Ad Valvas 1992-1993 - pagina 387

AD VALVAS 1 1 MAART 1 9 9 3

PAGINA 1 3

Tony Damianos: 'Ik houd mijn medewerkers gemotiveerd' Sidney Vervuurt, AVC/VU

Tony Damianos heeft sinds 1989 een schoonmaakbedrijf met studenten als poetsers. IHet vorig studiejaar stond hij nog ingeschreven aan de vu. Maar sinds Albert Heijn zich aandiende als lilant, komt van studeren niets meer terecht. Steeds meer bedrijven kloppen bij hem aan. Studenten blijken gewilde schoonmakers.

veerd. Daarom betaal ik ze ook goed (elf gulden netto per uur). Bovendien voelen ze zich geen schoonmaker omdat ze student zijn. Verder melden ze zich bijna nooit ziek omdat ze thuis controle kunnen krijgen, waardoor ze geen college kunnen lopen." "Veel van mijn klanten zijn aangenaam verrast als ze merken dat mijn schoon­ makers studenten zijn en goed Neder­ lands spreken. Mijn klanten klagen wel­ eens over de problemen die de vroegere schoonmakers met onze taal hadden, het was moeilijk om speciale wensen duidelijk te maken."

Popelen

Harriet Kroon Hoewel schoonmaken zijn leven be­ paalt, heeft Tony Damianos thuis een werkster. "Ik heb het veel te druk." Studentenschoonmaakbedrijf I.Q. Cle­ aning Service krijgt het ene aanbod na het andere. Eigenaar Tony Damianos (31) probeert zijn hoofd koel te hou­ den. "Ik neem steeds maar één nieuwe medewerker aan. Ik wil er zicht op hou­ den, eerst alles op de rails zetten en dan de volgende. Wat dat betreft ben ik een vreemde eend in de schoonmaakbijt. Gangbaar is dat alle opdrachten wordt aangenomen en dat er dan pas mensen voor worden gezocht. Maar dan gaat het vaak mis." Veertien studenten heeft Tony Da­ mianos in (part­time) dienst. Dat neemt niet weg dat hij nog steeds zelf staat schoon te maken in de supermark­ ten van Albert Heijn. "Je kunt niet alles uit handen geven, de bedrijfsleiders wil­ len mij zien."

Moppen en soppen Het begon onschuldig. Aan het eind van zijn eerste jaar aan de lerarenoplei­ ding van de vu zocht hij een bijbaantje. Zoals zovelen kwam hij bij een schoon­ maakbedrijf terecht. Wat als één keer per maand werken bedoeld was, werd al snel meer. Vrijwel dagelijks stond hij te moppen en te soppen. De baas bleek een harde werker, maar ongeschikt voor de directeursfunctie. Het draaide erop uit dat Damianos alle besprekingen bij grote klanten voerde en ook de finan­

Afstuderen of soppen? Schoonmaakbedrijf met studenten loopt als een trein ciële onderhandelingen regelde. In 1989 gebeurde het voor de zoveelste keer dat het bedrijf een grote klant dreigde te verliezen vanwege de hou­ ding van de baas. Terwijl de klant zeer te spreken was over het schoonmaak­ werk. Damianos besloot de knoop door te hakken: hij maakte de deal en begon voor zichzelf. Inmiddels was hij afgestudeerd leraar en begin 1988 doorgestroomd naar de vu. Volgens het studieprogramma zou hij over twee jaar zijn bul geschiedenis op zak hebben. Vijf keer per week een halve dag schoonmaken en daarnaast studeren leverde geen problemen op. "De meeste tentamens haalde ik me­ teen, ik had maar een half jaar achters­ tand. En ofKcieel had ik nog studietijd tot mei 1992." Totdat in 1990 een AH­ filiaal zich aanmeldde. "Snel na n u m m e r één kreeg ik filiaal

n u m m e r twee, toen nummer drie en drie maanden geleden nummer vier. In­ middels heb ik al twee filialen nee moe­ ten verkopen. Vol goede moed betaalde Tony Damianos collegegeld voor het studiejaar 1991­'92. Hij is nog één keer op de vu geweest: om met de studiebe­ geleider door te spreken wat hij nog moest doen.

Ziekteverzuim Schoonmaken is lucratief. Is dat de drijfveer achter de schoonmaaklust? "Er zijn heel weinig banen waar ik als manager meer geld zou verdienen dan ik nu doe," vertelt hij. "In de periode dat ik nog de enige schoonmaker van mijn bedrijf was, en nog part­time ook, verdiende ik al meer dan ik fiill­time voor de klas zou krijgen." De naam van het nering, I.Q. Cleaning Service, verwijst naar de intelligentie

die het bedrijf in huis heeft. "Schoon­ maakbedrijf Damianos is geen goeie zet. Dat klinkt buitenlands en dan denkt men als snel: 'die bellen we maar niet.' I.Q. is een link naar mezelf, ik was full­time student, en naar m ' n per­ soneel, dat zijn allemaal studenten." Tony Damianos wil slechts studenten als personeel en bovendien alleen in part­time dienstverband. Hij denkt dat die formule de sleutel van zijn succes is. "Eerst heb ik geanalyseerd wat de spe­ cifieke problemen van schoonmaakbe­ drijven zijn. Het ziekteverzuim blijkt extreem hoog, het is moeilijk personeel te krijgen en te houden en het werk is niet leuk," legt hij uit. "Studenten wil­ len graag een bijbaantje, het maakt niet uit wat het is. Mijn filosofie is, dat als je ze 2 tot 3,5 uur achter elkaar laat schoonmaken, de verveling nog niet toeslaat. Dus blijven ze vrij gemoti­

Ondanks de drukte van een goedlopend bedrijf wil Tony Damianos nog steeds zijn studie afmaken. "Voor m ' n eigen gevoel wil ik toch afstuderen. Ik ben er aan begonnen, heb er veel moeite en geld ingestoken en heb er financiële kansen voor laten liggen door klanten af te houden. Maar als ik eerlijk ben, is studeren wel ver van m ' n bed komen te staan. Ik sta niet meer te popelen. Het is meer het gevoel dat ik het aan mezelf verplicht ben. Maar dat studeren kost me op het ogenblik alleen maar geld, vorig jaar heb ik collegegeld betaald zonder dat ik van de faciliteiten gebruik heb gemaakt." Een bul geschiedenis in de zak van de directeur van een schoonmaakbedrijf. En wat dan? "Misschien heb ik de schoonmaakwereld over vijf, tien of vijftien jaar wel gezien en wil ik een ma­ nagementsbaan bij een groot bedrijf. M e t mijn bul ben ik aantrekkelijk voor internationale bedrijven, want ik heb me in m ' n studie helemaal gericht op de sociale en economische geschiedenis binnen de EEG. Eigenaren van kleine bedrijven die eruit stappen, zijn boven­ dien zeer gewild."

De problematische verhouding in het bestuur 'Het college beschouwt de universiteitsraad als een overbodig orgaan' Het botert steeds minder tussen het college van bestuur en de democratisch gekozen universiteitsraad. IHlet college blijkt keer op keer zaken al in kannen en kruiken te hebben voor de raad er een afgerond oordeel over heef t geveld. Zo ontstonden er irritaties rond de bewegwijzering op de campus, was er onmin over de reclamecampagne en botsten de meningen bij het ontslag van de griffier van de raad. IVlirjam van Veen, studente theologie en actief lid van de universiteitsraad, over de gespannen relatie tussen raad en college.

Mirjam van Veen Al maanden rommelt het in de Be­ stuursvleugel van de vu. In ieder ge­ sprek over de bestuurscrisis valt de naam van de griffier, Hetty Lieftink. De vraag is of dat terecht is. Inderdaad is rond het ontslag van de griffier een conflict ontstaan tussen raad en colle­ ge. Mijns inziens is dit ontslag niet meer dan de druppel die de emmer deed overlopen. Waaruit bestond deze druppel? Het college van bestuur was van mening dat de aanstelling van de griffier niet ge­ continueerd kon worden. De raad was in meerderheid van mening dat de grif­ fier wel goed functioneerde en dus moest blijven. Het college is verplicht om over de benoeming en het ontslag van de griffier te overleggen met de raad. T o e n het ontslag al op handen was, heeft het college de raad geïnfor­ meerd. Mijn stelling is dat als de verhouding tussen de raad en het college goed was geweest, het ontslag van de griffier of het juist niet ontslaan van de griffier in goed overleg had kunnen worden gere­ geld. Omdat die verhouding met het jaar slechter wordt, was dat overleg niet mogelijk. Waar schort het aan? Het lijkt er vaak op dat de raad zelf niet goed weet wat zij moet doen en laten. Dit leidt tot oe­

verloze discussies over een kip op de gevel, bewegwijzering en andere kleine punten. De raad heeft deze discussies uiteraard voor een deel aan zichzelf te wijten. De schuld voor deze regelnever­ ij ligt echter niet alleen bij de raad. In de eerste plaats heerst er een te groot wantrouwen ten opzichte van het college. D e raad is kennelijk bang de uitvoering van zaken aan het college over te laten. Een tweede oorzaak, die ik wil noemen, is dat de raad vaak wordt geconfronteerd met plannen die

al lang op de rails staan. Daardoor is het vaak onmogelijk om nog wezenlijke veranderingen aan te brengen in de plannen. Een andere oorzaak van het niet opti­ maal functioneren van de raad is mijns inziens te wijten aan een te ver doorge­ schoten dualiteit tussen raad en college. De inzet van het college is er vaak op gericht een plan zo ongeschonden m o ­ gelijk door de raad te loodsen. In plaats

van te vechten tegen kritische opmer­ kingen van raadsleden (dus van mensen die dagelijks op de werkvloer rondlo­ pen) zou het voor het college een uitda­ ging moeten zijn om iets met deze op­ merkingen te doen. In mijn twee­jarige periode als raadslid heb ik nog nooit een collegelid horen zeggen: "leuk idee, daar gaan we mee aan de slag." Een discussie in de raad heeft naar mijn smaak zelden de ondertoon: 'hoe gaan we het doen?' T e vaak staat men tegenover elkaar en lijkt men elkaar vliegen af te willen vangen. Bovendien lijkt in de raad soms een houding te heersen van: 'wij tegen het college'. Er is nog een derde element dat een slechte invloed heeft op de relatie tus­ sen het college van bestuur en de uni­ versiteitsraad. Het college lijkt de raad te beschouwen als een overbodig or­ gaan. Dat blijkt met name uit het mini­ maliseren van de rol van de raad. Ad­ viezen van de raad worden naar de prullenmand verwezen (zoals gebeurde met de aanbevelingen met betrekking tot de Ondernemingsraad). Er wordt geld uitgegeven voordat er toestem­ ming voor is. En in tegenstelling tot wat bij andere universiteiten gebruike­ lijk is, heeft de raad niets te zeggen over de gang van zaken in de vereniging van samenwerkende Nederlandse universi­ teiten (VSNU). Al jaren is sprake van een uitholling

van bevoegdheden van de raad. Al eer­ der heb ik gezegd dat de raad soms niet goed functioneert. Ik durf te stellen dat dat voor een deel ligt aan deze uithol­ ling van bevoegdheden. Het maakt de raad op den duur vleugellam. De slechte verhouding tussen raad en college ligt voor een deel aan de raad en voor een deel aan het college. In plaats van dualiteit zou sprake moeten zijn van complementariteit. Het college bestaat uit bestuurlijke professionals, de raad uit de mensen door en voor wie de universiteit bestaat. Het geluid uit de raad kan ervoor zorgen dat het uni­ versitair bestuur niet los komt te staan van de dagelijkse werkelijkheid. Het be­ leid moet immers gedragen worden, anders komt er niets van terecht. Bo­ vendien voorkomt het dat de drie heren van het college van bestuur ongecon­ troleerd het beleid aan de vu bepalen.

Mirjam van Veen is voorzitster van de studentenfractie PKv, de progressieve kiesvereniging.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen