Ad Valvas 1991-1992 - pagina 14

Sneller!

14

H

'Vroeger kreeg je soms volstrekt onbegrijpelijke

et t e m p o v a n d e s t u d i e w o r d t niet zelden bepaald door het

al d a n n i e t k o r d a t e o p t r e d e n v a n een stu diebegeleider. Mevrou w Rian Veninga kan daarover m e e p r a t e n . Ze b e g e l e i d d e bijna d e r t i g jaar l a n g s t u d e n t e n bij Engels. " S o m s w a r e n er volstrekt onbegrijpelijke c o l l e g e s w a a r je dan zelf m a a r iets van m o e s t

colleges'

brouwen."

Selma Schepel "In gedachten zag ik Ria en mijzelf roeien over de Kralingse Plas. Ze zat zover mogelijk bij me vandaan zodat de roeiboot niet goed in het water lag, en ze bloosde voortdurend. Ze was het knapste meisje van de klas. Ook haar rapportcijfers waren het hoogste van ons allemaal. Ik weet niet wat er van haar geworden is", schnjft M aarten Biesheuvel op blz. 195 van De weg naar hel Licht. Bij de afdeling Engels van de vu weet men het des te beter. Een bliksemcar­ rière heeft ze gemaakt, in twee beteke­ nissen van het woord: snel afgestu­ deerd, snel aan 't werk en vooral snel met pensioen gestuurd, mevrouw Rian Veninga­Siebrecht, studiebegeleidster en docente Engels. "Ik weet dat hij toen verliefd op mij was, maar die passage in het boek heb ik pas een jaar of zeven geleden ont­ dekt. Ik herinner me dat hi) me eens een brief schreef toen ik op mijn vijf­ tiende in Engeland logeerde. Een reis­ beschrijving van de omgeving waar ik verbleef, kantje na kantje en zo levendig en gedetailleerd, terwijl hij er nooit ge­ weest was, dat ik zijn schnjftalent wel erg bewonderde." "Engels was overigens niet mijn eerste keus, hoewel mijn vader leraar Engels was. Eerst wilde ik biologe worden, maar bij biologie werden vreselijke din­ gen met dieren gedaan, die haaks ston­ den op de dierenliefde van waaruit ik

dit vak gekozen had. M et kerstmis zwaaide ik om. In 1957 moest ik als bèta nog een aanvullend examen Grieks en Latijn doen om een moderne taal te kunnen gaan studeren." "In 1968 trad de M ammoetwet in wer­ king en begin jaren '70 kwamen hier de eerste vwo'ers. Ze begonnen heel aar­ zelend, sommigen schreven zich in voor MO én aan de universiteit, voor het geval het aan de universiteit niet zou lukken. Tegenwoordig worden zelfs mensen met mavo toegelaten, als ze 21 zijn."

Studiegids In de 30 jaar dat mevrouw Veninga aan de vu verbonden was, is er nog veel meer veranderd: "Toen ik begon te stu­ deren, bestond er geen studiebegelei­ ding, je moest alles maar zo'n beetje zelf uitzoeken. De studiegids bestond uit één A­4'tje, professoren en docen­ ten stonden meters boven je. Sommige dingen kon je niet vragen, of je durfde het niet. Alles ging onderling van horen zeggen. Soms kreeg je volstrekt onbe­ grijpelijke colleges waar je dan zelf maar iets van moest brouwen." "In de begintijd was de studie Engels veel historischer gericht. Studenten moesten een paar jaar Oudengels en Gotisch doen, en Latijn was een ver­ plicht bijvak voor wie het niet gehad had. Dat is nu allemaal aan 't verdwij­ nen. Tegenwoordig gaat het meer om communicatieve vaardigheden. Studen­ ten zijn niet meer zo gewend om klas­

Rian Veninga: "Ik zal de stu denten vreselijk missen" Foto Bram de Hollander

sieke stamlijden en naamvallen te leren. Ze zijn niet dommer, helemaal niet maar ze vinden het gewoon moeilijk omdat het op de middelbare school ook niet meer geleerd wordt." "Ik ben vanzelf dit werk ingerold. Als vierdejaars surveilleerde ik op de lees­ zaal, werd student­assistente en deed karweitjes voor de hoogleraar. In '64 deed ik doctoraal, werd hoofdassistent en '65 wetenschappelijk medewerker. T o e n ben ik ook de studiebegeleiding op gaan zetten. Harry Brinkman, de huidige voorzitter van het College van Bestuur, deed dat al voor Nederlands, op het zolderkamertje naast me. We maakten een kaartenbakje met een kaartje voor iedere student. Ik riep ze regelmatig op om ze een beetje te hel­ pen."

Carrière Vergoelijkend glimlachend zegt ze: "Ik was heel jong, had alleen een paar ou­ dere heren boven me die zeiden: 'Doe Jij dat maar, het is goed als een jongere de studiebegeleiding doet. En je hebt zo'n groot incasseringsvermogen'." "Ik ken hier iedereen die ooit Engels gestudeerd of gedoceerd heeft. De mensen die in mijn studietijd doceer­ den, waren ouder dan de mensen die nu afscheid moeten nemen. T o e n was

Ingezonden Mededeling

Met de juiste hulpmiddelen gaat studeren 'n stuk eenvoudiger. Dus wat je ook gaat studeren, om een Hewlett­Packard calcu­ lator kun je niet heen. Een calculator die met kop en schouders boven alle andere uitsteekt. N u heb je de kans om voordelig een Hewlett­Packard calculator te kopen. Op een groot aantal modellen verlenen wij tijdelijk aantrekkelijke kortingen die oplopen tot 35%!

^i^^^

Nu is het tijd voor een echte Hewlett­Packard. Wist je dat er al een Hewlett-Packard calculator is voor nog geen honderd gulden!? Ga dus snel naar jouw Hewlett­Packard cal­ culator dealer en vraag naar de aktiefolder met meer informatie over de modellen en aktieprijzen*. Of bel Recom Office Systems B.V. voor de dealeradressen, telefoonnum­ mer: 08306­22222. * Aktieprijzen zijn geldig van 1­8­1991 t/m 12­10­1991.

Hewlett­Packard calculators, reken op succes.

^È

Sneller!

HEWLETT PACKARD ]e Hewlett­Packard dealers in Amsterdam: Brinkman Educ Boekhandel, Overtoom 71­79, 020­6160321 Van Os, Weteringschans 136­140, 020­6225055 ]. Vlieger, Van Woustraat 102, 020­6713733 ]. Vlieger, W. van Weldammelaan 41, 020­6465367 Vroom Dreesmann B.V., Buikslotermeerplein 260, 020­6365812 Vroom Dreesmann B.V., Rokin 164,020­6180104 Gebroeders Winter, Beethovenstraat 5, 020­6714162 Gebroeders Winter, Looiersgracht 128, 020­6270695 Gebroeders Winter, Bijlmerplein 993,020­6978834

het docentschap aan een universiteit in feite de kroon op je carrière. M ensen waren meestal een eind in de 50, had­ den lang les gegeven op de middelbare school. M aar ook dat is veranderd. Vroeger was het leraarschap een goede baan, nu wordt er gezegd: 'Ach, kan­ie niets anders?'" En nu vertrekt ze, mevrouw Veninga, op een 'onfatsoenlijk jonge leeftijd voor pensionering', zoals een van de sprekers het op haar afscheidsreceptie onder woorden bracht. Voor een student van rond de 20 lijkt 52 misschien hoogbejaard. Bekeken vanuit de toekomstverwachtingen van enkele decennia geleden, gloorde een heel ander perspectief: "Tot de jaren '60 kon je in principe studeren wat je wilde, voor academici bestonden er nauwelijks banenproblemen. Elke stu­ die was goed, als je interesse had, deed je het. Je kon 30 banen krijgen. Als je je kandidaats had, werd je al opgebeld. Als je hospiteerde werd er al gevraagd: 'Als je wilt lesgeven, wil je dan aan ons denken?' N a afronding van de studie lag er een loopbaan voor je met pensio­ nering, afhankelijk van het beroep, op 65­ of 70­jarige leeftijd." "Opgegroeid met voornoemde vooruit­ zichten is het op z'n zachtst gezegd met leuk als je plotseling verzocht wordt ontslag te willen nemen, terwijl je meent nog zo'n 15 jaar te gaan te heb­ ben. Tussen 5 en 12 mei 1987 kreeg ieder­ een die voor 1 september 1941 geboren was, een aanbod om af te vloeien, dat wil zeggen 'zij die zulks wilden, met voldoende dienstjaren'. Binnen een week moest er ja of nee op gezegd wor­ den. De druk was echter groot onder motto's als: wanneer ouderen niet op­ stappen is er nooit plaats voor jonge­ ren."

Studieduur Een van de opvallendste veranderingen betreft natuurlijk de studieduur. Er moet vandaag de dag sneller en econo­ mischer gestudeerd worden. M evrouw Veninga: "Vroeger was de studieduur onbeperkt. Als je vader voldoende geld had, en wilde betalen, kon je rustig tien jaar studeren met vijven en zessen. Maar ook als beursstudent kon je veel meer om de studie heen doen. Het is ook beter voor de ontwikkeling van jonge mensen, dat ze de ruimte hebben ook eens een baantje nemen, hun vleu­ gels uit te slaan". Tussen de klassieke student die zijn tentamens in zwart tenue af moest leg­ gen en verder maar moest zien hoe hij het rooide, en de huidige generatie lig­ gen de wilde jaren '70, een onrustige tijd. "Een beetje vieze periode", noemt

mevrouw Veninga het. "Studenten droegen kapotte kleren en lange haren. Sommigen wasten zich echt niet. Ze waren opstandig, daar was ook reden toe, maar het werd zo'n schijnverto­ ning. In naam kregen ze inspraak maar ze werden ook gemanipuleerd. Studen­ ten konden minder doorzien van wat er aan de hand was, er waren ruzies onder stafleden en vergaderingen werden voorgekookt. Ik heb het ook wel eens zielig gevonden voor de studenten dat ze eraan mee moesten doen, dat ze naïef idealistisch in kampen werden ge­ trokken. Het christelijke was in de praktijk soms ver te zoeken. Als je het woord christelijk in de mond neemt, komt toch eerst de daad. M aar waar macht en geld in het spel zijn raakt de verhouding tussen woord en daad vaak zoek."

Bloedend hart "Daarna kwam de luxetijd. Het aantal studenten groeide enorm. In mijn eigen eerste jaar kwamen we met z'n vieren aan, dit jaar worden er 50 a 60 studen­ ten verwacht. De universiteit breidde zich enorm uit, ging er een medewerker weg, dan kwamen er twee voor in de plaats. En iedereen kreeg maar een vaste aanstelling. Ik heb me wel eens machteloos gevoeld omdat ik sommige problemen niet kon oplossen." Studenten hebben het haar niet kwalijk genomen, integendeel, de weken rond haar afscheid werden gekleurd door aardige reakties. Ze was gewoon popu­ lair. Een van de mooiste cadeau's was voor haar het toneelstuk dat aan haar werd opgedragen door toneelgroep Pu­ _ nest, (Free University Enghsh Speaking *­" Theatre), dat de rol van de ter ziele ge­ Ba gane faculteitsvereniging overgenomen linj heeft. dal Voor mevrouw Veninga was de beslis­ wo sing te vertrekken niet gemakkelijk: "Ik ma ga met bloedend hart weg wat het werk gul betreft. Ik zal de studenten vreselijk ide missen, en dat ik dingen niet meer door me kan geven, het lesgeven zelf. Aan de an­ ger dere kant wordt de organisatie steeds dui ingewikkelder, alles moet 'geharmoni­ lijk seerd en geëvalueerd' worden. De pa­ pui pierwinkel heeft vormen aangenomen het die niet leuk meer zijn. Commissies en abc vergadenngen nemen een groot deel har van de werktijd in beslag." "D "Het gewone werk, naar de mens toe, pul het onderwijs en de begeleiding zou ik t e r nog wel 30 jaar vol kunnen houden." een En werk blijkt met haar capaciteiten er « voor het oprapen te liggen. O m te be­ cap ginnen wordt ze examinator bij de Ne­ bijx derlandse Associatie voor Praktijkexa­ 'inj mens en is gekozen in de Dorpsraad noc van Nes aan de Amstel, waar ze nu 20 ter jaar woont. teg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen