Ad Valvas 1992-1993 - pagina 190

Ajax is groot en van Praag is zijn profeet

Ajax-voorzitter Van Praag: 'Ajax wint zondag van Feyenoord en wordt uiteindelijk ook nog landskampioen' Mans Kuipers 'Als je wint, heb je vrienden' zongen Herman Brood en Henny Vrienten een paar jaar geleden. Dat hier veel waars in schuilt kan de voorzitter van Ajax, Michael van Praag, vol­ mondig beamen. Na het winnen van de UEFA­cup in mei van dit jaar wil ineens iedereen bij Ajax horen. De vaste supportersschare van de club, in het bezit van een seizoenkaart voor de thuiswedstrijden, is in een jaar tijd gegroeid van ruim 6.000 naar 14.000. Het stadion De Meer is zo langzamerhand te klein voor de aanhang: steeds vaker moet worden uitgeweken naar het Olympisch Sta­ dion. Het wachten is op de opleve­ ring van het nieuwe stadion, ergens in 1995. Ook aan de vu is de toegenomen populariteit van Ajax niet ongemerkt voorbij gegaan. De Vereniging van Christelijke Studenten Amsterdam (VCSA) liet afgelopen maandag Van Praag opdraven om het eigen lus­ trum luister bij te zetten. Iedereen was welkom, dus was KC­07 tot de laatste stoel bezet voor de lezing over het fenomeen Ajax . Dat de tweede feministische golf nog niet alle hoeken van de samenleving heeft bereikt, blijkt meteen al uit de bin­ nenkomer van Van Praag: "Ik ben voorzitter van AFC Ajax.* Voor de dames: Ajax is een voetbalclub." Nadat iedereen uitgelachen is, volgt een tamelijk chaotisch betoog van drie kwartier over de bestuurlijke structuur van Ajax, gelardeerd met lovende woorden over de huidige trainer en schimpscheuten aan het adres van Leo Beenhakker, de vorige trainer. Mijn gedachten dwalen af, naar woensdag 4 november: Als fer­ vent Ajax­supporter (seizoenkaart nummer 7764, staanplaats vak E) betrad ik vol vertrouwen de beton­" nen badkuip aan het Stadionplein voor de Europacupwedstrijd tegen Vitória Sport Clube Guimaraes. De stemming zat er goed in, de samen­ zang klonk als een klok. Hoewel het nieuwe er een beetje af is, blijf ik dit de mooiste vinden: De herdertjes lagen bij nachte zij lagen bij nacht tn het veld daar hoorden zij engelen zingen: AJAX! AJAX! AJAX! Helaas hebben supporters van ande­ re clubs deze vondst gejat, zodat je nu kunt horen dat de engelen fans

van Twente, ja zelfs van Dordrecht '90 zouden zijn. Laat Onze Lieve Heer het niet horen! De omstandigheden voor het volgen van een voetbalwedstrijd zijn in het Olympisch Stadion bedroevend. In het vak met staanplaatsen achter het doel, waartoe je als seizoenkaart­ houder bent veroordeeld, sta je hon­ derd meter van het veld. Het doel aan de andere kant is dus zo'n 190 meter verderop, voor gemiddelde ogen als de mijne amper meer te on­ derscheiden. Je staat bovendien met de F­Side in eén vak, wat betekent dat je de hele wedstrijd rotjes, strij­ kers en ander knalwerk in je nek krijgt. Hoewel ik natuurlijk Ajax wil zien winnen, hoop ik in het Olym­ pisch altijd op een 0­0: bij een doel­ punt komen al die idioten die achter je staan naar voren gesprongen en moet je oppassen niet onder de voet te worden gelopen. De wedstrijd tegen Vitoria moest een wervelende show worden, in Portu­ gal was immers al met 3­0 gewon­ nen. Helaas werd snel duidelijk dat de spelers misschien wel wilden, maar de juiste vorm, instelling of weet­ik­wat misten. En wanneer het niet loopt, gaat het Amsterdamse publiek morren en zich met de op­ stelling bemoeien. De F­Side begon om John van Loen te roepen. Vrese­ lijk, vt­eselijk, de miskoop van de eeuw. Hij is vermoedelijk zo mate­ loos populair omdat veel supporters zich met hem identificeren. Als ie­ mand met de motoriek van een gi­ raffe met hernia in het eerste van Ajax kan spelen, kunnen zij dat ook. Louis van Gaal honoreerde het ver­ zoek, waardoor de wedstrijd nog verder verzandde. Het enige licht­ puntje vormde een andere invaller, Clarence Seedorf. Pas zestien jaar jong, en dan al in het eerste van Ajax! Hij deed het goed, maar kon toch niet voorkomen dat iedereen met een kater naar huis ging na de met 2­1 gewonnen wedstrijd. In KC­07 is Van Praag inmiddels uit­ gepraat, de zaal mag vragen stellen. Hoe zijn verhouding met Johan Cruijff was, wilde iemand weten. Van Praag: "Nou, ik ben geen ho­ moseksueel..." waarop goedkeurend applaus en gejuich opsteeg. Jawel, gereformeerde studenten hebben meer met de homofoben van de F­ side gemeen dan je zou denken.

Weer serieus spreekt Van Praag de verwachting uit dat J.C. in de toe­ komst weer bij Ajax terug zal keren. Ik moet denken aan de competitie­ wedstrijd van afgelopen zondag tegen MW. Ajax speelde als een krant, de Limburgers kwamen zelfs op een 2­1 voorsprong. Trainer Van Gaal hoorde toen ongetwijfeld het geroep om de terugkeer van Cruijff. Het werd uiteindelijk nog 2­2, maar had Ajax verloren, dan had Van Gaal z'n langste tijd als trainer van

oto ANP

het eerste elftal gehad. Ajax heeft het imago een 'J odenclub' te zijn. De aanhang van clubs als Feyenoord en Den Haag maakt Ajax al sinds jaar en dag uit voor 'J oden'. De harde kern van de Ajax­aanhang ziet dat als geuzennaam en speelt in op dit scheldwoord door de Israëli­ sche vlag naast de wit­rood­witte clubvlag als symbool te gebruiken. Ook in leuzen komt het filosemitis­ me tot uiting: Wij zijn de superjoden.

UIT ETEN IN In Amsterdam lokt een aantal ver­ fijnde eethuizen de smulpaap. Meerdere van deze gastronomische practicumlokalen bevinden zich in onze wel eens onderschatte buurt. Ik had een lange werkdag achter de rug met dr. Maya B., de eerste Ne­ derlandse rifbiologe die alle grote koraalriffen ter wereld onder water heeft onderzocht. In het kader van de samenwerking Nationaal Na­ tuurhistorisch Museum ­ Vrije Universiteit is zij regelmatig hier te vinden. Wij wilden naar de eettem­ pel van Halvemaan, aan de Van Leyenberghlaan ­ maar helaas gaat daar de keuken pas om zeven uur open. Men verwees ons naar Rosa­ rium, een eetgelegenheid in het Amstelpark, direct rechts van de hoofdingang. Parkeergelegenheid is overvloedig voorhanden bij res­ taurant Rosarium en er is zelfs een speciale parkeermijnheer paraat in een koepeltje. Zoals de naam al suggereert, is het eethuis hoefijzergewijs om de ro­ zenperken heengebouwd. De entree heeft wat weg van een hotellobby; er zijn meerdere naar rozen be­ noemde zalen waarin en petit co­ mité gegeten kan worden. BUjkens het aanwijsbord was tijdens ons be­ zoek een bruiloftspartij gaande in de Prominentzaal. Greenpeace at in de Ilonazaal, en Duphar in de Tuinzaal. De staf van het Nivra smulde in weer een andere zaal. De bindende en verzoenende functie van de eenvoudige doch voedzame maaltijd gold hier overduidelijk; veel mensen eten in Rosarium uit hoofde van hun functie, of bij fees­

Vervreemding Bij het Olympisch Stadion sloeg de vervreemding toe. Onschuldig wilde ik in die buurt een bezoekje afleggen, toen een voetbalwed­ strijd bleek aan te vangen. Hon­ derden mensen, in het uniform van de huidige mode: jekkie, spij­ kerbroek en sportschoenen, stroomden richting ingang, langs patatkranien waar ook nog eens eenvormige dasjes en petjes te koop waren. Op zo'n moment overvalt het me weer eens dat grote delen van de mensheid ook twee ogen, een neus en een mond hebben, maar dat daarna de overeenkomsten tussen ons op­ houden. Niets in mij kan zich voorstellen dat je geld en een paar uur van je leven over hebt om en masse rond tweeëntwintig ventjes en een bal te joelen. On­ middellijk zap ik door als de tele­ visie ook maar een glimp van de grasmat toont. Het sterft overigens van de men­ seKike bezigheden waarvan niet ­ drijfveren tae duister ar die me zelfs een mar­ tehng lijken, moest ik ze doen: vissen, het lezen van sportbijla­ gen, op het strand liggen, ver­ jaarsvisites afleggen en tv­series volgen als 'The bald and the beautiful'. In die serie heeft een echtpaar twee zoons (die ik al­ lang het huis uitgeschopt had) en wat schoondochters» Het middel­ punt is de zuigende Stephanie, die je het lot zou toewensen van de heilige waar ze naar vernoemd is. Men doet er niets dan zeuren, roddelen en helmehjk eikaars r e ­ laties beïnvloeden. Daarbij staat de spreker meestal met zijn rug naar de aangesprokene toe. Gaan mensen echt zo met elkaar om? Niet bij mij thuis. Toch is dit meiibeiitvpe kennelijk zo wijdver­ een hele organisatie van ­s, acteurs enz. het dag m dag uit internationaal meent te moeten uitdragen. Ik weet het al: ik kom gewoon van een andere planeet. SELMA SCHEPEL Ajax is de naam. We hebben nooit verloren, vandaar onze faam! Van Praag ziet er niet zoveel kwaad in, maar snapt het ook niet: de meeste supporters zijn net zo joods als ik Chinees. Als afsluiting spreekt Van Praag nog enige profetische, bemoedigende woorden: aanstaande zondag winnen we van Feyenoord, en het landskam­ pioenschap zit er in. Flidtend Sets ik naar huis. Que sera sera.

BUITENVELDERT

Bert Bo ekscho ten bepro eft de restaurants van Buitenveldert (tussen Kalfjeslaan en AIO Amstei en Nieuwe Meer) in gezelschap van één of meer fijnproevers.

Rosarium telijke uitzondering. Tijdens het glaasje kir voorafin de uitbundig voorziene bar nemen we kennis van het korte maar zeer sterke menu. Een zeetong van 400 gram te moeten doorslikken lijkt ons meer een uitdaging dan een plezier. Maar het vegetarisch menu voor f. 79,50 ziet er verleidelijk uit; en over het koud buffet van fl. 69,50 hadden we veel goeds gehoord. Wij besluiten om, gezien het jaargetij, wild te eten. De eetzaal geeft een weids uitzicht op de 's avonds verUchte perken, nog bezaaid met rozenknoppen die echter deze november wel niet meer zullen ontluiken. Tussen het dorre platanenlover scharrelt in het kunstlicht een egel, op zoek naar een kruisspin vooraf en een bos regenwormen als hoofdgang. Wij bekijken het dier gezeten in neo­chinoiserie stoelen en krijgen onze vooraffen zonder te hoeven zoeken op het hagelwitte tafellin­ ƒ

nen. Een fijngesneden gerookte eendeborst bevindt zich middenin een tuintje eikenbladsla - oogt prachtig maar de vinaigrette is helaas aan de zure kant. Mijn blanquette is niet van haan, zoals die beroemde uit Onder Professoren, maar van kalf; en verschijnt overdekt met krokante zwezeriksnippers. Het menu zegt dat er "lenteuitjes' in zijn verwerkt, wat ons in November doet glimlachen. De fles Beaujolais Villages van vorig jaar laat zich ongeremd drinken, vol en met bloesemgeuren. De hoofdgerechten, hazerug en reebiefstuk, zijn beide subliem; mals en gaar. De saus van appelen en calvados smaakt zoals het hoort. De garnituur van beide wildschotels is identiek, zodat van geen heimelijke afgunst sprake kan zijn; haricots verts in bosjes, prima spruiten in mandjes van eetbare aardappelkant. De porties zijn niet al te overdadig, zodat mijn neiging tot overeten van zaligheden geen kans krijgt. De nagerechten blijken nogal aan de zware kant. Maya krijgt na vragen een uitstekende sorbet, die niet op de spijskaart staat. Ik waag mij aan de calorierijke sabayon van witte wijn, welke echter weinig geurig blijkt. De prachtige locatie, de comfortabele uitmonstering, de eersterangs ingrediënten, de aandachtige bereiding en de smetteloze service eisen hun gepaste tol. Wij hebben in twee uur getweeen voor driehonderd gulden gesmidd. ,-. i.*^-,-, BERT BOEKSCHOTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen