Ad Valvas 1992-1993 - pagina 5

ISTUS

I PAGINA 5

AD VALVAS 24 AU GU STU S 1 9 9 2

Organisator Studium Generale stapt op ensen zijn niet meer bezig met cultuur, normen en waarden' !üim acht jaar ^organiseerde Bert Rovers (d^ Studium Generale bij "^het Vormingscentrum van ^"'de VU. Nu gaat hij zijn blik srbfflvel-ruimen. De lezingen zijn ^^'"'elÉenlijk bedoeld om ng en vakvernauwing te geteevoorkomen en studenten te stimuleren tot het ,„„ „„ontwikkelen van een <rié> rtfaatschappelijk leidsing bewustzijn'. Zelf noemt Rovers zijn vertrek een blij afscheid met een trieste iicondertoon. <erhei[,

Bert Rovers over de reorganisatie bij studentenvoorzienin­ gen: "Ik krijg de in druk ^ dat er een spelletje jVïp' wordt gespeeld"

i l

Foto Bram de Hollander

f

0-ers

82 08 40 1 14

K

I

Titia Buddin gh' Oorspronkelijk zou Rovers (37) zijn vervangende dienstplicht bij de Anne

BV Frönk Stichting vervullen. T o e n dit niet echt

O

doorging, kwam hi) bij het Vormings­ centrum terecht. Op zijn etage in de StaAtsliedenbuurt denkt hij nog eens terug aan die tijd, midden jaren tachtig. "Het was een periode waarin veel be­ langrijke, maatschappelijke bewegingen wat waren ingezakt. Er gebeurde niet zo gek veel en men was op zoek naar nieuwe bronnen, nieuwe ingangen. Eén van die ingangen was het maken van w a | bredere programma's en het niet meer toe te spitsen op thema's als fas­ c i a e , werkloosheid of de vrouwen­ strijd. Hoewel we wel op een speelse m ^ i e r aandacht probeerden te krijgen voor serieuze, actuele zaken, waren de programma's minder politiek, minder Tn^tschappelijk dan voorheen." Hij zag zijn baan in eerste instantie niet als een invulling van zijn aan de vu ge­ volgde studie sociologie. "Maar achter­ afgezien," zo zegt hij, "vind ik wel dat ik acht jaar lang op een bepaalde ma­ nier met sociologie ben bezig geweest. Niet wetenschappelijk, ik heb de vakli­ teratuur bijvoorbeeld niet echt bijge­ houden. Maar sociologie is voor mij toch vooral werken met mensen en dat heb ik bij het Vormingscentrum veel gedaan. Dat is ook het leuke aan die tempel. Vaak werkte ik met zeer gemo­ tiveerde studenten, die er voor kiezen in deze tijden van straffe studiedruk er n o g iets naast te doen."

>tiveren L houdt Bert Rovers op 1 septem­ ^ijn baan aan de v u voor

gezien."De voornaamste reden voor mijn vertrek is dat ik me niet genoeg kan motiveren om dit werk te blijven doen. Ik verval steeds meer in een rou­ tinematige manier van werken en dat trekt me niet. Dat is met mijn stijl." Rovers vertelt dat hij zich steeds meer met cursussen moest gaan bezighou­ den, zoals sociale vaardigheidstrainin­ gen en de cursus oriëntatie op de ar­ beidsmarkt. Hij vindt het wel een goede zaak dat het Vormingscentrum 'op de cursussenstoel is gaan zitten', omdat dat blijkbaar de manier is om tegemoet te komen aan de vraag van studenten. Wat hij betreurt is dat studenten zo sterk uit zijn op wat hij zelf functioneel entertainment noemt. "Het heet nog steeds lezing met discussie na, maar de discussie bestaat uit vragen en antwoor­ den. Het antwoord kan nergens op slaan, en dan zegt de vragensteller toch nog 'dank u wel meneer'." "Studenten zijn meer gericht op per­ soonlijkheidsontwikkeling, dan op maatschappelijke bewustwording en daar was het Vormingscentrum oor­ spronkelijk voor bedoeld. Breng je iets wat mensen kunnen gebruiken naar de arbeidspraktijk toe, dan komt men en dan heeft men ook tijd. Cultuur, nor­ men en waarden, mensen zijn daar he­ lemaal niet meer mee bezig. We hebben geprobeerd de Golfoorlog aan de orde te brengen, maar racisme en wc­humor was het gevolg."

Diepe slaap O m tegenwicht te kunnen vormen tegen dit soort ontwikkelingen verklaart Rovers een platform te missen. Hij heeft het idee dat de Studium Génera­ le­commissie in een diepe slaap ver­

In ik m 1967 ging studeren wachtten mij in elk |il geen sociale introductie, fotokopieën of Éiputers. Met de ponskaart als hoogste vorm lautomatisenng was de verzorgingsstaat nog l zover voortgeschreden dat er ov­kaarten, bij­ [ stapdsuitkeringen en basisbeurzen werden uitge­ I d m d of studenten begeleid en opgevangen. J e est zelf maar uitzoeken hoe je dit nieuwe leven elkaar leerde kennen, en van mijn eerste colle­ I gê|fierinner ik me dan ook louter zenuwachtig A^jfhten, want van een 'academisch kwartiertje' I 'ï@,i'^ nooit gehoord. J e wist met naar welke colle­ |je moest, wanneer ze begonnen, hoe je tenta­ as aanvroeg en wat je ervoor moest lezen ­ het | e e m van roosters, herkansingen en 'punten' pst nog bevochten worden. T o e n bedoeld I t e ^ n willekeur, nu het wapen der letterluiaards. " V ^ in 1967 ging studeren werd door docenten S ^ u aangesproken en kwam omgekeerd niet op gedachte zo iemand te tutoyeren. Dat liet ove­ | n s niet lang op zich wachten, want het nieuwe : student dat toen massaal zijn intree deed,­ ; afkomstig uit milieus waar nooit eerder le­ i d had gestudeerd, zou al gauw de basis vor­ •4f ^^'^ ^^" massale democratisenngsbeweging difeich twee jaar later het Maagdenhuis uit zou

keert en zich weinig bekommert om de inhoud van de programma's. Eerlijk­ heidshalve verzuimt hij niet te vermel­ den dat hij er zelf ook niet in geslaagd is een werkelijk platform te creëren. Het eerste programma­onderdeel dat Rovers organiseerde was een optreden van de groep Baobap. Daar kwamen dertig mensen op af. Voor die opkomst ontving hij van collega's allerlei schou­ derklopjes. "Ik herinner me dat ik toen min of meer gezworen heb dat dertig mensen het minimum zou zijn. Dat heb ik wel weten te relativeren, want ik heb er later ook wel eens minder m de zaal gehad." Rovers legt uit dat het onmogelijk is om de opkomst bij een programma goed te voorspellen. Bij het programma over romantiek zaten er dertig a veertig mensen in de zaal. Tegenvallend, vol­ gens Rovers, omdat romantiek typisch een onderwerp is waarbij de maat­ schappelijke kant èn de persoonlijke be­ leving naar voren kunnen komen. Ook bij de cyclus 'de jaren 'negentig' had Rovers meer respons verwacht. In dit programma kwamen onderwerpen als AIDS en het milieu aan de orde. Mr. G.B.J. Hilterman was daarbij één van de sprekers. "Hilterman hadden we vijftien jaar geleden met kunnen vra­ gen. Een rechtse bal vond men hem toen. Dat realiseerde ik me toen ik hem uitnodigde. 'Maar', dacht ik, 'hij heeft best wel wat te vertellen. En bovendien, laat ze maar komen, voor mijn part gaan ze de deuren met kettingen blok­ keren, laten ze 'ns h e m e maken in die zaal.' Maar nee hoor, niets van dat alles. Een opkomst van zeventig man, dat wel. En ook hoorde ik wel van men­ sen van de SRVU 'Hilterman, wat krij­

Jolande Withuis

Wie in 1967 ging studeren... laten slepen. Wie m 1967 ging studeren had op school seksuele noch studievoorlichting gehad, dus deed beide in de praktijk op. Abortus en zelfs voorbehoedmid­ delen waren nog niet gelegaliseerd, maar bij de NVSH kon je terecht voor de mommg­afterpil, een ongezonde doch onder die omstandigheden broodnodige voorziening. Studiekeuzes kwamen even chaotisch tot stand als liefdes. Ik koos socio­ logie omdat dat 'over de maatschappij ging' en

gen we nou zeg !' Maar niemand die dat 'ns even in de zaal komt zeggen." Als Bert Rovers niet zou vertrekken, wat zou hij dan nog willen organiseren? "Onderwerpen kan ik zo niet noemen. Wel zou ik willen dat de Studium G e ­ nerale aan de vu wat meer body zou krijgen. Dat de verschillende clubs, waar ik ook het ACC onder reken, wat nauwer samen zouden werken, eventu­ eel ook met de faculteiten die zelf lezin­ gen organiseren. AI brainstormend kun je dan op een thema komen dat op al­ lerlei manieren kan worden ingevuld."

Gerotninel Voor de hand liggend is de vraag of de op stapel liggende reorganisatie van Studentenvoorzieningen niet ook een belangrijke rol heeft gespeeld bij de be­ slissing de vu te verlaten. Rovers ver­ telt dat het gerommel, zoals hij het zelf noemt, er in ieder geval niet toe heeft bijgedragen om te blijven. "Ik krijg er geen vinger achter, wat men aan het doen IS, waar het heen gaat met de or­ ganisatie. Ik knjg de indruk dat er een spelletje wordt gespeeld. Ik denk dat de manier van werken, die tamelijk vrij was, aan banden zal worden gelegd. Ik kan het eigenlijk met hard maken wat ik zeg, het IS meer gevoelsmatig, maar ik verwacht dat we mee zullen moeten spelen in de slag om de studenten naar buiten toe. En dat kan natuurlijk alle­ maal best, maar liever zonder mij." Bij de vraag wat Rovers' plannen zijn, wijst hij naar de verschillende jembé's, langwerpige Afnkaanse trommels, die verspreid door de kamer staan. Hij ver­ telt een aantal jaren geleden de Stich­ ting Multicultureel Centrum West­ Afrika te hebben opgericht. Deze orga­

omdat ik mijn moeders redenering dat je met Schoevers of de kweekschool (die zich nu deftig Pabo noemt) snel je eigen kost kon verdienen, even banaal vond als zij studeren elitair. Wie in 1967 een meisje was, werd door profes­ soren apart begroet ('Heren, mevrouw'), trof zelfs aan de roemruchte politiek­sociale faculteit van de 'Gemeentelijke Universiteit' weinig soortgenoten aan (hoewel altijd nog meer dan ik er vijftien jaar later als docent op de vu vond), en moest het stel­ len zonder vrouwenstudies ­ nu mijn vak. De we­ reld zinderde van de politiek, boekwinkels ver­ kochten linkse literatuur, de Oudemanhuispoort lag vol pamfletten, maar het feminisme moest nog worden bedacht. Wat gelukkig snel gebeurde. Wie in 1967 ging studeren deed dat in een vrolijke stad die galmde van Sergeant Pepper's Lonely He­ arts Club Band en nog glimlachte om provo. Het was altijd Summer in t he Cit y en ik demonstreerde, elke zaterdag lijkt het wel, tegen de oorlog in Viet­ nam of voor studieloon, met 'Donald Duckschoe­ nen', een spijkerrok tot op de dij en t­shirts die ik nu te krap zou achten. Stemmen mocht pas met 21, een eigen huis met 35 jaar. ARP, CHU, CPN, KVP, PSP, het Algemeen Handelsblad en De Waar­ heid bestonden nog en D 6 6 was net geboren maar

nisatie wil meer aandacht geven aan de Westafrikaanse Cultuur. "Mensen den­ ken bij Afrika vaak alleen aan AIDS, honger en geweld. Door het geven van concerten en workshops willen we de beeldvorming over West­Afrika wijzi­ gen. We zijn bezig onze concerten aan te passen aan lesprogramma's. Daarbij komen dus zowel artistieke als educa­ tieve elementen naar voren. Eigenlijk ga ik wat ik al die jaren geleerd heb, op een andere manier in de praktijk bren­ gen." Ondanks de trieste ondertoon van zijn verhaal is Rovers geen verbitterd mens. Lachend vertelt hij dat de universiteit nog niet van hem af is. De stichting verzorgt bij hetACC de workshops Afn­ kaanse dans en percussie. Daarnaast kan de v u Rovers percussiegroep pro­ grammeren. Hij zegt zelf dat de universitaire wereld hem nog steeds blijft trekken. Een an­ dere functie aan de vu lijkt daarom ook voor de hand liggend. "Waarschijnlijk had dat ook wel gekund. Ze wilden me eigenlijk niet kwijt, maar ik heb over­ schat wat dat in de praktijk betekende." Uit zijn woorden blijkt wel dat Rovers zijn situatie goed weet te relativeren. "Ergens denk ik," zo zegt hij, "dat ik al­ tijd te veel student ben gebleven om daadwerkelijk camère te maken."

zou toen mijn keuze niet zijn geweest. Evenmin als de NRC mijn krant, want wie in '67 studeerde las de Volkskrant en Vrij Nederland, werd lid van de SVB en niet van het Corps, kende Wit h God on our Side en The t imes t hey are a­changing uit het hoofd, prikte Dylan en Che Guevara boven haar bed, bezocht hoorcolleges en teach­ins, las D e Beauvoir, F r o m m en Marcuse, zag elke week in Cinétol twee Nouvelle­Vaguefilms en had geen geld en geen idee van wat de toekomst brengen zou. Wie in 1967 ging studeren had lang haar, lange benen en lange jaren studie voor de boeg. Boeken waren nog niet teruggebracht tot syllabi, van stu­ dieduurverkorting of maximale toelatingsduur had niemand ooit gehoord; de kans dat je het niet redde was groot maar redde je het wel dan had je meer opgestoken dan elke doctorandus van nu. Wie in 1967 ging studeren zou het leven anders doen, waande zich Forever Young en beseft nu als columnist verbaasd dat onder de eerstejaars een eigen kind had kunnen zitten. Het is tenslotte een kwart eeuw later. Wij dachten vaak over de wereld maar zelden over onszelf, en zijn in veel opzichten bedrogen uitgekomen. But we gazed upon t he chi­ mes offreedom flashing.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen