Ad Valvas 1992-1993 - pagina 250

I AD VALVAS 10 DECEMBER 1992

PAGINA 16 I

'Wij delen diploma's uit alsof het krentenbroodjes zijn'

'Niet iedereen hoeft toch intellectueel of geniaal te zijn?' Martin Enserink "Ik ben gewoon bevooroordeeld; dat heeft het voordeel dat je minder ge­ nuanceerd hoeft te zijn. Ik kom uit een niet­academisch milieu. Toch ben ik, als meisje nog wel, in 1967 gaan studeren. Dat kon toen. En daarom zal ik het recht op hoger on­ derwijs voor zoveel mogelijk mensen blijven verdedigen." Zo, de toon is gezet. Drs. M.C.A. Geerlings, vakdidacticus bij de facul­ teit scw, is de eerste inleider bij een teach-in van de politicologische stu­ dentenvereniging Mundus. Onder­ werp: het steeds massaler worden van het universitair onderwijs, en de problemen die dat met zich mee­ brengt. Collegezalen puilen uit, per­ soonlijke begeleiding wordt schaars, de studie verschraalt en wordt op­ pervlakkiger. Reden om studenten strenger te gaan selecteren, volgens sommigen. Maar Geerlings zet daar haar persoonlijke geschiedenis te­ genover: als het hoger onderwijs niet zo toegankelijk was geweest, suggere­ ren haar woorden, dan had ze er vanavond niet eens gezeten, in het knusse bovenzaaltje van VE'90. De oud­decaan prof.dr. J. Tennekes denkt er heel anders over. Hoewel hij net als Geerlings de eerste academi­ cus in de familie was, heeft hij met de gedachte van 'hoger onderwijs voor velen' weinig op. Door de massa's studenten wordt het steeds moeilijker de studie een fatsoenlijk niveau te geven. Het liefst zou hij daarom de talentvoUen ("meestal komen ze toch wel bovendrijven") een extra studieprogramma bieden, met meer begeleiding en diepgang. "Dat stond minister Pais ook voor ogen met de tweefasenstructuur, maar de tweede fase is er nooit geko­ men. Ja, we hebben de Aio's, maar dat is onzin, dat is geen onderwijs." Een scheiding van de sterke en de zwakke broeders aan het einde van de studie, dat is dus wat Tennekes wil. Maar voor echt elitaire ideeën moet je tegenwoordig bij studenten zijn. "Iedereen wil drs. voor z'n naam hebben. Zelfs al heeft men al een goeie HBO­opleiding", zegt Douwe Tiemersma, student en oud­ bestuurder van de faculteit. "Is dat nodig? Niet iedereen hoeft toch intel­ lectueel en geniaal te zijn?" Zijn op­

lossing: Eerst de doctorandustitel en het bijbehorende salarisvoordeel af­ schaften, dan blijven al heel wat mensen weg. En verder de selectie­ druk fors omhoog: toelatingsexa­ mens, hogere drempels in de propa­ edeuse, een extra selectie na de eer­ ste fase. "Zo haal je veel studenten eruit die qua intellectuele gaven of belangstelling niet geschikt zijn. Dan worden de HBO'S misschien overvol, maar dat is niet mijn probleem." Ook een meisje in de zaal pleit voor een steviger selectie. "Ik zie veel stu­ denten om me heen die eigenlijk op het HBO thuishoren. In de studie wordt ook zo weinig van je gevraagd. Ik ben misschien romantisch inge­ steld, maar ik dacht dat het niet al­ leen maar leren was, maar dat je ook academisch gevormd zou worden." Geerlings dient haar van repliek: "Wat ik me altijd afvraag als mensen dat zeggen, is: hoe weten ze zo zeker dat ze zélf niet uitgeselecteerd zou­ den worden?" "Ik weet juist zeker dat ik dan op het HBO zou zitten", zegt de studente stellig. "Dat lijkt me duidelijk. Ik ben heel laks geweest dit jaar." Hilariteit bij de zaal; Geerlings is even sprake­ loos. "Dus je vindt het zielig voor an­ dere mensen dat jij hier rondloopt", concludeert ze. Welke proporties de schaalvergroting kan aannemen blijkt uit de inleiding van dr. A.D. Willemier Westra. Hij is een van de oprichters van de nieu­ we studierichting Cultuur, Organisa­ tie en Management, kortweg Com, waar de balans tussen kwaliteit en kwantiteit op wel zeer afschrikwek­ kende wijze is doorgeslagen. Westra memoreert hoe hij een paar jaar ge­ leden nog hoopte op zo'n veertig stu­ denten, maar tot zijn schrik ongeveer het tienvoud daarvan binnenhaalde, vooral door een enorme instroom vanuit het HBO. Het docentencorps van anderhalve man en een paarde­ kop was niet op zo'n invasie bere­ kend; de zalen, de toetsingsprocedu­ res en de arbeidsmarkt evenmin. "Nergens is de situatie zo treurig als bij ons", zegt Westra. "De staf­stu­ denten­ratio is één op honderd. Wij delen diploma's uit alsof het kren­ tenbroodjes zijn, en het niveau dreigt dat van de frobelschool te worden. Ik heb net een stapel tentamens nageke­ ken; het schrijfniveau is een stuk

Fïï»"*-»-

Gespleten

Foto Bram de Hollander

lager dan vroeger. Bovendien hebben de studenten een heel andere menta­ liteit." Op den duur zal de situatie wel beter worden, want meer studenten bete­ kent immers ook meer geld en dus meer personeel. Maar het budget ijlt altijd na op de studentenaantallen, dus op extreem modegevoelige stu­ dies is het systeem niet berekend. Bovendien pikt de faculteit een deel van het geld in om een grote schuld in te lopen. "Voor mij is dat beroerd, maar voor jullie is het rampzalig".

UIT

houdt Westra de zaal voor. "En ik hoop dan ook dat er vanavond een actie ontketend wordt om aan die toestand een eind te maken." Maar de zaal heeft andere ideeën. "Hoe durft u de buitenwereld de schuld te geven? Geeft u die slechte studenten gewoon een onvoldoende, dan zijn ze zo weg, en gaat de kwali­ teit vanzelf omhoog!" roept een op­ gewonden student in de zaal. "U be­ slist toch, samen met uw twee komma vier collega's, wie dat pa­ piertje krijgen?" Maar ja, zo simpel

Sinds gisteren is er in de Univer­ siteitsbibliotheek aan het Singel een tentoonstelling over Finland. Zo kan men kennis nemen van deze onbekende, dunbevolkte uit­ hoek van Europa die EG­partner wil worden. De aanleiding is de onafhankelijkheid van de Finnen die precies 75 jaar geleden jzijn beslag kreeg, na eeuwen van Zweedse en Russische overheer­ sing. Hoewel de Russische drei­ ging nooit helemaal Verdween. In 1939 ging mijn vader met het Rode Kruis naar het front van de Fins­Russische oorlog. Mijn moeder stond er gewonden dicht te naaien. Gebogen over de ope­ ratietafel besloten ze mijn ouders te worden: een originele dokters­ roman. Thuis werd onze moedertaal ge­ sproken, op school Nederlands, en voor onderweg hadden mijn broertje en ik een tussentaal: Finse woorden verbogen we op z'n HoUands en omgekeerd. Snel gesproken was het een geheim­ taal waar volwassenen uit beide landen geen touw aan vast kon­ den knopen. 'Hier wordt geen koeterwaals gesproken', riep de juf streng, want het OETC, Onder­ wijs in Eigen Taal en Cultuur zou pas meer dan dertig jaar later in­ gang vinden. Finland is zo'n zeldzaam land dat nooit andere landen heeft aange­ vallen, of een kolonie bezeten heeft. Een van de zeldzame lan­ den ook met een volkslied dat niet over bloed en vijanden rept. Finse muziek staat vaak in mi­ neur en gaat altijd over lieflijk, eenzaam landschap en gevoelens van weemoed, onvervuld verlan­ gen of het besef dat blijvend geluk niet voor mensen is weggelegd. Op 23 december is er een lunch­ concert in de hal van de UB. Esko Haavisto, mijn zusje en het en­ semble Nelja zingen er liederen, begeleid door de kantele, de Finse harp. Zo'n gespleten afkomst brengt mee dat ik als een Nederlander denk. Maar klinkt er Finse mu­ ziek dan zit mijn ziel op de voor­ ste rij. SELMA SCHEPEL ligt het niet, want grote aantallen af­ vallers zijn ook geen aantrekkelijk al­ ternatief; dat kost geld en prestige. En een numerus fixus instellen mag niet. Er is kortom, weinig te doen aan de problemen bij Com te doen. De ko­ mende jaren kan de richting gelden als case study voor de problematiek van de grote instroom. "Het komt al­ ! lemaal door dat woord management ' in de naam", weet de student in de zaal. "Daar komen ze allemaal op af met hun koffertjes."

ETEN IN B U I T E N V E L D E R T

Saskia en mij kostte het moeite het restaurant te bereiken; tegenwind wordt tegenstorm tussen de woon­ blokken langs de Buitenveldertse Baan, en langs de Kastelenstraat haaks daarop. Het koshere restau­ rant Hatikwa (=hoop) op nummer tachtig beslaat een deel van de par­ terre van het Joodse rusthuis Beth­ Shalom (huis van vrede). Op de rui­ ten geven de letters ORT aan dat hier Onder Rabbinaal Toezicht wordt gekookt. Wij treden binnen. Het interieur is oostmediterraan­ karig. Links van de entree een wei­ voorziene bar; rechts een regiment simpele tafels en eenvoudige stoe­ len, zoals in cafetaria's. In de laat­ ste staan echter zelden echte bloe­ metjes op tafel; en is er al evenmin verlichting middels halogeenlamp­ jes. Aan de wand zien we de drome­ rig­surrealistische schilderijen met Joodse motieven, van Jakov Dori. Na enige tijd wennen voelen wij ons in deze sobere ambiance zeer op ons gemak. De bandjes die worden gedraaid klinken nu eens Grieks, dan weer Italianesk, soms gouwe­ ouwe USA, maar doorgaans Israë­ lisch. De baas neuriet bewonderend mee; voor hem is dit geen muzikaal behang. Hatikwa heeft de meel/zuivelkeu­ ken; volgens de orthodoxie moet die volstrekt gescheiden blijven van de vleeskeuken. De spijskaart heeft daarom een ruime plaats voor aller­ lei pizza's, maar die willen we van­ daag niet ­ zelfs geen malouach, de Yemenitische pizza. Ook nemen we

Bert Boekschoten beproeft de restaurants van Buitenveldert (tussen Kalfjeslaan en AIO Amstel en Nieuwe Meer) in gezelschap van één of meer fijnproevers.

Hatikwa geen omelet sjaksjoeta ­ omelet vluggertje. Onder de kop Veretarische gerechten staan weliswaar kebab, worstjes, hamburger, shnit­ zel en kroket; maar deze zijn geheel uit soja gefabriekt. Daarnaast is ook kiche (quiche) voorhanden. Saskia K. mijn disgenote, begon als balletdanseres maar werkt al jaren aan de vu. Van huis uit is ze bekend met de koshere keuken. Zij is de mooist­bejuweelde die ik ooit ont­ moette. Mede­gasten bij Hatikwa dragen net als de uitbater keppel­ tjes. Eten vormt een belangrijk on­ derdeel van de intense Joods­reUgi­ euze beleving, een strak aangehou­ den ritus. Wij beginnen met een linzensoep die we onwennig proeven. De peul­ vruchten zijn gezeefd, en de soep heeft dus niets van die dierbare Proven?aalse pistou. Aan het kook­ sel zijn gebakken groenten toege­ voegd met een licht­aangebrande smaak welke zo behoort, naar erva­

ring. Zeer smakelijk zijn de meege­ serveerde warme huisgebakken ses­ ambroodjes, met een potje boter er­ naast zonder smaakversterkers, bij­ kleuring of stabilisatoren. Vervolgens wordt de gefillte fish op­ gediend; een prachtige schotel! Middenin het mengsel van aange­ zoet kabeljauwvlees met yoghurt; rondom prima groene olijven met pit en muffe zwarte olijven zonder pit. Opzij een massa van kren (mierikswortel) gemengd met rode biet, azijn, zwarte peper en suiker. Dit alles binnen een krans van au­ gurkschijven op melkzuur. Een potje ernaast bevat zgoek (Yemeni­ tische sambal, groene peper, knof­ look en korianderblad). Wij drinken hierbij de witte iets pa­ relende Yarden­wijn; deze heeft een discrete geur van muscaat; maagde­ lijk­fris en in het geheel niet slecht. Eigenlijk had de schotel­Hatikwa hierna niet meer gehoeven. Ook deze is een avontuur met halft'erge­ ten smaken van choumous, techina, falafel bij groentesalade en twee pita's (slappe witte broodjes). Er rest ons geen ruimte meer voor de appelpannekoekjes. Wel drinken we nog een glas hallelujah, cointreau­ achtige likeur, bij de kofiie. Zeer te­ vreden verlaten we het eethuis met zijn warme behulpzaamheid aan tafel en zijn onpretentieuze, zorg­ vuldige, traditionele, keuken, een kerstsfeervrije aanrader, en niet duur; samen aten we uitgebreid voor 115 gulden. BERT BOEKSCHOTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen