Ad Valvas 1991-1992 - pagina 359

PAGINA 5

Het kamerorkest is geen elite, hoewel aan de deelnemers wel hogere eisen worden gesteld dan aan de leden van het VU-orkest

VU-kamerorkest staat in de steigers 'Orkest in opbouw' speelt Wagner, Mozart en Beethoven Het vu kamerorkest speelt Wagner, Mozart en Beethoven in de Waalse Kerk, Walenpleintje Amsterdam Vrij dag 21 februari 20 15 uur Toegang ƒ 10, (CJP ƒ 7,50)

Dick Roodenburg

Een korte samenvatting van het voorafgaande. Het vu-koor en het vu-orkest bestonden al voordat het hoofdgebouw aan de De Boelelaan verrees. Beide amateurgezelschappen wisten in de loop der jaren een goede naam op te bouwen: het enthousiasme van de zangers respectievelijk musici vergoedde ruimschoots de kleine oneffenheden tijdens de uitvoeringen. Zo'n tien jaar geleden'werd het vu-kamerkoor opgencht, voor de - om het voorzichtig te zeggen - wat meer muzikaal onderlegde leden. In een interview met Ad Valvas zei dirigent Boudewrijn Jansen enkele weken geleden dat wat hem betreft zijn kamerkoor ernaar moet streven de elite van het groot koor te zijn. Eind vorig )aar kreeg ook het vu-orkest er een kleintje bij. Of klein, het kamerorkest telt veertig leden. Hoever reiken de aspiraties van deze jongste telg? Petra Vriend studeert economie, speelt cello, was enkele jaren geleden orkestchef van het grote orkest en is nu voorzitter van het nieuwe gezelschap. ZIJ stelt met nadruk dat de oprichting van het kamerorkest niet voortkomt uit

onvrede met het bestaande orkest: "Integendeel, het vu-orkest is een uitermate bevredigende bezigheid en blijft wat betreft tijdsplanning en programmakeuze ook voorop staan. Maar in een orkest van ruim honderd man kun je niet altijd iedereen aan bod laten komen. Bij de samenstelling van het programma moet er bijvoorbeeld op gelet worden dat de blazers genoeg te doen hebben. Met een kleinere bezetting heb je meer keus. In de loop der jaren vormden allerlei duo's, trio's, kwartetten enzovoort een spontane uitlaatklep voor individuele orkestleden. Maar een kamerorkest vergt toch meer organisatie".

Geen elite Het kamerorkest heeft geen vaste groep spelers. Eerst wordt een programma uitgezocht, dan wordt gekeken welke instrumenten nodig zijn en vervolgens wordt binnen het grote orkest gevraagd wie mee wil doen. Een elite kan het kamerorkest dus niet genoemd worden, al vindt Vriend wel dat aan de deelnemers hogere eisen gesteld mogen worden: "Als je met z'n tvsnntigen dezelfde vioolpartij speelt, maakt het allemaal niet zoveel uit. Met zes violen kun je minder gauw een steekje laten vallen". Blijft de vraag hoe de orkestleden hun hobby met hun studie weten te combineren.

Ik weet niet of dat eigenlijk wel kan maar, onlangs werd ik wel degelijk overmand door weemoed naar het heden. Wat stond er volgens Ad Valvas namelijk te lezen op de muur van PH 31? "We gaan met de tijdgeest mee, de nadruk ligt nu meer op muziek en feesten". Deze hartekreet hadden organisatoren van een back-to-the-sixties feestje als een stelling opgeprikt. Nu gaat het mij niet om die sixties, (ik kan mij van die jaren weinig anders her­ inneren dan dat ik door mijn moeder de Bijenkorf werd ingesleurd hetgeen ik niet begreep, want daar kwamen we net uit en bovendien klonken om de hoek aantrekkelijke politiesirenes) maar om de openlijke keuze voor muziek en feest in PH 31. Eindelijk heeft de tijdgeest een plezierige fase be­ reikt, die van dans en drank, en nu kom ik nooit meer in PH 31. Dat was enige tijd geleden wel anders. Van 1974 tot 1980 frequenteerde ik genoemd lokaal dage­ lijks. De studie vroeg in die jaren slechts om be­ perkte aandacht zodat er ruim tijd overschoot voor muziek en feest. Helaas was de tijdgeest daar nog niet rijp voor. Het tafelvoetbalspel alsmede de fles stonden in het middelpunt van de belangstel­ ling, maar de hoofdbezigheid was toch wel de dis­ cussie. Nu moet u begrijpen dat de democratise­ nngsgolf van de jaren zestig zich in die periode had neergeslagen in de vorm van een groot aantal raden en besturen, van universiteit via faculteit en subfaculteit tot vakgroep en' dt ^ch in al deze ór­

want er gaat - met alleen al twee repetitieavonden per week - een hoop tijd inzitten. De bestuursleden hebben bijna een halve dagtaak aan het komende concen. Nou is dat natuurlijk hun zaak, dus misschien is het beter de voorzitter te vragen waarom ze niet gewoon naar het conservatorium ging. "Die keuze heb ik ooit gemaakt. Ik vond het te eenzijdig me alleen maar met muziek bezig te houden. En bovendien, als ik naar het conservatonum ga, ben ik mijn hobby kwijt". Op vrijdag 21 februari geeft het vu-ka-

Muziek merorkest zijn eerste officiële concert. In de Waalse kerk wordt werk van Wagner, Mozart en Beethoven gespeeld, componisten die geen nadere introductie behoeven. Het is de bedoeling dat de komende jaren ook moderner werk aan bod komt - voor het volgende programma staat Sjostakovits op het verlanglijstje - maar een probleem is dat door de Bumarechten hedendaagse bladmuziek nogal duur wordt. Een beginnend orkest kan zich niet alles veroorloven, want ook de zaalhuur en de

Stephan Steinmetz

In discussie met ^de tijdgeest ganen een keur aan 'geledingen', zoals dat met een vies woord heette, liet zien: studenten, weten­ schappelijke staf met een onderverdeling die ik vergeten ben en de technische­ administratieve medewerkers. Dwars daarop hadden de studenten zich georgani­ seerd in (sub)faculteitsverenigingen en vakbonden (die laatste term begreep ik nooit. Ik was nog geen tien minuten op de vu of daar vroeg men mij reeds lid te worden van een vakbond. Nu had ik daar bij voorbaat al mijn buik van vol, want mijn vader had zijn leven lang als vakbondsbestuurder gewerkt zodat ik hoopte eindelijk even verlost te zijn Van'die bondspraat. Msiat boverial leek een

solisten moeten natuurlijk betaald worden. Het eerste concert wordt bekostigd via de contributies van de leden en sponsoring door de vu. Voor de komende tijd zullen nieuwe fondsen aangeboord moeten worden.

Kleine bezetting Voorlopig dus de klassieken. Alle drie de componisten zijn vooral bekend door hun grote orkestwerken, maar schreven - uiteraard - ook voor kleinere bezettingen. Richard Wagner componeerde Siegfried Idyll voor zijn vrouw, ter gelegenheid van de geboorte van hun zoon Siegfried. De muziek is veel ingetogener dan we van hemelbestormer Wagner gewend zijn. Van Wolfgang Amadeus Mozart - bekend van televisie en film - speelt het kamerorkest de Symfonie Concertante. Solisten in dit stuk zijn Joan Berkhemer op viool en Michel Samson op altviool. Na de pauze wordt de Zevende Symfonie van Ludwig van Beethoven gespeeld. Authentiek of niet, een uitvoering in kleinere bezetting komt in ieder geval meer overeen met het aantal musici waarmee Beethoven indertijd werkte. De twee solisten die hun medewerking verlenen aan de Symfonie Concertante van Mozart zijn niet de minsten in hun vakgebied. Een kleine greep uit hun

vakbond mij toch bij uitstek een organisatie van werknemers die door te dreigen met staken hogere lonen en kortere werktijden probeerden af te din­ gen bij de klem gezette werkgevers. Wie wij met een staking klem zouden zetten is me nooit duide­ lijk geworden. U ziet: we hielden elkaar flink bezig in de jaren ze­ ventig want al die raadsfracties en bestuursafge­ vaardigden moesten om de haverklap met hogere organen danwei achterbannen overleggen over de in te nemen standpunten. En de uitgelezen plaats voor deze overleggen was PH 31. Boven bevond zich behalve de beheerderswoning ook een drietal zaaltjes waarvan er een het stoffige thuisnest was van de kwijnende vereniging Liber. Avond aan avond werd in die bovenzaaltjes tussen 8 en 12 uur met doodgraversgezichten de glorende arbei­ dersuniversiteit bevergaderd. Intussen verzamel­ den zich beneden rond de bar studenten die ter ontspanning luide muziek wensten om op de dan­ sen. En steevast botsten deze twee culturen wan­ neer om 12 uur de vergaderaars hun disputen wil­ den voorzetten in de barruimte. Alhoewel de drankfles ook door deze partij niet uit het oog werd verloren, schreef de tijdgeest voor dat discussie, met als ultieme doel de heilstaat, voorrang had op feesten. Het verlangen was voor de meerderheid zoeter dan de werkelijkheid. De feestvierders hadden het niet eenvoudig des­ tijds. Zo kende Amsterdam* slechts weinig discot­

curriculum. Joan Berkhemer studeerde in 1975 cum laude af aan het Amsterdams conservatorium, won het Oscar Back-concours en werd in Nederland onderscheiden met de Prix d'Excellence. HIJ werkte samen met dirigenten als Sir Colin Davis. Michel Samson studeerde onder anderen bij Henryk Szerying en maakte met het Radio Philharmonisch Orkest plaatopnames van bijna alle belangrijke altvioolconcerten. Het contact met beiden kwam tot stand via Daan Admiraal, die naast het grote vu-orkest nu ook het kamerorkest onder zijn hoede heeft. En hoe gaat dat: Admiraal - ook hij behaalde trouwens ooit de Prix d'Excellence, voor hobo - vraagt zijn goede kennis Berkhemer of die mee wil werken aan de Concertante. Berkhemer heeft daar reuze veel zin in en vraagt op zijn beurt Samson - ze waren beiden enkele jaren concertmeester van het Radio PhiUiarmonisch Orkest - om ook mee te doen. En zo maakt het vu-kamerorkest zijn debuut met twee internationaal gewaardeerde solisten. Wat betreft het concert aanstaande vrijdag is er nog een klein probleempje: de Waalse Kerk blijkt in de steigers te staan. Petra Vriend kan daar de symboliek wel van inzien: "We zijn tenslotte zelf ook een orkest in opbouw".

heken die en goedkoop en toegankelijk waren. Ei­ genlijk had je alleen de coc discotheek De Schakel op het Leidseplein. Dansen bij Jansen, die kort daarna is opgencht, voorzag dan ook in een enor­ me behoefte. Soms wonnen de feestvierders het in PH van de vergaderaars. Met name op de donderdagavond kwamen zij in zulke getale opzetten dat de verga­ deraars na twaalven met misprijzende gezichten maar huiswaarts keerden. Tot in de zeer kleine uurtjes werd er dan doorgehaald m PH 31. Eenmaal vertrok ik rond 8 uur 's ochtends en op weg naar huis passeerde ik het gebouw van de subfaculteit. Tot mijn verbazing ­ maar zoiets dringt dan niet helemaal tot je door ­ zag ik stu­ diegenoten daar naar binnen gaan. Maar natuur­ lijk, om half negen begon de vergadering van het vakgroepsbestuur! En wat nog erger was: daar zat ik ook in, namens de tweedejaarsstudenten. Het was nota bene een zwaar bevochten zetel, want wat moest zo'n tweedejaars nu in het vakgroeps­ bestuur, vroegen hoogleraar en wetenschappelijke staf zich af Rechtse praat, bromde ik en fietste zo goed en zo kwaad als dat ging naar huis. Dat was fout. Ik had naar binnen moeten gaan en moeten mee vergaderen. Ze zouden nog gek hebben opge­ keken van de nieuwe gezichtspimten die ik ter plekke bedacht zou hebben. Want ik zag alles plotseling zeer helder in. Dankzij PH 31 en on­ danks" de tijdgeest. ' « : 4 , l j l J ^ ^ » M ' « M # ­ ' ' 't.%i^,M l*«4";rat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen