Ad Valvas 1992-1993 - pagina 80

I AD VALVAS 17 SEPTEMBER 1 9 9 2

PAGINA 1 2

Dolend in griezelige spelonken

Creperen St^ï*ett, «bod gaan, overiijden. ABsmsi woorden die maar heel jQauvi^es oproepeö wat er wer­ fceSifc achter steekt^ Beeldender ^»-n <­p,­r.en aïs creperen ­ wat n Idaderea in S " "5jp u l i ^ a n ,

«vitKenotti

Ze viel al e ^ af. Maar w een dokter m a a r hobbjs^«­«^jA ^^ ^^ L. ^^^.L-* gen met lange wachttijden, die e decorum vernielen door rare mgen naar binnen te proppen: kke slangen, naalden, brutale jkers of meters. Terwijl een igemak dat vanzelf komt, ei­ nlijk altijd weer vanzelf weg at. Toen ik op een middag iigs ging en haar slapjes op de ^nk vond, haalde ik even wat tor h a a r te drinken m de keu­ n. Teruggekomen lag ze in­ ^ns zo vreemd sufte staren. "Je ^at toch nog niet dood h e ? " oeg ik, en tegtóttjitertijd zag ik t gebeuren. In de Uteratuar et datï fcet te^ö* van de ^en. M a a r dat is niet d e juiste tdrukking: het is meer een be­ eging als van water dat slur­ nd in een alVoer wordt gezo­ ^n. Heel snel. L<»*«^P"'"> ' " =•"" >gwenfe. at zenr ik ove' val. De TV to€ Uen per dag. j 3iets nooit zier nuut nadat het i afpoerputjes ver begon imftt vrie he^ig m e t h a a r <^ te slaan< D a t is r televisie leer Je t stil blijven ligge zijn. En wat ook h e t echts «ds je v je de doden wee

Dikke buizen voeren warmte aan voor breinen in het Hoofdgebouw Frank van Ko fschooten Een eigenaardig geratel in de verte trekt mijn aandacht. O m de hoek verschijnt een schoonmaker met een emmer sop op wieltjes. Ik ben^ in de kelder van het hoofdgebouw, het domein van allochtone werkne­ mers, die aan de vu grotendeels on­ dergronds verblijven, 's Avonds komen de meesten van hen pas naar boven en verspreiden zich als nijvere mieren over alle verdiepin­ gen, om de sporen van de intellec­ tuele arbeid weg te wissen van vloe­ ren en bureaus. Ik zoek de ingang van het gangen­ stelsel dat begint onder de be­ stuursvleugel. Al bij de deur golft de hitte mij tegemoet. Die is af­ komstig van de dikke stalen buizen die de warmte aanvoeren voor de breinen in het hoofdgebouw. Ik zet mijn eerste stappen in de lugubere gang. Honderd meter verderop zie ik tochtdeuren. Daarachter blijkt het nog warmer te zijn. Er is geen mens te zien, alleen het getik van buizen begeleidt mijn stappen. O p de wanden staan vertrouwde ma­ chismo kreten als "Wie hier als maagd komt binnengehuppeld wordt er zwanger uitgeknuppeld." Loze dreigementen, want geen vrouw alleen — laat staan een maagdelijn — zal zich wagen in deze griezelige spelonken. Even later sta ik op een tweesprong. Ik waan mij een ridder, verdwaald in een labyrint waar om iedere hoek een draak zijn vlammen over mij uit kan werpen. Rechtdoor dan maar, op hoop van zegen. Voor me hoor ik opeens ge­ raas. Het blijkt niet afkomstig van een fabeldier, m a a r van een truck met aanhanger, bestuurd door een man met een zwarte snor, die mij zwijgend passeert. Nog geen m i ­ nuut later heb ik het einde van de gang bereikt en sta ik in het ketel­ huis van het Wis­ en Natuurkunde­ gebouw. Geen mens te zien. Ik maak rechtsomkeert, loop terug naar de tweesprong en sla linksaf. De hitte is hier nog drukkender. Het lijkt een ideaal klimaat voor vieze kleine beestjes. Volgens nog onbevestigde geruchten zouden hier krekels huizen en kakkerlakken die ooit zijn ontsnapt uit een biolo­ gisch laboratorium. Het appelklok­ huis dat ik opraap is echter alleen

aangevreten door mensentanden. Halverwege loopt een rode trap steil omhoog. Ik klauter erop en duw tegen het deksel boven mijn hoofd. Het geeft mee en daglicht valt naar binnen. Ik blijk nu mid­ den onder het vu­terrein te zijn, in de buurt van het Provisorium. Een voorbijganger kijkt mij verbaasd aan, en ik laat het deksel voorzich­ tig weer zakken. Ik vervolg mijn queeste, achter mij nadert een karretje met grommen­ de motor. Ik versnel mijn pas door de slingerende gang en kom uit op een nieuwe tweesprong. Mijn ach­ tervolger zit mij nu op de hielen. Ik verberg me achter een buis en laat me inhalen. De weg naar rechts blijkt dood te lopen op een zware gele deur, waarachter geluiden van ketels te horen zijn. Ik ga links door de tochtdeuren en kom in een grote hal die eveneens is gevuld met ke­ tels. Als ik nu rechtdoor loop kom ik bij de medische faculteit, blijkt uit een wegwijzer. In plaats daar­ van struin ik wat rond tussen de ke­ tels en draai uit baldadigheid aan een kraan. Die zet ik echter snel weer in zijn oorspronkelijke stand als ik een man zie naderen. Hij groet me vriendelijk m a a r waak­ zaam, als bij een ontmoeting op een eenzaam bospad. Ik volg zijn spoor. Achter in de ketelhal sta ik opnieuw op een kruispunt van twee wegen. De keuze is nu makkelijk. Recht­ door leidt naar de afdeling 'Centra­ le sterilisatie' en dat klinkt niet erg aanlokkelijk. Linksaf kom ik vol­ gens een bordje bij de 'Radiothera­ pie­kliniek'. Dat klinkt ook al niet als een lustoord, maar ik word de gang ingetrokken door een schilde­ ring van vlinders op de wand. Tot mijn verbazing is deze hele onde­ raardse weg begaanbaar gemaakt met kunst. Vlinders, bomen, blaad­ jes en enkele abstracten moeten het leven hier draaglijk maken. De bo­ menschildering loopt zelfs door tot op het plafond, om de illusie van een veilig bladerdek te versterken. Erg fraai van kleur zijn de schilde­ ringen niet, ze weerspiegelen de fletsheid van het einde van de jaren zeventig. Op de vloer is een gele lijn getrok­ ken die de gang in twee banen ver­ deelt. Zo worden botsingen voorko­ men tussen medici die te zeer ver­

Foto AVC/VU

diept zijn in hun patiëntengege­ vens. Het is hier in elk geval druk genoeg voor dergelijke ongelukjes. Aan het eind van de gang, vlak bij een lift, hoor ik ineens een vreemd gepiep. Ik schrijf het eerst toe aan een schurende Uftkabel, m a a r begin dan twijfelen. Zou het een krekel zijn? Het geluid houdt op als ik hard op mijn vingers fluit, m a a r na vijftien seconden stilte begint het gepiep weer en wordt harder en harder. Dit patroon herhaalt zich

steeds als ik een geluid maak. Een krekel dus, het kan niet missen. Ik sjok verder en ga een trap af die me nog een paar meter dieper onder de grond brengt. Een glazen deur verspert me echter de weg. Door het glas zie ik buizen en stan­ gen. Ik ga de trap weer op en druk op het knopje van de lift. De lift­ deur schuift open, binnen staat een leeg, m a a r duidelijk beslapen bed. Het vu­ziekenhuis kan nog wel wat Poolse verpleegsters gebruiken. Ik

UIT ETEN IN Wie uit eten wil in Buitenveldert maar nog niet zeker weet uit welke keuken ­ zo een begeeft zich 't beste naar de hoek Van Boshuizen­ straat­Nederhoven, in de westhoek van onze werkbuurt. Daar heb je keus uit vier restaurants, respectie­ velijk van Koreaanse, Franse, Chi­ nese en ItaUaanse signatuur. Dr. Giovanni B., alpenkenner en als zodanig tijdelijk medewerker aan de vu prefereert de keuken van zijn vaderland en het werd dus Ristor­ ante Bellini. Het eetlokaal, een modale Buiten­ veldertse begane grond, is niet on­ aardig aangekleed met nieuwe por­ tretten van oude Italiaanse compo­ nisten. Men eet onder welwillend toezicht van CoreUi, Vivaldi, Pic­ cinni, Verdi, Paganini en naamge­ ver Bellini, 's Avonds laat weer­ klinkt hier hun muziek. Dottere Giovanni en ik kwamen aan de vroege kant, en hoorden de heden­ daagse discozanger Eros Ramazotti kwelen met beatviolen. Vermoede­ lijk kauwt het pubUek vlugger op zijn ritme dan op het slepende sla­ venkoor uit Nabucco van Verdi, dat we bij weggaan nog net beluister­ den. De inrichting is halfweg pizzeria (ruw houten muurbekleding) en halfweg restaurant (keurige tafel­ tjes). Het publiek is uit de buurt vooral: eetlezers bij een pizza en afhalers van de bekende platte dozen met inhoud. Toen ik reserveerde (niet echt noodzakelijk) kreeg ik een itali­ aanstalige kok aan de hjn. Reden genoeg voor ons om een compleet

druk op de O om de begane grond te bereiken. Mijn oog valt op een vlek geronnen bloed op het kussensloop. Ik begin te verlangen naar daglicht en fiisse lucht.

Het gangenstelsel van de vu is voor pub liek geopend van maandag tot en met vrjdag van 7 15 tot 21 00 uur

BUITENVELDERT

Bert Boekschoten b eproeft de restaurants van Buitenveldert (tussen Kalfjeslaan en AIO Amstel en Nieuwe Meer) in gezelschap van één of meer fijnproevers.

BeUini Italiaans maal te bestellen: een voorafje, een meelspijs, een vlees­ gerecht, een nagerecht en koftie. De spijskaart is zeer uitgebreid, er is keus te over. Op tafel staan schaaltjes mooie oUjven klaar; ernaast, minder Itali­ aans maar wel smakelijk, schijven stokbrood en 'n pot kruidenboter. De rode huiswijn, Merlot geheten naar de druivensoort, is uitstekend. Mijn antipasto bestond uit prima Parmaham en worstschijven, be­ legd met royale stroken smakelijke kaas. O ok de zucchine (courgettes) van Giovanni waren goed; maar hem verbaasde de UchteUjk over­ bodige garnituur van rauwkost plus eikenbladsla. We vervolgden met de meelspijzen: de caneUoni (gevulde macaroni) en de panzarotti (flensjes met een spi­

nazievulling) waren geheel naar wens. We lieten niets liggen en dat bleek nogal roekeloos. De vlees­ schotels bij Bellini worden name­ lijk ook al zeer weelderig uitge­ voerd. Het lamscarre (een waaier van coteletjes) en de osso bucco (runderschenkel met saus) bleken goed op smaak en kapitaal van for­ maat. Voor ernaast hadden we een ensalata verde (groene sla met ui­ enringen) besteld. Die ging onaan­ geroerd terug naar de keuken, want de bij de zucchini reeds opvallende rauwkost plus lollo rosso had zich ook hier (onitaUaans) naast de vle­ zen genesteld. Mijn disgenoot en ik bedachten dat dit door Nederlanders komen moet. Die zijn eerder geneigd zich te voeden met een of twee royaal uitgevoerde gangen, dan dat ze een hele avond lang willen voortsmik­ kelen (onder aangename kout) van telkens weer nieuwe schotels met geurige spijsjes. Het zal de lezer niet verbazen dat ons door dit effect de knopen zowat van de broek sprongen na drie uren aangenaam kanen. Voor een dolce (nagerecht) was geen plek meer, zelfs niet voor een naar itaUaanse gewoonte met vork en mes te schil­ len vrucht. Koffie hielp ons terug­ keren naar de vu. We bleken per persoon voor tegen de honderd gul­ den te hebben gegeten. Ja, het was naar genoegen zeiden we tegen de kelner die daar (onitaUaans) naar vroeg. De volgende ochtend vond ik nog een zacht stukje osso bucco, in de borstzak van mijn overhemd. BERT BO EKSCHO TEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen