Ad Valvas 1992-1993 - pagina 370

I AD VALVAS 4 MAART 19,

PAGINA 8 I

'De ritmes van een man zijn snel en hard' Cultureel programma internationale vrouwendag, 8 maart hoofdgebouw Vnje Universiteit' 12.30 uur (foyer) Vrou wentrommelgroep Bonbons; 15.30 uur (auditonum) lite rair optreden Roeli Walraven

Dick Roodenburg Internationale vrouwendag (8 maart) wordt aan de universiteit gevierd met een themamiddag over positieve actie. Werkgroepen over functie­waardering en loopbaanplanning, dat klinkt weinig spectaculair. De middag begint echter swingend met een optreden van de uit Groningen afkomstige vrouwentrom­ melgroep Bonbons. Na afloop van de werkgroepen presenteert R oeli Walraven bovendien haar literair programma Het regent woorden op mijn hoed. Bonbons bestaat uit vier vrouwen die de djembe en de doum­doum ­ Afrikaanse trommels ­ bespelen. De muziek gaat uit van bestaande Afrikaanse en soms Turkse ritmes, waaraan eigen variaties

worden toegevoegd. Volgens Hannie van Esch, een van de leden van de groep, is het niet de bedoeling de Afri­ kaanse ritmes alleen maar te kopiëren. "Gekopieerde muziek is geen muziek. We nemen zo'n ritme als basis, maar in­ terpreteren het op onze eigen manier. Intro's en breaks bedenken we vaak zelf en op basis daarvan gaan we improvise­ ren. Wij soleren anders dan bijvoorbeeld een Afrikaanse meesterdrummer. Die heeft een heel andere culturele achter­ grond." Bonbons werd zes jaar geleden opge­ richt door Erna Jansen. Zij speelde tot dan toe voornamelijk met mannelijke trommelaars, maar kreeg behoefte aan een eigen formatie met alleen maar vrouwen. De groep werd de afgelopen jaren vaak gevraagd voor vrouwenmani­ festaties. Is Bonbons daarmee een typische vrou­ wenband? Van Esch: "We treden niet op

Interviews met danseres en regisseur Pauline Daniels wordt op di 9 maart gemten/iewd door Gea Procee. Ger Poppelaars wordt op do. 11 maart geinten/iewd door René van Uffelen Aanvang 16.00 uur. hoofdgebouw vu zaal 4A 05 De drie beste dingen in het leven draait op do. 11 maart om 20.00 uur m Filmhuis Uilenstede, tel. 548 8888.

In h et kader van de interviewreeks die maandblad Kunstof organiseert komen volgende week danseres/ choreografe Pauline Daniels en filmregisseur Ger Poppelaars naar de vu. Pauline Daniels werd vooral be­ kend door de dansvoorstelling Portrait, die Hans van Manen in 1983 voor h aar sch reef. Al eerder maakte ze zelf choreografieën voor de Stich ting Dansproductie, een collectief van drie danseressen die h u n eigen stukken sch reven. In haar werk onderzoekt Daniels de raakvlakken tussen dans en andere kunstvormen als th eater en beel­

dende kunst. Acc­dansdocente Gea Procee zal h aar onder meer vragen naar de ontwikkeling van de dans in Nederland in de afgelopen twin­ tig jaar. Ger Poppelaars studeerde in 1980 af aan de Filmacademie, maakte een aantal kunstdocumentaires voor de Nos en regisseerde vorig jaar zijn eerste speelfilm De drie beste dingen in het leven. Film­ huismedewerker René van Uffelen zal h e m vragen h oe h et komt dat er tien jaar liggen tussen idee voor en uitvoering van de film. De drie beste dingen in het leven draait 's avonds in Filmh uis Uilen­ stede. D e film speelt zich voorna­ melijk a f i n Amsterdam, waar de welopgevoede violiste Sach a en de kleine crimineel Gaspar verliefd op elkaar worden. (DR)

met een bordje 'wij zijn vrouwen'. Maar je kunt wel zeggen dat de jazz en de Afrikaanse percussie mannenwerelden zijn. Wat dat betreft nemen we een uit­ zonderingspositie in, zeker als band. Daarom vind ik het altijd leuk om men­ sen te laten zien dat ook vrouwen deze instrumenten bespelen en op hun ma­ nier dit soort muziek maken." Trommelen vrouwen dan anders dan mannen? Van Esch: "Laatst hadden we een optreden samen met een man en je zag gewoon het verschil. De ritmes die hij inbracht waren snel en hard. Bij ons blijft het toch speelser. Mannen en vrou­ wen hebben door hun verschillende so­ ciale achtergrond een andere beleving van muziek. Ik denk dat het publiek dat kan merken. Daarnaast moet je ook niet vergeten dat de djembe fysiek vrij zwaar is. Ik speel er lichter op dan een man.

Muziek dus krijg je een ander soort muziek." Internationale vrouwendag heeft voor Van Esch waarde vanwege de geschiede­ nis die er achter zit. Zo'n tien jaar gele­ den hingen actievoerende vrouwen nog hun lakens buiten, maar leeft de dag ook nu nog? "Zeker, als je alleen al ziet hoe vaak wij voor optredens gevraagd wor­ den. Misschien kun je zeggen dat de vrouwendag meer naar binnen gericht is, maar er wordt nog van alles georgani­ seerd. In Groningen heb je bijvoorbeeld de Aletta Jacobs­lezing, daar zijn de af­ gelopen jaren onder anderen Nawal el Saadawi en Buchi Emecheta geweest."

Alledag Roeli Walraven heeft geen speciale band met het verschijnsel vrouwendag. "Ik voel me wel verwant met vrouwen die doen wat ze graag doen en daar vorm aan weten te geven. Mijn voorstelling is niet speciaal op vrouwen gericht, maar wel door een vrouw geschreven." Walraven haalde ooit een diploma aan wat nu de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht heet, maar haar vak leerde ze vooral in de praktijk. Lange tijd werkte ze bij verschillende theatergezelschap­ pen, als actrice en als regisseuse. Ze be­ werkte verhalen voor toneel en schreef scènes voor muziektheater. In haar vorige soloprogramma Dichters bij mij baseerde Walraven zich op be­ staande teksten van diverse dichters en dichteressen. Voor haar huidige pro­ gramma Het regent woorden op mijn hoed, een aantal verhalen en korte gedichten, schreef ze alles zelf Soms begeleidt ze

Bonbons zich op piano, maar de teksten blijven het belangrijkst. "Ik ben niet zo uitbun­ dig in mijn attributen, geen verkleedpar­ tijen en zo. Het is in de eerste plaats een verhalend gegeven." Haar programma omschrijft Walraven als een poging het leven van alledag op een aardige manier voor het voetlicht te brengen. Sommige gebeurtenissen blij­

ken zich steeds te herhalen. Op de vraag om meer concrete informatie draagt ze voor: "Het gaat over kinderen, volwasse­ nen en lijken. Over zon, zee, bos en strand. Over hartstocht, liefde en taart. Over professoren en apen. Over poezen en katers. Over schema's en grote ge­ voelens. Over lente en herfst. Over ver­ langens en eigen wijsheid." Foto Peter Wolters, AVC/VU

Zelden hebben ze contact met studenten en toch werken ze dageüjks op de universiteit. Ook degenen achter de schermen zijn essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? Deel 6: de wacht­ en bedieningstechnicus.

suf. Ik ben geen beveiligingsbeambte, dus het enige dat ik kan doen is vrien­ delijk vragen of hij het gebouw wil ver­ laten. Zij hebben misschien niks te ver­ liezen, maar ik wel."

Spoorzoeken

Achter de schermen

'Macliines zeuren tenminste niet' Harriet Kroon Het ronkt, suist en bromt er aan een stuk door. Het energiecentrum is een machinepark vol ketels, buizen en m o ­ toren. Van hieruit worden alle gebou­ wen van de universiteit en het zieken­ huis voorzien van lucht (voor de air­ conditioning), gas (om te koken) en water (warm of koud, al naar gelang de cv verlangt). Het energiecentrum is 24 uur per dag bemand. Mark Peters is er één van de 24 wacht­ en bedieningstechnici. In zes ploegen van vier man, zorgt hij dat de motoren steeds op de juiste kracht staan te draaien. Aan eind van de werkdag, als de gebouwen op de campus leegstro­ men, krijgen de mannen van het ener­ giecentrum ook de verantwoordelijk­

heid voor de veiligheid in de campusge­ bouwen. Via een computersysteem wordt voortdurend geregistreerd of de energietoevoer overal nog klopt. R egel­ matig is er alarm. "Je kan het zo gek niet bedenken," zegt Mark Peters (34). "De electriciteit van koel­ en vrieskasten waar proeven en testjes in bewaard worden, valt uit. Er verschijnen scheuren in de waterlei­ ding, waardoor gangen blank staan. Snaren van een ventilator breken. De airconditioningsinstallatie gaat kapot. Brandalarm." De technici moeten alles oplossen. Het brandalarm is meestal loos. Peters: "De mensen in het Hoofdgebouw moe­ ten nog wennen aan het rookverbod. Ze zijn zich absoluut niet bewust dat we alarm krijgen als ze met een sigaret­

tenpeuk onder een melder staan. Ze vinden het nog raar ook als je vraagt het niet weer te doen." Een maand geleden was er 's nachts brandalarm. Inbrekers bleken met een slijpschijf bezig een grote kluis te kra­

ken, wat rook veroorzaakte. Volgens Peters is inbraak in alle gebouwen sche­ ring en inslag. "Computers verdwijnen aan de lopende band." Tijdens zijn ronde loopt Peters af en toe een inbre­ ker tegen het lijf "Je schrikt je helemaal

In de> winter is het altijd raak: storingen door vorst. Zo vallen de luchtverver­ singsinstallaties uit als er tijdens een vorstperiode ook nog eens een harde wind staat. Onder het terrein lopen tunnels naar alle gebouwen op de campus. Daar gaat Peters met een fietsje door, "kom ik in ieder geval droog over." Een baco en een schroeverdraaier heeft hij altijd op zak. "Maar zijn er onderdelen of is ander materiaal nodig, dan merk je hoe groot de gebouwen zijn en hoeveel sleutelbossen je nodig hebt om overal door te komen. Echt spoorzoeken kan het wezen." Net als de meesten van zijn collega's komt Peters uit de zeevaart. Ze waren machinist en wilden de wal op. Het energiecentrum is voor hen niet meer dan een uit de kluiten gewassen machi­ nekamer. D e wisseldiensten die bij deze baan horen, zijn voor hen geen pro­ bleem. Op zee is dat vaste prik. Peters: "Gelukkig hebben we hier ook wissel­ diensten. Ik heb wel eens ergens in dagdienst gewerkt, maar daar werd ik gek van. Op maandag is het zeuren over het voorbije weekeinde en vanaf woensdag gaat het weer over het week­ einde dat er aankomt. Op dat soort ge­ sprekken zit ik niet te wachten." Hij heeft er niet voor niets voor geko­ zen om met machines te werken en niet met mensen. "Machines doen het of ze doen het niet, maar zeuren zullen ze tenminste nooit," legt hij uit. "Ze heb­ ben wel een gebruiksaanwijzing, maar die is altijd hetzelfde. Je bent niet af­ hankelijk van buien." Peters benijdt de technici die overdag in de gebouwen werken dan ook niet. "Die zijn de hele dag bezig iedereen te vriend te houden en uit te leggen waarom hij dat en dat doet. Daar ik heb ik hier geen last van."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen