Ad Valvas 1992-1993 - pagina 450

AD VALVAS 8 APRIL 1 9 9 3

PAGINA 8

'Als je de muziek begrijpt doet het instrument er niet toe De feestweek ter gelegenheid van het dertigiang be­ staan van het ACC vindt plaats van zondag 9 tot zater­ dag 15 mei Meer informatie m Ad Valvas van volgen de week.

Dick Roodenburg I n d e tweede klas van d e lagere school speelde hij al een liedje voor de meester. W a t wil je, m e t drie ou­ dere broers die elke dag op h u n gitaar oefenden. Indische jongens in D e n Helder, muziek en m a r i n e . R u i m twintig jaar later speelt R o n Riedijk n o g steeds gitaar. O p het Algemeen Cultureel C e n t r u m (ACC) van de v u geeft hij workshops, leidt hij het close­harmony koor en is hij bassist in het jazz­leerorkest van saxofonist H e r m a n de W it. "Die n u m m e r s ken ik zo o n d e r h a n d wel, m a a r ik wil ge­ w o o n lekker spelen." Vorig jaar was R o n Riedijk d e initia­ tiefnemer van het theaterproject over de jaren zestig, dat volgende m a a n d aan h e t publiek gepresenteerd wordt in de feestweek naar aanleiding van h e t dertigjarig bestaan van h e t ACC. O o k doet hij m e e aan h e t s a m e n ­ speelspektakel, dat p o p d o c e n t Edwin Ligteringen ter gelegenheid van het ACC­jubileum c o m p o n e e r d e . In dit interview h e b b e n we h e t echter voor­ al over de manier waarop hij zijn vak leerde. "Laatst was op de televisie dat p r o ­ g r a m m a over de Indo­rock in D e n H a a g . Mijn oudste broer kan zich die tijd n o g goed herinneren. Hij speelt n o g steeds in een bluesbandje voor bruiloften en partijen. Die andere broers gingen allebei naar h e t conser­ vatorium, de klassieke richting. Als p u b e r wil je in een p o p g r o e p spe­ len en ik h a d d u s een gitaar. Tijdens mijn middelbare schooltijd zat ik in allerlei plaatselijke bandjes: ska, dixieland, p o p , jazz. Overdag op school en 's avonds in de kroeg. D a a r verdiende ik flink zakgeld m e e , vooral in de weekeinden." ­Zo leer je gitaar s pelen? "Als je je instrument niet goed b e ­ heerst, speel je een ondergeschikte rol. D a t heb ik jaren gedaan, ik ging allerlei workshops en jamsessies in D e n Helder af zonder de muziek echt o n d e r de knie te h e b b e n . D a n kun je alleen begeleiden. Af en toe een solo, m a a r dat is dan heel eng. O p een ge­ geven m o m e n t was ik dat zat. T o e n ging ik thuis de hele week op een n u m m e r zitten oefenen en dat kon ik de volgende sessie meespelen. D a a r ­ d o o r voelde ik m e steeds zekerder."

"Misschien, m a a r ik was gewoon geïnteresseerd in wat d e 'lichte m u ­ ziek' heet, p o p e^ jazz d u s . Ik h e b even o p de Helderse muziekschool gezeten, m a a r de gitaarleraar liet m e na drie m a a n d e n de keus: of klassiek, of van school af. H o e d a n ook, ik b e ­ sloot in ieder geval alvast in Amster­ d a m te gaan w o n e n . D u s h u p , o p een zolderkamertje." " M e t e e n de eerste dag in A m s t e r d a m ging ik n a a r E d w i n Ligteringen. D i e was ik tijdens een jamsessie in D e n H e l d e r tegengekomen en ik h a d ge­ vraagd of hij m e les wilde geven. Via h e m kwam ik in contact met Olaf Vlaar, een jongen die wat theorie en spel betreft ongeveer van mijn niveau was. E d w i n adviseerde ons o m samen te gaan oefenen. E e n jaar lang zijn we zes dagen p e r week m e t elkaar opge­ trokken, 's O c h t e n d s h u u r d e n w e een ruimte bij Crea, m e t piano, d a p deden we de theorie, 's M i d d a g s speelden we m e t z'n tweeën gitaar en 's avonds gingen we in de stad de jamsessies af. Vaak bleven we ook n o g bij elkaar slapen. N o u , een jaar lang, we schoten o m h o o g . T o e n was h e t snel bekeken en wisten we wat we wilden. Intussen waren er m e e r oplei­ dingen voor lichte muziek g e k o m e n . Olaf wilde de jazz­fusion kant op en ging naar U t r e c h t o m bij fusion­gita­ rist Eef Albers te studeren. Ik was m e e r geïnteresseerd in de traditionele kant, d e b e b o p . E n aan h e t conserva­ torium van Hilversum zat dè b e b o p ­ gitarist van N e d e r l a n d , W i m Over­ gaauw." ­Heb je op zo 'n moment het ideaal om een hekend gitaris t te zuorden? " N e e , ik speel voor mezelf Ik was , gek van W e s M o n t g o m e r y , d e godfa­ ther van de b e b o p jazzgitaar. Of ei­ genlijk n o e m e n ze dat west­coast jazz. Z ó wilde ik spelen. W a t dat betreft ben ik geen vernieuwer, m a a r eerder een v a k m a n , een m e u b e l m a k e r die zijn basisgereedschap nodig heeft. Ik wilde gitaar leren spelen in de stijl van W e s M o n t g o m e r y . E é n van de kenmerken van de b e b o p is de veel­ heid aan akkoorden, die snelle licks en lijntjes van Charlie Parker. D e wisseling van toonsoorten b i n n e n één

m a a t vereisen een h o o p behendigheid en veel luisterwerk. D e truc is o m d a t als solist zo te spelen dat h e t als een logisch melodietje klinkt. M o n t g o m e ­ ry kon dat op gitaar zoals Parker op saxofoon, m a a r hij speelt heel gitaris­ tisch. Hij d o e t dingen die op andere i n s t r u m e n t e n niet mogelijk zijn. O p het conservatorium h e b b e n ze m e g e ^ leerd hoe dat werkt m e t die akkoor­ den, h o e je net als W es M o n t g o m e r y een solo o p b o u w t d o o r in een m e l o ­ dietje boven elke t o o n een akkoord te zetten. D a a r kun je je hele leven m e e bezig zijn." "In de p o p m u z i e k blijft Keith Ri­ chards n o g steeds mijn voorbeeld. Vergeleken bij W e s M o n t g o m e r y speelt hij van dik h o u t zaagt m e n planken, m a a r ik h o u daar wel van.

Het schnabbel­cir­ cuit ging me op den duur tegenstaan, ik merkte dat ik niet meer met plezier speelde Stevig ritme, bluesy sound, voor mij is hij de popgitarist bij uitstek. Keith en W e s , de p o p p e r en de bopper. N o g steeds goed, m a a r ik ben onder­ tussen ook wel naar andere muziek gaan luisteren. J o h n Scofield, M i k e Sterne en t o c h weer J o h n W illiams, een van de grote klassieke gitaristen. Die platen m e t Julian Bream zijn prachtig. Ik zou zo nooit willen spe­ len, m a a r vind het heerlijk o m naar te luisteren. D a t geldt bijvoorbeeld ook voor de country­band van W illie Nelson, die heeft een heel goede

steel­gitarist. D a t kan ik niet, m a a r h o o r ik graag. Ik h e b wel eens over­ wogen zo'n Hawaü­gitaar te kopen, o m d a t soort muziek te leren spelen." ­In de Herbie White Band van Herman de Wit was je als gitarist enige tijd een zeer s tuwende kracht. "Ja, die geïmproviseerde muziek uit de bim­hoek, daar was ik heel nieuwsgierig naar. Ik snapte er geen h o u t van en dacht d a t er misschien een geheim achter zat, een formule. M a a r daar zat helemaal geen formule achter, het was gewoon een andere m a n i e r van denken. H e r m a n stelt dat je in de eerste plaats muzikant b e n t en d a n pas gitarist. D e ideeën zijn het belangrijkst en die vertaal je op een instrument dat je toevallig beheerst. Voor mij was dat nieuw. Ik b e ­ schouwde mezelf als gitarist. V a n d e hedendaagse muziek heb ik geleerd dat ik vooral muzikant ben. Als je de muziek begrijpt, de intentie en ener­ gie daarvan k u n t overbrengen, doet h e t i n s t r u m e n t er verder niet toe. D a a r o m kan ik het close­harmony koor dirigeren terwijl ik geen goede zangstem h e b . Ik weet waar d e m u ­ ziek over gaat." ­De laats te jaren geef je s teeds meer les . " D a t begon al in D e n Helder, m e n ­ sen wilden van mij wat leren. Ik p r o ­ beerde iedereen altijd één akkoord voor te zijn en d a t lukte aardig. S p e ­ len is voor mij ook vaak een middel o m m e n s e n iets uit te leggen. Tijdens mijn studie aan h e t conservatorium verkeerde ik in het kroegen­circuit, waar alle m u z i k a n t e n kwamen. E e n tijd lang h a d ik weinig geld en speel­ de ik elke avond voor vijftig gulden in de B a m b o o Bar. Ik zette mijn basver­ sterker neer en iedereen kon m e e ­ doen. M a a r dat schnabbel­circuit ging m e o p den d u u r tegenstaan, ik m e r k t e dat ik niet m e e r m e t plezier speelde: weer diezelfde n u m m e r s , vervelend publiek, slechte akoestiek, foute d r u m m e r , een pianist die de verkeerde akkoorden speelt, dat soort dingen. O p een gegeven m o m e n t ben je voor jezelf bezig een soort perfectie te bereiken en d a n worden n u m m e r s negen van de tien keer toch niet zo

leuk gespeeld. Als ik n o g eens een schnabbel d o e , is d a t vooral o m o u d e b e k e n d e n tegen te k o m e n . M ' n geld verdien ik n u m e t privéleerlingen, workshops en projecten. M e t het les­ geven h e b ik een v o r m gevonden o m plezier in de muziek te h o u d e n . " "Ik hoef niet zo nodig m e t een eigen b a n d te toeren. Voor de k o m e n d e jaren denk ik vooral aan projecten. Misschien iets m e t h o n d e r d gitaris­ ten. O p h e t acc lopen goede musici r o n d , bijvoorbeeld Martijn M u l d e r en Lars de Vries, de jongens die gi­ taar spelen in h e t jaren zestig­project. D a n h e b ik h e t n o g niet eens over E d w i n Ligteringen, die hier d o c e n t p o p m u z i e k is. E n in mijn gitaarw­ orkshop zitten genoeg m e n s e n die aardig akkoorden of een solo k u n n e n spelen. G e w o o n een advertentie zet­ ten: die en die dag, eerst oefenen, d a n uitvoering."

­Even over het ace­project. Zes tiger jaren­pop lijkt me heel wat anders dan watje tot nu toe deed. "Vorig jaar h e b ik dat jaren zestig­ idee gelanceerd o m d a t ik de muziek uit die tijd zo graag eens goed wilde spelen. D a t groeide uit tot een theaterproject. W e h e b b e n een aantal n u m m e r s gekozen waarvan wij vin­ d e n d a t ze d e sfeer van die tijd laten herleven, zoals As tears go by van T h e Stones en werk van T h e Ani­ mals, T h e Troggs en A r m a n d . Ook een aantal n u m m e r s die naar soul neigen, Aretha Franklin­achtig, m a a r dan op de m a n i e r van die Engelse kwartetjes uit die tijd. E n een beetje H e n d r i x natuurlijk, want Martijn kan lekker scheuren op z'n gitaar. D e m u ­ ziek die niet bruikbaar was voor h e t stuk, spelen we na afloop. W e vor­ m e n als het ware het decor van de voorstelling en o n d e r s t e u n e n de tek­ sten en situaties d o o r m e t de muziek een sfeer o p te roepen. Als ik h e t goed begrepen h e b , speelt het stuk zich af in een soort psychiatrische in­ richting m e t m e n s e n die in de jaren zestig geflipt zijn. D e musici dragen ook k o s t u u m s . Van de hulpverleners of van de patiënten, dat weet ik ei­ genlijk niet."

­En na de middelbare s chool s nel rich­ ting cons ervatorium? " N o u nee. Ik ging in dienst en h e b vier jaar als K o r t V e r b a n d Vrijwilliger bij de marine gezeten. D e n H e l d e r h è , mijn vader zat bij de marine, veel jongens van school gingen bij de m a ­ rine, je wist niet beter. Ik d a c h t nog: 'lekker bijtekenen!' M a a r ik werd al gauw afgekeurd o m te varen en kreeg een baantje aan wal. Ik moest m u ­ ziekbandjes en videos naar de sche­ p e n opsturen, een p l a t e n p r o g r a m m a De groeten van, dat soort dingen. Ver­ der ging het leven van daarvoor ge­ w o o n door, o m vijf u u r thuis en 's avonds spelen. Ik zat lange tijd in het Augustus­trio, m e t twee muzikanten die beiden kinderen van mijn leeftijd h a d d e n . D e pianist was in augustus jarig, v a n d a a r die n a a m . D e d r u m m e r h a d overigens een hele mooie d o c h ­ ter. W e traden op tijdens bruiloften en partijen en h e t was de bedoeling die polonaise niet altijd in dezelfde toonsoort te spelen. Eerst een liedje in c , d a n in f. en d a n weer een a n d e ­ re toonsoort. D a t werd van tevoren niet gezegd. D e toetsenist zei: 'Luis­ ter m a a r naar mij, ik speel die ak­ koorden en jij volgt.' D a a r h e b ik leren luisteren." " M a a r op een gegeven m o m e n t was ik in D e n H e l d e r uitgekeken, ik wilde nieuwe impulsen. Tijdens mijn diensttijd werd aan h e t Sweelinck­ conservatorium in A m s t e r d a m de o p ­ leiding lichte muziek opgericht. D a a r b e n ik gaan kijken. W a n t ik wilde persé niet de klassieke richting o p . " ­Afzetten tegen je broers ?

Gitarist Ron Riedijk: 'Ik tien geen vernieuwer, maar een vakman'

Bram de Hollander

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen