Ad Valvas 1992-1993 - pagina 318

IAD VALVAS 4 FEBRUARI 1993

PAGINA 8 I

'Gereformeerde zendingsdrang is mij niet vreemd' Anneke Labots, organisator van sociale introductie, verlaat VU In 1972 ging ze andragologie studeren aan de VU. Vijfjaar later deed zij als vrijwilliger voor het eerst mee met de organisatie van de sociale introductie (S I), de kennismakingsweek voor nieuwe eerstejaars. IVIeteen na liaar afstuderen, in 1980, kwam zij in dienst van de VU als secretaris van de commissie die de SI organiseert. 'Het meisje van de sociale introductie' heette zij in de wandelgangen. Na ruim twintig jaar VU gaat Anneke Labots plotseling weg. Dirk de Hoog "Ik heb weleens geroepen, dat ik er mee ophoud, zodra de studenten 'me­ vrouw' tegen me gaan zeggen." Dat moment is volgens Anneke Labots (39) nog net niet aangebroken, maar studen­ ten zeggen de laatste jaren wel 'u' tegen haar. "Ik geloof dat ze dat tegen ieder­ een zeggen, want studenten zijn tegen­ woordig ontzettend beleefd." Eigenlijk is het toeval dat ze weggaat.

Zij zag de advertentie waarin de sos­te­ lefonische hulpdienst in Noord­Hol­ land noord een coordinator zocht en dacht "dat lijkt me leuk werk, laat ik eens schnjven." Labots kreeg de baan. Anders was ze met plezier bij de vu blijven werken. T o e n ze in 1972 ging studeren bestond er al een soort introductie met veel na­ druk op informatie over het studiepro­ gramma. Zo was er de eerste dag een centrale bijeenkomst in de inmiddels afgebroken O ude Rai, waar de rector sprak en een informatiemarkt van stu­ dentenorganisaties stond opgesteld. La­ bots weet nog dat zij daar een felle dis­ cussie had met iemand van de studen­ tenvakbond SRVU. "Ik kwam uit de we­ reldwinkel­hoek, ik was een Derde­We­ reldactivist en vond die studentenacties tegen de verhoging van het collegegeld tot duizend gulden elitair. Maar om me met de sociale kanten van het studen­ tenleven bezig te houden, dat sprak me wel aan. En zo ben ik in 1977 als vrij­ williger bij de SI beland." In de loop der jaren is bij de sociale in­ troductie de nadruk steeds meer op het algemene programma komen te liggen in plaats van op voorlichting over het studieprogramma. Er kwam bijvoor­ beeld een dagdeel over Eten, poen en wonen, in een grote collegezaal met een filmpje en een forum. In de loop der jaren is het programma steeds verder uitgebreid.

Orgieën Zelf bewaart Labots de leukste herinne­ ringen aan een Jordanees cabaretfestival m 1986 in Artis met allerlei Amster­ damse zangers. "Dat dan een hele zaal enthousiast zit mee te zingen, geeft een gevoel dat wat je doet ook aanslaat bij de eerstejaars studenten en dat ze het naar h u n zin hebben." Vroeger bestonden er tussen universi­

muziekgroep mocht optreden want hun liedjes zouden seksistisch zijn. O ok hadden we eindeloze discussies over kraken, of dat wel of niet gepromoot mocht worden als huisvestingsmogelijk­ heid voor studenten. Ik heb beslist wat zendingsdrang, ik ben met voor mets gereformeerd opgevoed."

Exotisch

Anneke Labots: 'Ouders zijn soms bang dat studenten van het ene feest naar het andere rollen en ook nog overal blijven slapen' Foto Nico oomk, AVC/VU taire bestuurders en mensen van de si­ commissie wel eens problemen over be­ paalde programma­onderdelen, vooral als er sex aan de orde kwam. N u is bijna iedereen vol lof en tevreden. Al­ leen belt er af en toe een verontruste ouder op, die zich ergens aan gestoord heeft. "Dan proberen wij uit te leggen hoe het zit", zegt Labots. "Wij moeten nogal eens vertellen dat het wel meevalt met die orgieën midden in de nacht. Ouders zijn soms bang dat studenten van het ene naar het andere feest rollen

en dan ook nog overal blijven slapen." Zij vindt dat studenten zijn veranderd m de loop der jaren. Waar dat precies ­ in zit, kan zij niet goed uitleggen en bo­ vendien is zij bang mensen voor het hoofd te stoten. In de commissie discussiëren studenten nauwelijks meer over de doelstellingen van het programma. "Het is allemaal veel zakelijker en efficiënter geworden. Ik weet nog wel dat vergaderingen tot laat in de avond doorgingen, omdat er onenigheid bestond of een bepaalde

Vroeger had de introductie vaak een thema, bijvoorbeeld: Amsterdam als multiculturele stad. "Dat sturende is voorbij. Maar of studenten niet meer betrokken zijn bij dingen in de wereld, durf ik niet te zeggen. N u houden ze zich bezig met sponsoring van de intro­ ductie bijvoorbeeld. Dat was vroeger ondenkbaar en ik was er zelf ook niet zo voor. N u knjgt iedereen een petje van Perry Sport. Dat is op een bepaalde ma­ nier ook iets maatschappelijks." Voor Labots is het belangnjkste van de introductie dat studenten zich een beet­ je thuis gaan voelen op de universiteit en de stad verkennen. Dat de nieuwe eerstejaars niet denken "Amsterdam ken ik al want ik ben er ooit naar de disco geweest." Het is de bedoeling dat ze ook kennis maken met allerlei orga­ nisaties m de stad. Labots: " O m een beetje goed door je studie heen te komen, moet je contacten leggen met je medestudenten en een weg vinden op de faculteit en de stad. Zeker nu je met de tempobeurs de propaedeuse m één keer moet halen, is de sociale introduc­ tie een soort stoomcursus om snel en leuk door je studie heen te rollen."

^fr^^'-'M

Zelden hebben ze contact met studenten en toch werken ze dagelijks op de universiteit. Ook degenen achter de schermen zijn essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? Deel 4: de beiaardier.

Achter de schermen

.^•0'

Ten vervanger kun je dit niet aandoen' Harriet Kroon In de meeste gebouwen op de vu­cam­ pus is het misschien niet te horen, n_iar ieder half uur ­ tussen negen en half zes ­ klinkt een kort melodietje op het caril­ lon. Verzorgd door het mechanisch klokkenspel. Eén keer per week is er een hve uitvoering: elke maandagoch­ tend klokslag half negen bespeelt Ber­ nard Winsemius (47) het carillon ruim een half uur. Hij neemt de lift naar de vijftiende verdieping, gaat de trap op naar de zestiende en bestijgt in de kerk­ zaal de wenteltrap naar zijn domein: een platformpje van twee bij drie meter met in het midden een stokkenklavier. Helemaal alleen, in de nok van de vu, pal onder het klokkenspel buiten, speelt

de beiaardier zijn melodieën. Winsemius ­ volle neef van de voorma­ lige minister van Vrom ­ is musicus van beroep. Hij beheerst diverse toetsins­ trumenten. Bij hem thuis staat een achttiende eeuws clavichord, een ze­ ventiende eeuws virginaal, een pijporgel en nog een klein orgeltje, "en ik heb nog ergens een clavecimbel." Bernard Winsemius is organist van de Nieuwe Kerk, hij is stadsbeiaardier van Haar­ lem, geeft orgelles op het conservaton­ um van Rotterdam en doceert op de beiaardschool in Amersfoort. Componeren doet hij weinig, wel ar­ rangeert hij, soms ter plekke, dan im­ proviseert hij over de noten in zijn no­ tenboeken heen. Van alles speelt Win­ semius op de beiaard. "Klassieke mu­

ziek in de uitgebreidste zin des woords, populair klassiek en vaak liedjes: volks­ liedjes, kerstliedjes, kerkliederen, ever­ greens en ook wel chansons. Maar ik ga niet om het volk te gerieven de populai­ re bink uithangen, dan word ik zelf sta­ peldol. Wat ik weiger te spelen, terwijl het heel goed kan op een carillon, zijn Duitse Schlagers. De pest heb ik eraan."

Diplomatiek BIJ het betreden van zijn platformpje in de vu­kerkzaal merkt Winsemius vrij­ wel omiddellijk op: "Geen ideale in­ richting, zo zeg ik het mooi diploma­ tiek. Maar dat weet het college van be­ stuur, bij ieder gesprek met het college breng ik het te berde." Bij ziekte of va­

kantie laat hij dus geen vervanger komen. "Ik heb het wel eens laten doen, maar zo'n man weet niet wat hem overkomt. Dat kun je niemand aandoen." Het bespelen van het klavier gaat met veel bijgeluiden gepaard. De metalen verbindingen naar de klokken ramme­ len en het inslaan van de houten stok­ ken (vergelijkbaar met de toetsen van een piano) weerklinkt hard tegen het metalen frame van het klavier. Daarbij is er geen direct contact met de klok­ ken: het betonnen plafond zit tussen beiaardier en carillon. "Muzikaal gezien is het niet ideaal dat er iets tussen je in­ strument en je toetsen zit," schertst Winsemius. O m dit euvel te verhelpen

heeft hij een geluidbox gekregen, waar­ door hij toch enigszins kan horen wat hij speelt. Enigszins, want de bijgelui­ den overheersen. Sinds de ingebruikneming van het Hoofdgebouw, dus al twintig jaar, speelt Winsemius op deze manier. Hij heeft er mee leren leven. En: er is hoop. Op de campus gaat het een en ander veranderen, dus misschien kan het ca­ rillon ooit verhuizen. Hij kijkt wel eens rond naar een ideale plek, maar heeft deze nog niet kunnen vinden. "In ieder geval dichter bij de grond, dan is het beter te horen. Maar hangt het carillon te laag, dan klinkt het te agressief. En te dichtbij is ook niks. Als op tien meter afstand van zo'n ding mensen zitten te werken, krijg je problemen."

m

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen