Ad Valvas 1991-1992 - pagina 260

PAGINA 16

AD VALVAS 7 NOVEMBER 1991

Aan de kinderhand door museunüand Selma Schepel Musea van de Vooruitgang bevat 21 reportages over zeer uiteenlopende musea, die eerder in vu­magazine verschenen en nu gebundeld zijn ter ere van het jubileum van dit blad. Een smaakvol boekje, en stuk voor stuk verhalen waar je zin van krijgt. Twee redacteuren beschrijven hun ervaringen op de zondagse uitstap­ jes met hun gezin naar musea 'waar je iets van leert'. Geen dagjes pret­ tig naar plaatjes van Rembrandt kij­ ken, maar het aangename wordt pe­ dagogisch met het nuttige verenigd. Het boekje begint, zoals het hoort, met het oudste museum van Neder­ land, en het enige museum dat een museum op zich is: Teylers in Haar­ lem, waarvan de inrichting nog in

'Die lijsten, dat is allemaal hout, hout, hout. Aluminium zou

originele staat te bewonderen is. Het is een gebrek aan uw opvoeding als u daar nog nooit geweest bent. Maar een gebrek dat u de eerstvol­ gende vrije dag goed kunt maken. Het tweede verhaal gaat over het gestorven Evoluon in Eindhoven. Als u nooit in dat treurig oord van 'vooruitgang' geweest bent, kunt u in dit verslag lezen dat u daar gelijk in had. Verder staat het boekje vol met museua die de ontwikkelingen wel bij kunnen benen, zoals Ntnt in Amsterdam. Weliswaar dank zij het geld van grote bedrijven waardoor het getoonde niet geheel waardevrij is. De technische vooruitgang wordt modem gekoppeld aan de milieu­ vervuiling. De individuele bezoeker wordt verzocht zich schuldig te voe­ len aan het naderend eind der tij­ den: "Het ligt aan U", staat er bij een vuilnisbelt. Het aandeel van geldschieters als Esso en Kodak laat het museum buiten beschouwing. Het is een leuk idee om kinderen mee te nemen naar een museum, en de uitgestalde waar te testen aan de hand van hun reacties. Dat had best uitgebreider gemogen, en in elke beschrijving voor mijn part. Kinder­ lijke nieuwsgierigheid en onbevan­ genheid zijn uitstekende graadme­ ters voor de waarde van zulke musea. Jammer voor de vu dat ze geen eigen museum heeft, het verslag over het bezoek aan het Utrechts Universiteitsmuseum is jaloersma­ kend. Bezit de vu geen leuke verza­ melingen zoals Utrecht? Wie zou niet eens de penis van een walvis willen zien, of een stuk huid van een originele pokkenlijder op sterk water? Het Boerhaavemu seu m in Leiden heeft de genoeglijke gruwelaar wat dat betreft nog meer te bieden: een afgehouwen oor (niet van Van Gogh), een geopende baarmoeder met foetus, een doorzeefde schedel met de fatale kogel ernaast, alles uit het leven gegrepen. De redakteur beklaagt zich over de gebrekkige uitleg bij de diverse voorwerpen: wellicht achterwege gelaten 'om de sensitieve geest van deze tijd wat te ontzien'. Wat sensitieve geest! Je kunt je 'So­phie van 7 en je Wouter van 11' heel wat beter meenemen naar zo'n natuurhistorische uitstal­ ling dan ze 's avonds tussen 7 en 9 naar de tv te laten kijken.

V C C I UVWt

9UICIII

'Veel te somber allemaal. We willen liever iets fleurigs' Martin Ensermk Het kunstwerk hing al sinds mensen­ heugenis aan de muur van een van de redactiekamers en moest maar eens weg. Een vroegere bewoner van de kamer noemde het Fistfucking, waar­ schijnlijk vanwege de onduidelijk abs­ tracte voorstelling. In werkelijkheid, ontdekten we toen we het van de muur haalden, heette het Comprendre en was het gemaakt door ene Fon Klement. Het was tijd voor een bezoek aan de kunstuitleen van de vu. De kunstuitleen, een activiteit van het Exposonum, biedt vu­medewerkers ie­ dere eerste maandag van de maand de gelegenheid kunstwerken te lenen of om te ruilen in een kelderkamer van het Hoofdgebouw. Honderden kunstwer­ ken staan er m schappen en tegen de muren, soms njen dik. Om elf uur treffen we er twee mede­ werkers van Personeelszaken, op zoek naar een nieuwe aankleding van hun werkkamer. Het wil niet erg lukken. "Veel soeps hangt er niet bij, hè?", zegt de een. "Nee. 't Is allemaal zo grauw." Ze hebben zojuist twee schilderijen in­ geleverd, die al jaren op de kamers hin­ gen; wie ze ooit heeft uitgekozen is niet bekend. Nu is de afdeling echter ver­ bouwd en in de nieuwe meubels gezet. De nu afgedankte schilderstukken pas­ ten daar niet meer bij. Wat ze dan wel zoeken? "Tja, iets straks. Een beetje kleurig." "IDie lijsten, dat is allemaal hout, hout, hout. Alumi­ nium zou veel beter staan. Sommige

mensen van onze afdeling hebben zelf iets gekocht bij Ikea, met een moderne lijst." Na een kwartiertje vertrekken ze weer ­ zonder nieuwe schilderijen. Een groepje van de Bedrijfsgezond­ heidsdienst betreedt nu de kunstuit­ leen. Achter hen aan rolt een karretje, waarop een stuk of vier kunstwerken. Op één ervan, een groot schildenj in felle kleuren, is een man in een grijs pak afgebeeld, die de hand schudt van een glimlachende blonde vrouw in een ha­ gelwitte jurk. "Weet u wie dit zijn?" barst het drietal los. "Dit zijn Joseph Goebbels en Eva Braun! Een van onze patiënten heeft het ontdekt! Iemand die een vaccinatie kwam halen herkende hen. Hij kwam later terug, met een encyclopedie met een foto erin, en ja hoor: precies nage­ schilderd." Fonkelende ogen van ver­ ontwaardiging. "Toen moest het na­ tuurlijk weg! Je wilt toch geen fascis­ tisch kunstwerk aan de muur hebben?" Niemand begrijpt het, ook Hendriekje Bosma niet, de coördinatrice van het Exposonum. Wie is de volstrekt onbe­ kende schilder? Een neo­nazi? Waarom heeft de rijksoverheid ­ waarvan de vu veel kunst betrekt ­ het aangekocht? Waarom heet het schilderij Laat in de middag en waarom hangt er achter de twee figuren een golfballetje aan de muur, aan een heel fijn draadje? De BGD­medewerksters vertrekken weer, met lege handen. "Nee, 't is niet veel. Veel te somber allemaal. We wil­ len liever iets fleurigs, we zitten al in zo'n grijs gebouw." Iets Fleurigs. Dat is voor de meeste be­

zoekers het belangrijkste critenum voor een te lenen kunstwerk. Figuratief of abstract, klein of groot, beroemd of niet, het maakt niet uit, als er maar kleur in zit. Als het maar helpt de grijs­ heid van het gebouw te bestrijden. Hendriekje Bosma neemt het de men­ sen niet kwalijk, die hang naar iets fleu­ rigs. En zij is de eerste om te erkennen dat het aanbod aan fleurigheid nogal gering IS. "Een schrijnend tekort aan goed werk", stelt Bosma vast. De vu heeft al haar kunst in bruikleen van de rijksoverheid en de gemeente Amster­ dam. Omdat die echter hun hele kunst­ bezit aan het reorganiseren zijn is er al jaren mets nieuws meer bijgekomen. Bovendien: mensen die tevreden zijn over hun keuze, ruilen het zelden in. Eenmaal iets fleurigs, nooit meer wat anders. We vervolgen onze zoektocht door de schappen. Het zijn inderdaad vooral etsen, houtskool­ en pentekeningen die we aantreffen. Nu ja, er zijn vier grote schilderijen in primaire kleuren, maar daar heb je een balzaal voor nodig. Er stapt een man binnen met een fors schilderij onder de arm. Hij is neerlan­ dicus. Op het doek lucht, weiland en een kronkelende buis, of een kabel. "Dit heb ik jarenlang gehad", zegt hij. "En ik vond het altijd intrigerend ge­ noeg om het te houden. Een interessan­ te mengeling van techniek en natuur. Maar ik heb wat meer kasten gekregen, waardoor het niet meer tot zijn recht komt." Voor deze lener hoeft het niet per se

JOOL HUL

door Aad Meijer z^B^o!

(

j KUWV£N/ NIET SWK, !

^~'~r~z:i ^^««teaa,^

: 'Musea van de Vooruitgang' is uitsluitend te bestel len door f 19,50 over te maken op giro 37 16 100 t n.v VU magazine Amsterdam

fleurig te zijn. "Nee, kleur, dat hoeft voor mij niet zo. Ik heb al veel boeken en dat geeft je kamer genoeg kleur. Maar het moet wel een beetje krachtig zijn. De meeste dingen hier vind ik nogal slap. Dat hangt dan maar m je kamer saaie, ongevaarlijke kunst te zijn. Ik moet iets hebben waarvan mensen zeggen: 'wat heb jij nou aan de muur hangen?'" Hij neemt een klein schilderijtje van de plank, dat op een paar donkergrijze banen na helemaal zwan is, ook de lijst. Peinzend: "Dit vind ik geloof ik wel heel aardig. Ja." Maar even later valt zijn oog op iets anders, een kleine teke­ ning van een soort ladder, door een kind gemaakt lijkt het wel, waar stukjes papier en wat touwtjes opgeplakt zijn, waardoor het reliëf heeft. "Horen die touviT:jes zo, of zou het kapot zijn?" vraagt hij aan de jongen die de uitleen­ registratie bijhoudt. Die kan hem echter niet helpen; hij is maar een student die betaald wordt om hier te zitten. De beslissing valt. "Dit ziet er een beet­ je knutselachtig uit en daardoor heeft het iets ontroerends", vindt de neerlan­ dicus. Het wordt de ladder. Met de moed der wanhoop scharrelen we nog wat verder door de lood­, zink­ en grafietkleurige collectie. Vooruit maar, dan: een tekening van Sjoerd Bakker, voorstellende een wandelaar langs het strand. De lucht is tenminste blauw. "Hé, een nieuw kunstwerk", zegt een collega als we voorzichtig proberen het werk waterpas te hangen. "Hadden ze niet wat kleurigers?"

^

^

«

^'""'''^S^^^ i Qt *v^^=*^

C

rv^

F/?^-

MB£l\

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen