Ad Valvas 1992-1993 - pagina 52

AD VALVAS 3 SEPTEMBER 1992

PAGINA 20

'Met m'n ouders is niets mis, maar ik wil gewoon wonen waar ik studeer'

Chantal De kans is groot dat de student naast je in de collegebanken Je­ roen heet, of Dennis. En indien vrouwelijk: Kim of Bianca. Men­ sen kiezen voor een zo hoogst persoonlijk produkt als een kind onbegrijpelijk vaak een loze, tij­ delijk populaire klank. Een jaar of twintig geleden was er de golf van bovenstaande namen, en niet te vergeten: Marco. Vooral op z'n Amsterdams uit te spre­ ken als 'Méddekauw'. De arme Marco's zelf weten hoe stomver­ velend dat was: in elk klasje zaten er minstens twee, zo niet vijf, waarvoor meester of juf dan het onderscheid Marco 1, Marco 2 enz. bedacht. Zou het voor aanstaande sociologen niet een leuk thema zijn om op af te stu­ deren? Het gebrek aan originali­ teit is namelijk ook nog klassege­ bonden. De vaders van de Chan­ tals, Sandy's en Angeliques, om nog m a a r eens een paar kleffe (toenmalige) modeklanken te noemen, zijn meestal arbeiders­ kinderen, terwijl de vader van Joost, Niels, Bas en Birgit de Mavo van binnen heeft gezien. Niet dat er iets nieuws is aan het verschijnsel uitgekauwde n a a m ­ geving: de meeste ouders van de huidige studenten heten Ria Henk, Anneke Jan of Elly Piet, Theo, Harry, Kees, Hans, of als ze van betere komaf willen zijn: Robert Marjolein of Peter Annemarie. Het verschil is wel dat kinderen vroeger n a a r een familielid of een heilige ge­ noemd werden, en dat nu een volstrekt betekenisloze mode­ klank de stille droom van de ou­ ders verwoordt. Er was eens een tijd, en er zijn nog wel culturen, waar een naam de bedoeling had of heeft individuen van elkaar te onderscheiden. Of een naam houdt een yeer persoonlijke boodschap in, of een wens. Hier en nu dient een naam om te tonen hoe doorsnee de gedach­ ten van de ouders zijn. SELMA SCHEPEL

Sociale introductie: slapen in de balletzaal van het ACC Dick Roodenburg Aan het eind van de middag worden de tassen gebracht. Eerstejaars stu­ denten, soms gesouffleerd door hun mentor, vragen beleefd of hier de si­ slaapplaats is. Inderdaad, toiletten links en als je doorloopt kom je bij de balletzaal. De damesdouche dient als opslagruimte, dus de he­ rendouche is voor algemeen ge­ bruik. Slaapzakken worden neerge­ gooid, een enkeling heeft een lucht­ bed. De rest moet zich behelpen met de nogal Spartaanse matjes die voor de yogacursussen van het ACC gebruikt worden. Maar eerst nog een avond stappen in Amsterdam. Een bezorgde mentor vraagt: "Zijn dat echt je uitgaansschoenen?" Al ruim tien jaar kunnen dakloze eerstejaars tijdens de Sociale Intro­ ductie terecht in de balletzaal van het Algemeen Cultureel Centrum op Uilenstede. Wat begon als een nood­ maatregel is nu een geinstitutio­ neerde voorziening geworden. Omdat slapend rijk worden mijn ideaal is, meldde ik me net als de voorgaande jaren aan voor een nachtje als slaap wacht. Naast de dankbare blikken van de eerstejaars ­ aan mij is een jeugdherbergvader verloren gegaan ­ levert me dat een boekenbon op. Rond een uur of elf komt de eerste aanzetten. Op tijd naar bed, die redt het wel binnen vier jaar. Maar nee, hij komt alleen even z'n spullen op­ halen omdat hij via zijn mentor­ groep een andere slaapplaats gevon­ den heeft. "Natuurlijk ga ik eerst nog de kroeg in." Dat lijkt me geen slecht idee. Even na twaalven komt Mirhan de trap oplopen, 's Middags vertelde hij al dat hij vanuit Weesp heen en weer blijft reizen om zijn studie eco­ nomie te volgen. "Ik hoef niet zono­ dig in Amsterdam te wonen." De eerste dag viel wat tegen, omdat zijn groep al snel uit elkaar lag. Over de mentoren ­ en dat geldt voor ieder­ een die ik er naar vraag ­ niets dan lof. Ondertussen is Jaap Jan aange­ schoven. Hij kwam gisteravond van vakantie terug en vond de dag nogal vermoeiend. Ook hij reist de ko­ mende tijd met zijn ov­jaarkaart heen en weer ­ tussen Eemnes en Amsterdam ­, m^ar hij wil over een

halfjaar wel fanatiek een kamer gaan zoeken. Tegen de wat schoolse opvang in mentorengroepjes heeft hij geen bezwaar: "Je kunt iemand niet zomaar het studentenleven in­ sturen." Derde slaper Herbert deed een HBO­opleiding economie in En­ schede. Aan de vu valt hem vooral het grootschalige karakter van de Sociale Introductie op. "Een wir­ war, het was soms worstelen om bij je groep te komen." Hij heeft al een kamer, maar krijgt pas op 2 septem­ ber de sleutel. De eerstejaars druppelen binnen. Of druipen, want het is flink gaan rege­ nen. Marjolein, studente rechten, vond de dag lang. "Ik denk dat ik aan het eind van de week uitgeteld ben. De mentorgroep is heel erg leuk. Natuurlijk heb je momenten dat je even op jezelf wilt zijn, maar het grootste deel wil ik wel meema­ ken." Ze is op zoek naar een kamer. "Met m ' n ouders is niets mis, maar ik wil gewoon wonen waar ik stu­ deer." Om één uur wordt het stil. Waar blijft de rest? Half twee ga ik eens poolshoogte nemen in de balletzaal, om te kijken hoe de slapers er bij liggen. Een bijna ordinair gesteun en gehijg klinkt al van verre. Wat nu, zou zich zo snel al een romance ontwikkeld hebben? En zo ja, moet ik als verantwoordelijke oudere niet ingrijpen? Gelukkig, iemand is al­ leen maar bezig zijn luchtbed op te pompen. Een idioot heeft de tl­lich­ ten aangedaan, zodat de hele zaal weer wakker is. Pas na half drie beginnen weer groepjes binnen komen. Ritsaert, Rogier en Lucien studeren econo­ metrie. Op de vraag wat hun leukste ervaring van vandaag was, kijken twee van hen naar nummer drie, die vertelt dat hij voor het eerst van z'n leven op de Wallen was. "Dat was wel lachen". Ook Patrick, L eo en Henry hebben zich prima geamu­ seerd. Ze zijn naar een cafeetje in de Warmoesstraat geweest en daarna naar het optreden van de Bob Color Band: "Heel swingend". Valt er dan helemaal niets te kankeren? "Nou, het ochtendprogramma kwam wat traag op gang, wat onwennig". Henry doet hier het verkort docto­ raal medische biologie, dat twee jaar duurt. Hij blijft in Leiden ^ ^

Foto Bram de+lollander

wonen. " O m een kamer in Amster­ dam te krijgen ben je al gauw een jaar bezig." Mark uit Bennebroek gaat genees­ kunde studeren. Hij heeft bij een van de mentoren gegeten. "We kookten zelf, veel gepraat. Heel spontaan, in die paar uurtjes heb­ ben we elkaar goed leren kennen. Daarna zijn we de kroeg in geweest. De naam kan ik me niet meer herin­ neren, ik heb vandaag teveel erva­ ringen opgedaan. Maar de weg naar dat café zou ik zo weer kunnen vin­ den." Even na drie uur komen L eo en

Henry terug uit de slaapzaal en vra­ gen of er ergens nog wat te drinken valt, een spaatje rood of zo. Ik meen me te herinneren dat de soos tot vier uur open blijft en besluit zelf ook nog een afzakker te halen. He­ laas, gesloten. We gaan maar sla­ pen. Ik spreid mijn yogamatje uit op een tafel in het ACC­kantoor, want we gaan natuurlijk niet tussen het volk liggen. Om half zes komen de eerste vlieg­ tuigen over, die met een tussenpoos van vijf minuten een argument ver­ schaffen om toch maar bij je ouders thuis te bUjven wonen. De kantoor­

UIT ETEN IN Uit eten moet je leren. Vele Am­ sterdammers aten voor het eerst buitenshuis in de pannekoekboer­ derij aan de westrand van het Am­ sterdamse bos. Je komt er door de gehele Bosbaan langs de linker­ kant af te lopen ofte rijden. Even rechtsaf, en daar is een parkeer­ plaats, vandaar ben je in enkele minuten bij de boerderij Meer­ zicht. Het gebouw, onder gebroken kap met knaloranje dakpannen dateert blijkens, de muurankers, uit 1857. Het ziet niet meer uit op de Nieu­ we Meer, vanwege landaanwas en opslag van geboomte. Het is ook geen boerderij meer. Op het erf staan vele tafeltjes en stoelen voor het buiten­eten. Een hoek wordt door een speeltuin in beslag geno­ men. En twee hooibergingen zijn handig vertimmerd en uitgebreid tot een restaurant in klassieke pannekoekstijl, compleet met veel zichtbaar hout en Brabants bonte tafelkleden. Vanwege de prachtige ligging en de eenvoud is dit eethuis druk be­ zocht; het is ook voor nieuwbak­ ken Amsterdammers de moeite waard. Ik at er in het betrouwbaar gezelschap van Sita en haar kinde­ ren Chris en Anke. Man en vader Simon was niet van de partij, want vanwege de vu op expeditie met het oceanograflsch schip Tyro in de westelijke Indische Oceaan. De

tafel is trouwens wel erg hard en het slapen lukt niet meer. Stipt om acht uur komt Anthony, de Ghanese schoonmaker binnen en begint uit­ gebreid met stoelen te schuiven en met pruUenbakken te rammelen. Zodra hij me ziet lacht hij verbaasd. Vermoed ik, want ik heb m ' n lenzen nog niet in. Het lijkt me beter op te staan. De regen valt nog steeds met bakken naar beneden. In de hal tref ik al een vroege eerstejaars. "L ekker ge­ slapen?" "Prima." "Heb je dan geen last van de vliegtuigen gehad?" "Nee, zijn die hier dan?"

BUITENVELDERT

Bert Boekschoten beproeft de restaurants van Buitenveldert (tussen Kalfjeslaan en AIO Amstel en Nieuwe Meer) In gezelschap van één of meer fijnproevers.

Meerzicht klandizie bestaat uit wandelaars en fietsers, groepjes die wat te vie­ ren hebben en gezinnen. Men be­ dient zichzelf qua soepen en dran­ ken, en bestelt bij de kassa de ge­ wenste pannekoek, welke van te­ voren wordt betaald. Je ontvangt als bewijs een nummer, dat omge­ roepen wordt wanneer het bestel­ de klaar is om aan het loket te worden afgehaald. Je investeert als het ware; en ik bevond de panne­ koek het voorschot waard. Ze kos­ ten al naar de variëteit tussen de f. 6,25 en f. 12,50. Hun kwaliteit is gemiddeld; niet zo knapperig als anderen ze verkiezen. Chris en Anke waren er hoogst tevreden over; Chris hapte er zo stevig in

dat hij met zijn volle mond niet kon antwoorden, m a a r zijn duim omhoog stak. De soep van de dag vonden de kinderen tamelijk sterk gekruid ­ m a a r dat beviel Sita en mij nu weer beter. Het granito waterijs voor toe kreeg de instem­ ming van aUe vier. Aangenaam detail: het serviesgoed hoeft aan 't eind van het maal niet terugge­ bracht; een aantal opgewekte Hanzen en Grietjes van Meerzicht halen het op. In Meerzicht, mooi gelegen en ge­ noeglijk ingericht, kun je tussen 12 en 19 uur voor eten terecht. Echt memorabel is het eten­zelf na­ tuurlijk niet; m a a r aan de prijs (je geeft zowat vijftien gulden p.p. uit) hoefje evenmin terug te den­ ken. Er is ook een barbecue­arrange­ ment 's avonds in het weekeinde. Je moet daarvoor reserveren (020­ 6792744) en kunt spiezen van een meter volrijgen uit een diepge­ koelde vleesbar. Inbegrepen is het oeverloos doordrinken van sinas, cola, up en wijn. Dat kost f. 65,­ de m a n , en ik hoor van promotie­ partijen die op deze wijze goed zijn afgelopen. In de zomer zijn de pannekoeken elke dag voorhanden, in de winter aUeen tijdens het weekend. Maar over promotie­pannekoekpartijen heb ik nooit iets vernomen. BERT BOEKSCHOTEN . i i è i i i «

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen