Ad Valvas 1991-1992 - pagina 54

I AD VALVAS 5 SEPTEMBER 1991

PAGINA 161

oto NICO Boink AVC/VU

Fysici studeren at

'Je was altijd heel nieuwsgierig.' En de kersverse doctoranda glunderde Erno Eskens

En dan is het zover: uit de pen vloeit een onduidelijke handteke­ ning, fototoestellen klikken, ouders pikken een traantje weg en boven de bul verschijnt een grootse glimlac h. Het afstuderen is een feit. De laat­ ste week van augustus blijkt ook dit jaar voor veel studenten de laatste mogelijkheid om binnen de gestelde limiet af te studeren. Het is vaak een weinig verheffende vertoning, dat afstuderen. Zeker bij de grote fac ulteiten is het soms een kwestie van lopende­bandwerk. De student hoort een korte, onpersoon­ lijke speec h aan, wordt uit de rij ge­ licht om langs de examenc ommis­ sie gevoerd te worden, zet een handtekening en verdwijnt voor­ goed van het facultaire toneel. Gelukkig is het afstuderen op som­ mige faculteiten nog een feest. Een korte rondgang leert dat studenten niet altijd even effic ient de univer­ siteit uit worden gebonjourd. Zo trekt pedagoog prof. P.A. de Ruyter rustig een halfuur uit voor een lof­ rede op de afstuderende Carine Kappeyne van de Capello. "Ik was

JOOL HUL

vanaf het begin gefasc ineerd door jouw ogen", bekent hij in een met bloemen, vrienden en familieleden gevulde zaal. "Die ogen vertelden me dat jij enorm nieuwsgierig, vasthoudend en gevoelig was." E r wordt gegniffeld in het zaaltje. Men krijgt door dat de vers afgestu­ deerde Carine een laatste keer ter analyse op de imaginaire sofa wordt gelegd. "Ja," vervolgt de hoogle­ raar, "dat was mijn eerste indruk en die indruk is nu bevestigd. Ik weet nu dat jij de nieuwsgierigheid van een kleuter hebt; je ziet overal iets nieuws in. Tegelijkertijd heb je de vasthoudendheid van een vol­ wassene; je werkt volgens een plan en je probeert dat te verwerkelij­ ken. Daarnaast heb je de gevoelig­ heid van een ouder, en een ouder is een mens die aan een paar non­ver­ bale signalen voldoende heeft om heel attent te reageren." De kers­ verse pedagoge hoort de lofrede aandachtig aan. Ze glundert. En ze blijft glunderen, ook als de hoogle­ raar haar aard en gedrag in strijd acht met bepaalde psyc hologisc he theorieën. De interessante psyc hi­ sche c onstitutie van zijn pupille

Hij wijt het aan het ontbreken van inspirerende gesprekken m e t zijn pupil. "Hij zegt niet veel bij de kof­ fie."

moet De Ruyter uiteindelijk laten rusten. Het is tijd voor een laatste handdruk. Met de bul bedolven onder een zee van bloemen stapt Carine even later het zaaltje uit. Leuk, m a a r toc h iets minder leuk dan bij de pedagogen, is het afstu­ deren bij de faculteit natuur­ en sterrenkunde. Vier examinandi worden na elkaar door hun respec­ tievelijke begeleiders toegesproken. Het zijn goedbedoelde speec hes, m a a r ze zijn opvallend uniform. De afgestudeerde heeft goed werk ver­ richt, is intelligent, wac ht een mooie toekomst en is plezierig in de omgang. Steeds weer deze zelfde standaardzinnen. De examinandi horen ze tamelijk bewegingloos aan. Ze hebben een glimlach op het gezicht, m a a r er wordt niet gebul­ derd. Leuke anekdotes ontbreken dan ook, evenals de rake typeringen van de examinandi. De sprekers komen niet verder dan 'hij is een computerfreak' en 'hij heeft wat lang over zijn studie gedaan, m a a r hij is nu wel een expert op zijn ge­ bied'. Een spreker onderkent de saaiheid van zijn eigen toespraakje.

Alleen de in pak gestoken Hugo, die in vier jaar m a a r liefst twee stu­ dierichtingen c um laude heeft afge­ rond, krijgt een uitgebreidere lofre­ de: "Meestal is het zo dat de men­ sen met zulke hoge c ijfers een tik hebben. Ze zijn alleen op hun studie gericht. Maar dat is bij jou niet het geval, want je speelt ook tennis en piano." De cu m laude­man ver­ trekt geen spier. Als alle handtekeningen zijn gezet, blijkt de familie nauwelijks bloemen bij zich te hebben. Een paar vaders nemen een foto en er gaat een enkel cadeautje over de tafel. Grootse vréugde­uitbarstingen ontbreken echter. Gelukkig wordt de sfeer gered door een opvallend grote o p ­ komst van jaargenoten van de af­ studeerders, m a a r al met al blijft het een sobere bedoening. Soberheid kan de filosofen niet ver­ weten worden. De faculteit der wijsbegeerte voert een waar spekta­

door Aad Meijer

kei op bij het afstuderen, m e t als hoogtepunt een ouderwets doc to­ raalexamen. Het is aan studente Ymkje de Boer om haar sc riptie te verdedigen voor de examenc om­ missie en voor haar gehele aan­ hang, want de zitting is openbaar. Familie en vrienden zijn getuige van een filosofisc he gedac htenwis­ seling over het begrip 'liefde'. Na een halfuur wordt duidelijk dat de examinanda ook niet weet wat lief­ de is. Maar, zegt ze, dat is niet erg. Iedereen moet het zelf m a a r uitzoe­ ken. Dat is een van de c onc lusies van haar meer dan honderd pagi­ na's dikke sc riptie. Een andere be­ langrijke c onc lusie is dat mannen niet langer alleen de liefde mogen definiëren. Dat kun je zien aan de terugkeer van de minirok in het straatbeeld, aldus de studente. De minirok was vroeger een luchtige verpakking van lustobjec ten; nu daagt het de mannen uit. De mini­ rok speelt met de mac hteloosheid van de m a n tegenover het vrouwe­ lijke geslac ht. Dit gezegd zijnde wordt iedereen verzocht het zweetkamertje te ver­ laten. De examencommissie zal zich buigen over een cijfer. Er wordt druk nagepraat op de gang, waar een lichte verbazing heerst over het feit dat de voorzitter van de examenc ommissie een vraag over 'de liefde tot God' heeft ge­ steld. Die vraag had niemand ver­ wacht. Maar, zo is het algemene oordeel, het examen goed is verlo­ pen. De examinanda blijft opval­ lend rustig tijdens het wachten. Er is niet ec ht reden tot zorgen, weet ze. Slec hte sc ripties worden name­ lijk überhaupt niet aan de examen­ commissie voorgelegd. Na een klein kwartiertje wordt de zitting hervat. Het wordt inderdaad een voldoende. E r prijkt een acht op de bul. Als even later de comph­ mentjes zijn uitgedeeld, de handjes zijn gesc hud en de nodige krabbels zijn gezet, verdwijnt de verse doc to­ randa 'met veel genoegen' en veel gelukwensen; het einde van een vermakelijk afstuderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen