Ad Valvas 1991-1992 - pagina 102

PAGINA 16

AD VALVAS 26 SEPTEMBER 1991

Een bonte reeks treurige pillen Seima Schepel

Het fenomeen syllabus beheerst de witgepleisterde krochten van de boekhandel. Rijen en stapels in primaire kleuren gestoken kaftjes lachen de verdwaalde bezoeker toe: "Neem mij, lees mij". Vroeger had elke faculteit zijn eigen kleur omslag, tegenwoordig kiest men maar wat. In september verscheen nr. 301 m de reeks, de 537 pagina's tellende Kansrekening en Statistiek van D. Neeleman en J. van Bolhuis. Formaat telefoonboek, uitgevoerd m het soort biobakgroen waar de vu-drukkerij een voorkeur voor heeft. Voor ƒ 27,50 een koopje. Dergelijke syllaiji lijken zwaar gesubsidieerd, want voor zo'n hoeveelheid kopieën zou je op de - vrij goedkope - grote appara-

Ritzen wordt ondervraagd. Toen was het nog rustig

ten in de hal 184 kwartjes kwijt zijn, 46 gulden. Het kleine vlammetje dat opflakkerde toen ik de titel las (...zou dit hèt casinohandboek zijn?) werd na dne bladzijden lezen al gedoofd. Al verder lezend schaamde ik me zelfs voor die profane eerste opwelling. Kansrekening en Statistiek is een haast filosofisch werk, over een uiterst spannend onderwerp: berekening van het toeval. Vol pogingen het onvoorspelbare te voorspellen, of minstens in kaart te brengen, met voorbeelden variërend van de berekening of arbeiders een grotere kans hebben een ongeluk te krijgen, wanneer ze al eens eerder een ongeluk gehad hebben, tot het berekenen van de toevalstreffers van een wichelroedeloper. Ook voor met-psychologiestudenten een leuke kans, vooral als ze van puzzelen houden. Ik voorspel (uit de losse pols) dat de zaterdagse cryptogrammen verveeld terzijde geschoven gaan worden. Tot diep in de nacht zit de nieuwe kick in opgaven als: hoeveel van elkaar te onderscheiden reeksen letters kan men vormen van de letters uit de plaatsnaam Lekkerkerk? De ijverigste compilator in de syllabusreeks lijkt A. Vrolijk te zijn, die vele treurige pillen per jaar afscheidt. Ik tel er maar liefst 22 met leeslustwekkende titels als vliegangst, spreekangst-plankenkoorts, roken of verslavingen, voor elk wat wils. In september verschenen er weer een paar van zijn hand, waarbij Psychotrauma, multimodale therapie, alles in zich heeft om een bestseller te zijn, ware het in een ander uitgeefcircuit terecht gekomen. Het behandelt in 18 overzichtelijke hoofdstukken de gevolgen van gruwelijkheden, vergeleken waarbij het bloed dat van de tv spat niets is. Deze post traumatic stress disorders zijn namelijk uit het leven gegrepen. Niks Rambo, gewoon homo homini lupus in de dagelijkse praktijk. Slachtoffers van alle mogelijke vormen van geweld, gijzelingen, verkeer, verkrachtingen maar ook multiple persoonlijkheden, chronische rouw en nachtmemes passeren de revue, met een opsomming van behandeltechnieken en aan het eind van elk hoofdstuk een serie referenties. In het hoofdstuk Werkloosheid een opvallend cijfer: het aantal geheime nummers onder werklozen is 3 x zo hoog als het landelijk gemiddelde. De oplossing van dat raadsel, althans de verklaring ervoor van wetenschappers, kunt u zelf lezen in syllabusreeks nr. 256. Voor ƒ 23,25 huurt u - als u daar een liefhebber van bent - geen horrorvideo die zo op de verbeelding werkt als dit boek.

Fgtü Brurn de HoJlander

'Het aantal arbeiderskinderen aan universiteiten neemt af, vandaar' orgaan dat hem controleert. De collegevoorzitter van de UvA blijkt niet afkerig van de universiteitsraad. Hij geeft "een "Waar men blij is dat er niet meer geruime voldoende". discussieerd kan worden, daar is iets mis." Een gejuich gaat op als Het spektakel barst los als minister Ritjournalist Ton Elias, afgelopen dinsdag zen de zaal betreedt. Gestoken in een op de Universiteit van Amsterdam aancombinatie van blauw, groen en rood wezig als talkshow-leider bij de opening blikt hij als immer onschuldig om zich van de landelijke tentoonstelling Niet heen. Wanneer hij gaat zitten, breekt er mt nostalgie, maar om de democratie, zijn onder het aanwezige kader van de UvAgroepsgesprek beëindigt. De presentastudentenvakbond ASVA een lichte nertor baalt zichtbaar: hij heeft in gezelvositeit uit. De reden wordt spoedig schap van onder meer minister Ritzen duidelijk: de sluizen gaan open en de en Lsvb-voorzitter René Danen een half zaal vult zich met actievoerende studenuur geprobeerd om boven het gebrul ten. "Ritzen is een grote lul, wat hij van een woedende horde in krakersunizegt is flauwekul", zingen ze olijk richform gehulde studentenactivisten uit te ting publiek. De zojuist begonnen talkkomen. Tevergeefs. De studenten, die show wordt even uitgesteld. massaal op en om het podium gegroeElias begint onmiddellijk heen en weer peerd staan, zijn niet stil te krijgen. te dribbelen, druk op zoek naar een De bijeenkomst in de hoofdstedelijke woordvoerder die met hem in discussie Lutherse Kerk, de ruimte die door de wil. De studenten hebben echter andere UvA wordt gebruikt als er chique feestplannen. Een ASVA-bestuurslid beklimt jes te vieren zijn, begon zo rustig. De een stoel. "Denkt u nou echt dat we universitaire gremia, de Amsterdamse deze minister een tentoonstelling over studenten en de pers zijn massaal op de universiteitsraad laten openen? Ritkomen draven om de opening van de zen wil de universiteitsraad afschaffen. tentoonstelling over twintig jaar univer- We zijn niet op ons achterhoofd gevalsiteitsraad bij te wonen. len", roept ze. Haar achterban blijkt Bij binnenkomst wordt eenieder vervoornamelijk boos over de aanslagen welkomd door het type sexloos combo die de minister op hun inkomen heeft dat op dit soort festijnen altijd voor gepleegd. Luidkeels maken ze duidelijk achtergrondgeluid zorgt. Iedereen zet dat ze het niet langer pikken, dat de zich, knikt vnendelijk naar vrienden en grens is bereikt en dat de toegankelijkbekenden en aanschouwt Elias die met heid van het onderwijs wordt aangetast. zijn dikke buik parmantig vooruit gesto- Onlangs werd bekend dat het percentaken enige universitaire grootheden uit ge arbeiderskinderen op de universiteide zaal interviewt. ten afneemt, vandaar. Wanneer Elias zijn rondje heeft geRitzen blijft er ogenschijnlijk Sibensch maakt, knjgt collegevoorzitter Gevers onder. Hij belegt zelfs ter plekke een van de UvA het woord. Gevers blikt kleine persconferentie, waarop hij mee"heel braaf, heel traditioneel" en heel deelt dat hij alle vormen van kritiek kan kort terug op de geschiedenis van het waarderen, dus ook deze, maar dat de Jan-Jaap Heii

kritiek van de actievoerders onterecht is. "Het stelsel van studiefinanciering werkt denivellerend. Hogere inkomensgroepen hebben er veel meer profijt van dan lagere. Dat vind ik onrechtvaardig en onnodig. Daar kan best op bezuinigd worden zonder dat de toegankelijkheid van het onderwijs wordt aangetast. De lagere inkomensgroepen worden beschermd." De actievoerders laten ondertussen een nep-Ritzen de tentoonstelling openen. Ze tonen zich kwaad over het feit dat de minister vrolijk met de pers staat te babbelen en zich niet met hun bemoeit. Als Elias na veel heen- en weergepraat uiteindelijk met zijn talkshow aanvangt, wordt de sfeer zelfs een beetje grimmig. "De minister moet met ons discussiëren", klinkt het uit de zaal. Als de kreten veranderen in 'Ritzen moordenaar' en 'klootzak' wordt het de deelnemers aan de talkshow, die toch al niet te verstaan waren, te gortig. Men houdt het voor gezien. Dan volgt een impasse. De uitgangen van het gebouw blijken geblokkeerd. De minister, die naar het Maagdenhuis - het bestuurlijke hart van de UvA - behoort te vertrekken om de tentoonstelling te openen, kan niet weg. Hij besluit de ceremonie dan maar ter plekke plaats te laten vinden. Hij spreekt slechts een paar woorden, waar niemand enige aandacht aan besteedt. Buiten is inmiddels de politie geamveerd om de minister te ontzetten. Het bevoegd gezag is in voor Amsterdamse begrippen alleszins beschaafde schermutselingen verwikkeld met de onvermijdelijke hardhners van de studentenbeweging. De score: drie klappen, twee scheldwoorden en één ei in het gezicht

van de verslaggever. Terwijl in het gebouw aan een - succesvol - ontsnappingsplan voor de minister wordt gewerkt, dringt bij de blokkerende studenten het besef door dat er in het Maagdenhuis een borrel aan de gang is. De actiebereidheid verandert spoedig in dranklust. De blokkades lopen leeg. Bij het Maagdenhuis blijkt waar het hele festijn om begonnen was. Voor de deur hebben de studenten een alternatieve tentoonstelling opgezet, die de aanklachten tegen Ritzens crisisbeleid nog eens onder de aandacht brengen. Dat blijkt overbodig: niemand toont interesse. Binnen staat verscholen tussen bierglazen, borrelhapjes en vrolijk nakeuvelende actievoerders een aantal panelen opgesteld, waarop de geschiedenis van de universiteitsraad wordt verbeeld. Op de panelen zwart-wit foto's van voornamelijk - en hoe kan het ook anders - acties uit het verleden. Zuid-Afrika, vrouwenemancipatie, verhogingen van het collegegeld, het hele scala aan thema's waar jong links ooit tegen is geweest passeert de revue. "Een beetje armoedig", oordeelt éen der aanwezigen. "Ik snap niet dat de minister daar voor op komt draven." De tentoonstelling oogt inderdaad armoedig. Meer dan enig knip-knip-, plak- en kopieerwerk valt er niet te zien. Het vierde lustrum van de universiteitsraad vormde geen aanleiding om eens flink uit te pakken. Niet ten onrechte, zo lijkt het. De raad blijkt niet erg populair meer na twintig jaar. De borrelgangers, een enkele uitzondenng daargelaten, keuren de panelen geen blik waardig.

JOOL HUL Döl^DEl^ OP, lï<^ ZIT WOU r £ e r e i v

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen