Ad Valvas 1991-1992 - pagina 465

AD VALVAS 9 APRIL 1992

PAGINA 5

Professor Linneman gaat met de Vut om zich weer aan de wetenschap te kunnen wijden "Bescheiden en beminnelijk." De ontwikkelingseconoom prof.dr. H. Linnemann, die op 6 april officieel afscheid nam van de VU, krijgt louter vriendelijke karaktertrekken toegeschreven. De vertrekkende hoogleraar, die in zijn 41-jarige loopbaan uitgroeide tot een internationale topper in zijn vakgebied, is het prototype van de geëngageerde onderzoeker. Idealistisch in de wetenschap, maatschappelijk actief en (in een ver verleden) betrokken bij de democratisering van de universiteit. Anno 1992 nopen de gevolgen van die democratisering hem echter in de Vut te gaan en nog slechts als gastmedewerker aan de VU werkzaam te blijven. "De bureaucratie is te groot gegroeid. ik wil weer tijd hebben voor onderzoek."

Foto Peter Welters, AVC/VU Jan-Jaap Hen

"Ik ben helemaal niet uit enthousiasme economie gaan studeren. Ik heb eerst een jaar scheikunde gestudeerd in Delft, waar ik niet veel van terecht bracht. Mijn vader zei toen: 'Je knjgt nog één kans, je kunt economie gaan studeren'. Zo ben ik aan de Nederlandse Economische Hogeschool in Rotterdam, de tegenwoordige Erasmus Universiteit, terecht gekomen. Al snel werd ik, omdat ik moest werken om rond te kunnen komen, medewerker van het Nederlands Economisch Instituut. Via professor Tinbergen, die daar hoogleraar was, ben ik min of meer vanzelf de ontwikkelingseconomie ingerold. Dat vond ik wel een interessant vak. Ik wilde altijd al iets van de wereld zien." Als er één eigenschap is die ontwikkelingseconoom prof dr. H. Liimemann (60) alom krijgt toegedicht, dan is het bescheidenheid. "Een bescheiden en beminnelijk mens", zo karakteriseerde rector magnificus prof dr. C. Datema Linnemann bij diens officiële afscheid van de VU op 6 april. "Hij is zo bescheiden hè", moppert de voorlichter van de economische faculteit. "Hij zet niet eens op z'n curriculum dat hij een onderzoeksproject voor de Club van Rome heeft gedaan." Zijn bescheidenheid ten spijt heeft Linnemann zich in zijn carrière van 41 jaar

opgewerkt tot de internationale top van de ontwikkelingseconomie. Hij werkte onder meer voor de Verenigde Naties, de Europese Economische Gemeenschap, de Club van Rome - een min of meer informele organisatie van geëngageerde notabelen die begin jaren zeventig naam maakte met het rapport Grenzen aan de Groei - en de World Food Council. Hij heeft een lange lijst publikaties op zijn naam, werkte voor een aantal tijdschriften en is lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. "Ach, hoe gaat dat? Ik ben erin gegroeid, ik heb het altijd maar een beetje over me heen laten komen. Ik had vroeger absoluut niet het idee dat ik hoogleraar zou worden", verklaan hij zijn mars door de diverse instituties die zich met de problemen van de ontwikkelingslanden bezig houden. Hoogleraar werd hij in 1966, twee dagen na zijn promotie, aan het Instituut voor Sociale Studies (iss) in Den Haag. Twee jaar eerder was hij van de Nederlandse Economische Hogeschool naar de vu overgestapt, om voor een dag in de week als buitengewoon lector te gaan werken. "Een van de redenen dat ik weg wilde uit Rotterdam, was dat ik het gevoel had dat men daar teveel georiënteerd was op economie en econometrie alleen. Ik vond dat ook de sociale, politieke en culturele aspecten

Clubjes zijn het, die studentenkiesverenigingen in de universiteitsraad. Anderhalve maand voor verkiezingstijd zijn de anders zo stille kamers van JOVD-vu en vuso opeens bevolkt met jongens en meisjes die handvaardigheid beoefenen. Knippen en plakken voor leuke stunts in de strijd om de zetels. Het lijkt niet zozeer om een strijd van ideeën te gaan. Als de meisjes en jongens van de club zich ten doel hadden gesteld zoveel mogelijk beschilderde eieren te verkopen hadden ze dat met evenveel verve gedaan. Opvallend is hun inzet: de meeste zullen zelf nooit de raad bereiken want de clubjes zijn al jaren stabiel marginaal. Misschien is het trotse bezit van een zweet-shirt al genoeg. De raadsverkiezingen staan op hetzelfde peil als toen je vroeger op het schoolplein de minkukels een ram voor hun bek verkocht. Waarom wist je niet, maar leuk was het wel. Een nieuwe club doet dit jaar zijn intrede bij de verkiezingen. Het vu-corps wil één zetel in de raad verwerven om in de commissie te gaan zitten, die gaat over de sociale sntroductie. Dit jaar na )aar uitstekend verlopende evenement is daarom ook jaar na jaar tegen de zin van het vu-corps. Het corps wil namelijk elk jaar meer leden. Niet dat ze te weinig hebben, maar de clubgeest gebiedt de grootste, de belangrijkste en de machtigste te zijn. En elke keer krijgt het corps weer slaande ruzie met de commissie Sociale Introductie, die de si organiseert.

van het ontwikkelingsvraagstuk aandacht verdienden en ik dacht dat daar aan de vu meer mogelijkheden voor waren. Dat bleek ook zo te zijn. Zelf ben ik weliswaar vooral met macro-economische kwesties bezig gebleven, maar het onderzoek van de vakgroep als geheel is veel breder."

Gewoon gevraagd - De vu besteedt van oudsher veel aandacht aan ontmkkelingssamenzverkmg. Was dat de reden dat u hier kwam werken? "De ideële motivatie aan de vu, het idee dat er nog een hoop narigheid in de wereld op te lossen is en dat een universiteit daar een taak in heeft, sprak me voor een deel wel aan. De aandacht die er was, van de kant van studenten maar ook van het universitaire bestuur, bood bovendien mogelijkheden om een behoorlijk grote groep onderzoekers te verzamelen in mijn vakgroep en later ook in bijvoorbeeld de Stichting Onderzoek Wereldvoedselvoorziening. Het was echter niet zo dat ik per se naar de vu wilde. Ik werd gewoon gevraagd." - Welk deel van de motivatie sprak u niet aan? "De dogmatische kant. Ik had zo mijn aarzelingen of de christelijke inslag die de vu toen ik hier ging werken zeker nog had, wel gerechtvaardigd was. Op

Bram Bos

Verkiezingen en het vandalisme van voetbalfans Tegenwoordig worden er zelfs contracten met de gezelligheidsverenigingen afgesloten, waarin per minuut staat aangegeven waar de wervers zich mogen ophouden en vooral waar niet. Ieder jaar weer overtreedt het vu-corps de afspraken. Ieder jaar plakken ze muren onder die niet ondergeplakt mogen worden en zetten hun luidruchtig boerende leden de toon op plekken waar dat niet was afgesproken. Twee jaar geleden zetten ze zelfs undercover-mentoren in om eerstejaars te verleiden om in plaats van het si-programma te volgen naar het seksmuseum te gaan en vervolgens te slempen in Lanx. Het vu-corps ovenreedt de regels, krijgt de pin op de neus en trekt de conclusie dat de regels dan maar veranderd moeten worden.

een universiteit hoor je een botsing van meningen te hebben, en niet uit te gaan van dogma's. Die aarzelingen waren echter geen aanleiding om mij niet aan te nemen en ik heb er in mijn werk verder nooit problemen mee gehad." In zijn Haagse tijd bij het iss bleef hij, inmiddels van buitengewoon lector opgeklommen tot buitengewoon hoogleraar, aan de vuwerkzaam. In 1970 verbond hij zich definitief aan deze instelling. Hij werd gewoon hoogleraar in de ontwikkelingseconomie. De 22 jaar dat hij in Amsterdam werkte, noemt hij "eigenlijk bijna te lang". "Ik heb hier met veel plezier en voldoening gewerkt, maar op jongere leeftijd zou ik gerebelleerd hebben tegen een zo langdurig verblijf op één plaats."

Eigen onderzoek - Komt u alsnog in opstand door vier jaar voor uw emeritaat te vertrekken? "Nee, dat heeft andere redenen. Voor een deel zijn dat privé-omstandigheden. Bovendien is het niet denkbeeldig dat de Vut-regeling zoals die nu bestaat minder aantrekkelijk wordt. Daarom maak ik er nu maar vast gebruik van. De voornaamste reden is echter dat ik nauwelijks meer aan eigen onderzoek toekom. Een hoogleraar moet tegenwoordig allerlei organisatorische en bureaucratische werkzaamheden verrichten. Daar heb ik in de loop der tijd

Leden van het vu-corps zijn echt niet kwaad. Ze spelen cello of lezen een boek. Ze kunnen een aardig gedicht voordragen of een leuke redevoering houden. Aardige mensen, hoor. Maar zet je ze bij elkaar dan zijn het net voetbalvandalen. Onze club gaat nooit verloren. Dan krijgen ze het hoog m de bol en kiezen ze een senaat, die het nog hoger in de bol krijgt. Want vu-corps leden zijn vanzelfsprekend de belangrijke mensen van later. En senaatsleden worden op z'n minst voorzitter van het college van bestuur. Spreek ze dus niet tegen, je praat tegen de minister-president van het Kabinet Walré de Bordes III van 2021. Het vu-corps wil dus in de raad. Want raadsleden zijn ook erg belangrijke mensen. Bovendien mag je met Harry Brinkman praten en ook met Cees Datema. Ex-leden van de zwarte hand. Dat soort kruiwagens heb je wel nodig om de tentakels van de club tot in de hogere regionen te laten voortwoekeren. "Ik zit in de raad moeder!" "Fijn voor je, kind. Koop je dan wel een nieuw colbert, want die biervlekken gaan niet in zo'n gezelschap." De senaat denkt waarschijnlijk dat het uit tactische overwegingen beter is om in de raad te zitten. Vroeger vervulde de JOVD-VU de rol van corpsstroman, maar wat is die club nu nog? En het corps is al enige jaren bezig zich te profileren als dé vereniging van vu-studenten. Heette het tot vijf jaar geleden nog IAN (iets Latijns), nu willen ze weer bij de vu horen. Met alle voordelen van dien. Borrelen met de rector, borrelen met de voorzitter

nogal wat weerzin tegen gekregen." Linnemann was in 1972 een van de vier hoogleraren die lid werden van het zogenaamde Comité Demokratisering. Het comité, waann ook 'gewoon' personeel en studenten zitting hadden, werd opgericht om de toentertijd hevige ruzies over het universitaire bestuur te beëindigen. "Ik was een groot voorstander van democratisering", aldus Linneman twintig jaar later. "Ik heb ook jarenlang gevonden dat de gevolgen van die democratisering, de vele commissies en organen die zich overal mee bemoeiden, op de koop toe moesten worden genomen. De laatste tien jaar is die bureaucratie echter te groot gegroeid. Je zit op z'n minst in één commissie, maar meestal in twee of drie. Ik hoop, door formeel met Vut te gaan maar als gastmedewerker aan de vu verbonden te blijven, meer tijd te krijgen voor studie en voor het begeleiden van Aio's."

Onderzoek in opdracht De ontwikkelingseconomie is in Nederland de laatste decennia een bloeiende tak van wetenschap geworden. De aloude zendingsdrang maakte plaats voor idealisme. De bevolking van de zuidelijke helft van de planeet is er slecht aan toe en verdient steun, zo v e r v o l g

op

p a g i n a

6

van het college van bestuur, een subsidie van 15.000 gulden voor het jaarboek en financiële steun voor conventen en zo. De vu begon echter met het vu-corps een beetje in de maag te zitten, nadat een dispuut een monumentaal pand in de binnenstad renoveerde en de pers elk jaar weer gretig over de groentijd-excessen schreef. Slechte publiciteit voor de vu. Invloed en macht is nodig om de vu te vriend te houden. Het corps, of liever zijn senaat, denkt nogal simpel over macht. Macht is een blanke kalende man van boven de veertig in een colbert. Invloed hebben blanke mannetjes van onder de dertig in een colbert, die zoveel mogelijk willen lijken op de man boven de veertig. Die hetzelfde praten als hij, die hetzelfde vinden als hij. Dit is in zoverre een vergissing, dat dat doel niet bereikt wordt door in de imiversiteitsraad te gaan zitten. Het is op z'n minst een omweg. Een doos sigaren een goede fles wijn of het lidmaatschap van een comitee van aanbeveling voor het een of ander zijn net zo effectief. Het IS de clubgeest. Met veel enthousiasme zullen er wel senaatsgeile leden van het vu-corps opstaan om campagne te voeren. Eén zetel hebben ze al binnen. Met hun 700 leden halen ze net de kiesdrempel. De kadaverdiscipline van de vereniging en een biertje als incentive zal straks de ene b^l in de raad door de andere vervangen. En volgend jaar hoort u weer van hen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen