Ad Valvas 1992-1993 - pagina 104

AD VALVAS 1 OKTOBER 1 9 9 2

PAGINA 6

Te gast in Mongolië De film Urga draait op vrijdag 2 oktober om 20 00 uur in RImhuis Uilenstede, telefoon 020 548 8888

Dick Roodenb urg

Een van mijn favonete Laurel Hardy­ grappen is die in Het vreemdelingenle­ gioen. Van bovenaf gefilmd zien we een colonne soldaten in ganzepas door de woestijn trekken, het illustere duo ui­ teraard in de achterste gelederen. Een zandstorm belemmert het zicht. Op een gegeven moment buigt de groep af en ­ u begnjpt het al ­ Stan Laurel en Oliver Hardy sjokken welgemoed rechtdoor, om vervolgens hopeloos te verdwalen. Eenzelfde scène zit in de film Urga. De camera filmt van hoog boven een verla­ ten landschap een lange rechte weg waarop een eenzame vrachtwagen rijdt. Een tussenshot m de cabine laat zien dat de chauffeur wanhopig probeert wakker te blijven door steeds harder te gaan zingen. Tevergeefs, op een gege­ ven moment zien we hoe de vrachtwa­ gen van de weg afwijkt en vlak voor een rivier tot stilstand komt. Urga is geen slapstick, maar de manier waarop de chauffeur even later zijn wagen alsnog over de rand njdt, vond ik bijzonder komisch. De chauffeur heet Sergei, een Rus die in Mongolië een lading moet ophalen. Gestrand bij de nvier, komt hij terecht bij een Mongools gezin waar de kijker even daarvoor mee kennis heeft ge­ maakt.

Condooms De film opent met beelden van vlakte, waar een man te paard een vrouw ach­ terna zit. De man vangt de vrouw in zijn urga, een lange stok met een net er aan. Hij wil vrijen, zij niet. Het lijkt al­ lemaal nogal vrouwonvriendelijk, maar dat valt mee. Ten eerste kan de be­ treffende scène met het nodige cultuur­ relativisme bekeken worden. Op de steppe moeten mannen blijkbaar eerst hun vrouw met een net vangen voordat er gevreeën kan worden en dat heeft toch ook zijn charme. Ten tweede heeft de vrouw een zeer praktische reden om niet te willen vrijen. Van regeringswege is het maximum aantal kinderen vastge­ steld op drie en die hebben ze nu. Met andere woorden, vader Gombo moet eerst naar de stad om condooms te

EEN

/

halen. Hij vindt dat onzin ­ was de le­ gendarische Mongoolse veroveraar Djenghis Khan ook niet het vierde kind? ­ maar legt zith neer bij de wens van zijn vrouw.

Luchtbobbeltjes Naast Gombo, zijn vrouw en de drie kinderen bestaat het gezin nog uit oma Babushka, die zich nuttig maakt door van een groot vel plastic verpakkings­ matenaal een voor een de luchtbobbel­ tjes plat te drukken. Urga bevat meer subtiele voorbodes van de consumptie­ maatschappij, die het traditionele step­ pebestaan bereikt hebben. Aan de dek­ sel van een pan herkennen we duidelijk een handvat van een autoportier en het zoontje draagt een Donald Duck­petje. Zo nu en dan komt een wat randdebie­ le neef langs, die naar eigen zeggen een foto van zijn broer in Amenka bij zich

Film heeft: een poster van Rambo. We mogen dit gerust beschouwen als een kritische knipoog van regisseur Nikita Mikhalkov naar zijn broer Andrei Kon­ chalovski, die m Hollywood ­ inder­ daad met Sylvester Stallone ­ werkte. De Rus Sergei wordt door het Mon­ goolse gezin gastvrij ontvangen. Gombo slacht een schaap, waarbij de kinderen helpen de ingewanden eruit te halen en Sergei even de andere kant opkijkt. Aanvankelijk verlopen de contacten stroef, maar vooral nadat de dochter haar accordeon heeft gepakt wordt Ser­ gei ­ zoals het een echte Rus betaamt ­ melancholisch en dronken. De volgende dag vertrekken Sergei en Gombo naar de stad. Gombo's paard gaat achterin de vrachtwagen. Die pro­ vinciestad oogt filmisch minder fraai dan de steppe, maar is wel een stuk le­ vendiger. Gombo komt terecht in een moderne drogisterij, waar tot zijn grote schrik de condooms openlijk uitgestald liggen. Achter de vitnnes staan min­ stens vijf verkoopsters, die vriendelijk vragen wat meneer wenst. Hij mompelt dat hij alleen maar even komt kijken en verlaat vervolgens zo snel mogelijk het pand. Om toch nog met iets modems

JAAR

Het gez inshoofd Gombo herinnert z ijn vrouw aan naar echtelijke plichten door haar te vangen met zijn urga, een stok met een net er aan Foto Meteor film, Amsterdam

thuis te komen, koopt hij een televisie. Intussen is Sergei dronken geraakt in de nachtclub van de Partij, waar on­ danks de luxueuze ambiance de sfeer zo ouderwets depressief is als je van staats­ wege mag verwachten. Net als in de tent van Gombo ontbloot hij weer zijn rug, waar een oud Russisch lied op staat getatoeëerd ter ere van de gevalle­ nen voor volk en vaderland. Daar zijn de partijbonzen van het stadje minder in geïnteresseerd dan Gombo's doch­ ter, die het op de accordeon naspeelde, en hij wordt wegens dronkenschap in de gevangenis gegooid.

Minder geslaagd Dan blijken ook in de stad de traditio­

nele verbanden nog niet helemaal hun waarde te hebben verloren: via zijn zwager, een in de stad woonachtige pia­ nist, weet Gombo zijn vriend Sergei weer vrij te krijgen. Op weg naar huis heeft Gombo een vi­ sioen, een wat minder geslaagde scène in de film. Hij droomt dat hij door de famihe van zijn vrouw ­ een Djenghis Khan­achtige bende ­ vermoord wordt. Vanwege die televisie, omdat hij geen condooms heeft, of juist omdat hij geen vierde kind heeft? Het blijft een beetje onduidelijk. Hoe dan ook, eenmaal thuis gekomen blijkt er niets veranderd te zijn. Dan denk je als kijker: maar wat doet zo'n Mongool met een televisietoestel mid­

den op de steppe? Mooi dat hij met een windmolen een elektrisch aggregaat weet te bouwen. Er blijkt zelfs een vi­ deocamera in het pakket te zitten en we zien het gezin in de tent via het beeld­ scherm naar de vlakte buiten kijken. Daar is de lol natuurlijk gauw van af en naar verloop van tijd zien we Gombo in beeld verschijnen, die ­ condooms of niet ­ zijn urga in de grond plant, ten teken dat hij en zijn vrouw niet ge­ stoord wensen te worden. De cirkel is rond, de film neemt een sprong naar het heden en buiten beeld vertelt een stem dat dit het verhaal van zijn geboorte was. Urga is een van die vijf a tien films per jaar die het leven aangenaam maken. 'In een studentenhuis of op Uilenstede zou ik niet graag willen wonen'

LATER

Vorig jaar vertelden vijf nieuwe eerstejaars in Ad Valvas over hun verwachtingen en aspiraties. Wij zijn een jaar verder, ze volgden coUeges en deden tentamens. Hoe is het ze vergaan? Over feestnummers en hele serieuze studenten.

Foto Bram de Hollander

'Ik heb het in Haarlem zo langzamerhand wel gezien' Diana Doornenb al

Timo Schrama (19) was vorig jaar eerstejaarsstudent Bedrijfswiskunde en Informatica (BWI) aan de facul­ teit Wiskunde en Informatica. Z'n droom was toen om een eigen be­ drijfje op te richten op het gebied van automatisering. Hij wilde voor­ lopig wel bij z'n ouders in Haarlem blijven wonen. Alleen ergens op een kamertje dat leek hem niets. Boven­ dien spaarde hij liever voor een gro­ tere computer in plaats van zijn geld uit te geven aan hoge kamer­ huur. "Over een week ga ik verhuizen. Ik wil nu toch wel graag in Amsterdam wonen, want het op en neer reizen kost veel tijd. Bovendien wonen veel van m'n vnenden hier. Als je in Amsterdam uit­ gaat dan beleef je veel meer dan in

Haarlem. Vorig jaar was er bij IT en café NAAR BOVEN een keer een Hollywood

partij. Bij café Naar Boven kun je altijd mooi naar beneden kijken en de hele straat overzien. Er liepen de vreemdste figuren rond; allemaal verkleed als Hol­ lywood­ster. Sommigen heten zich rondrijden in gehuurde limousines. Dat zijn onwijs leuke belevenissen. In Haar­ lem maak je zoiets niet mee. Vorig weekeinde zat ik met m'n vrienden in de snackbar en we wisten gewoon niet waar we naartoe zouden gaan, want we waren overal al tig keer geweest. Ik heb het dus zo langzamerhand wel gezien daar." "M'n vrienden in Haarlem zijn van een heel ander slag als die uit Amsterdam. Degenen uit Amsterdam zijn meer drank en sigaret gencht. En je kunt gek­ kere dingen met ze doen, maar dat komt natuurlijk ook doordat de sfeer in de stad je beïnvloedt. Daardoor gedraag je je vanzelf wat anders."

"In een studentenhuis of in Uilenstede zou ik niet graag wonen. Dan heb je zo­ veel mensen om je heen, dat maakt het studeren veel moeilijker. Als de één geen zin heeft in college, dan gaat de ander ook niet. Ik deel straks samen met een vriend een woning. We hebben alle­ bei een eigen kamer en daarnaast een gezamenlijke huiskamer, keuken en computerkamer. Ja, wat computers be­ treft zijn we goed voorzien. We willen onze computers aan elkaar koppelen om ruimte op de harde schijf te besparen." "In het eerste jaar zijn we een bednjfje begonnen dat particulieren die proble­ men hebben met hun computer een handje helpt. Mensen die bijvoorbeeld niet weten hoe ze een programma moe­ ten opstarten. Dat doen we met veel plezier want we zijn allebei toch wel computerfreaks. Na m'n studie wil ik ook verder met dat soort werk. Ik zie mezelf wel als een soort vertegenwoordi­

ger die bednjven adviseert over automa­ tisering, want dat loopt lang niet overal vlekkeloos. Wat dat betreft staat het er nog precies zo voor als een jaar gele­ den." Op de universiteit moet je veel zelf rege­ len. Daardoor ben ik in het afgelopen jaar denk ik een stuk zelfstandiger ge­ worden. En ik heb, zeg maar, meer ge­ zien van het leven. Vroeger ging ik nooit uit in Amsterdam. Dat is vanuit Haar­ lem ook best wel onhandig. Je moet een slaapplaats regelen en weten waar je naartoe gaat. Je moet er echt over na gaan denken. Ik wist wel hoe het Leids­ eplein en het Rembrandtplein eruit zagen maar wist bij God niet hoe ik er moest komen. Nu heb ik een redelijk goed plaatje van het centrum van Am­ sterdam in m'n hoofd. Als ik naar het Rembrandtplein wil, dan weet ik zo on­ geveer hoe ik moet lopen." "Het inpakken voor de verhuizing moet

allemaal nog gebeuren. Het zal wel net zo gaan als bij m'n studie: alles op het laatste moment. Ik moet m'n bed waar­ schijnlijk uit elkaar slopen en m'n tafel moet ook mee. Ik heb ook maar een magnetron gekocht, dat lijkt me wel handig. Over de inrichting van m'n kamer heb ik nog niet echt nagedacht. Als ik er ben dan zet ik m'n spullen neer en dan zie ik wel verder. Misschien is het nodig om nog wat spullen te kopen. Voor aan de muur heb ik niet veel. Ei­ genlijk alleen een grote poster met een meisje van Veronica. Dat is wel een mooie plaat. En ik heb ook nog een grote kinderfoto van mezelf. Die hang ik denk ik, ook op. En dan moet ik daar maar een beetje zien te gedijen. Het is vast wel wennen om ineens overal zelf voor te zorgen. Je eigen boodschappen te doen en de was. En dat je maar uit twee soorten broodbeleg kunt kie­ zen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen