Ad Valvas 1992-1993 - pagina 42

AD VALVAS 3 SEPTEMBER 1 9 9 2

PAGINA 1 0

De Universiteitsraad: waar doe je liet voor?

Wikken en beschikken

Bernard Ovèrdijk Vorige week d i n s d a g was h e t zover: M i j n laatste v e r g a d e r i n g als lid van d e universiteitsraad. I n een korte s p e e c h t e n afscheid m a a k t e ik d e b a ­ lans o p van vier jaar l i d m a a t s c h a p . Ik m a a k t e daarbij de o p m e r k i n g : " D e r a a d wikt, m a a r h e b niet d e illusie d a t hij o o k b e s c h i k t . " Ik vermoed dat deze opmerking de re­ dactie van Ad Valvas ertoe bracht mij te vragen om op persoonlijke titel over een aantal onderwerpen, die op de UR­agen­ da stonden, iets te schrijven. Die onder­ werpen waren: Lindeboom­leerstoel, ondernemingsraad, reclame­campagne, terreinbewegwijzering en studentenboe­ kerij. Niet bij al die onderwerpen was het zo dat de richting waarin de raad wikte contrair was aan die waarin het College van Bestuur beschikte. Op het laatste punt ­ de studentenboe­ kerij ­ had de UR bij eerdere bezuini­ gingsoperaties immers al impliciet beslo­ ten dat daaraan een einde zou komen. Het recente functioneren liet veel te wensen over en nieuw ontwikkelde plan­ nen deugden financieel niet, zo vond men u­raad­breed. Dat sommigen in de UR dat laatste vonden en ook mee had­ den gedaan aan de bezuinigingen, maar naar de achterban toë toch de opheffing niet wilden verkopen, kan het college van bestuur niet worden verweten. T e n aanzien van de reclame­campagne kan gesteld worden dat de wensen van de UR in de uiteindelijke plannen op een redelijk afgewogen wijze werden inge­ bouwd. Ook daarbij gingen dus 'wikken' en 'beschikken' dezelfde kant uit. Dat laatste gold zeker niet voor de overi­ ge onderwerpen. De meest teleurstellende ervaring was er

bij het debat over de Lindeboom­leer­ stoel. Het college van bestuur vond dat die er moest komen en stond daarin lijn­ recht tegenover bestuur en raad van de faculteit Geneeskunde. Die tegenstelling overziend, vond een zeer grote meerder­ heid van de UR dat de leerstoel er niet moest komen, althans niet zolang de structurele leerstoel nog onbezet was. Sommigen in die meerderheid vonden ­ en dat was weer niet in lijn met de wen­ sen binnen de betrokken faculteit ­ dat de bijzondere leerstoel er helemaal nooit zou moeten komen. Als gevolg van wat ik zie als zeer onver­ standige gedrag van delen van de UR, die het eigen gelijk voor honderd procent binnen wilden halen, stemde de raad zo verdeeld als maar mogelijk was. Dat dan een college van bestuur samen met de Vereniging (die het laatste woord had) de eigen zin doordrukt, hoeft niet te ver­ bazen.

Knoeien Een voorbeeld dus van knoeien in plaats van wikken door de UR. De uitkomst van het beschikken is ons inmiddels be­ kend. Echt frusterend, omdat daarin de UR­ keuze volkomen gebruskeerd werd door het college van bestuur ­ al deed ook hier het Bestuur van de Vereniging ten­ slotte de vuile was voor ze ­ was de be­ sluitvorming over de ondernemingsraad. Naar mijn mening is dat 'beschikken' op termijn de doodsteek voor de UR. Als straks de ondernemingsraad er is zullen we er mee moeten leven, maar de in­ spraak van studenten is verdwenen. En de beide raden ­ GR en UR ­ zijn prachtig tegen elkaar uit te spelen op de vele terreinen waarop ze beide inspre­ ken. Nog één zaak heb ik niet besproken, die van de terrein­bewegwijzering. Daarover is het wikken nog bezig. Maar mag ik

Sociale intro ductie

OPINIE Heeft het werk voor de universiteitsraad nog zin? Hieronder de ervaringen van twee raadsleden. Bernard Ovèrdijk heeft onlangs teleurgesteld de universiteitsraad verlaten. Wim Haan, blijft voorlopig nog in de raad maar ook hij heeft zo zijn twijfels over de gang van zaken. eens een voorspelling doen? De wens van de u­raad die er vorige week nog zat, zal niet worden gehonoreerd. En die wens hield niet anders in dan een sys­ teem van gebouw­aanduiding dat werkt. En dat dus bezoekers helpt hun weg te vinden. Misschien was ons voorstel wat saai klinkend ­ gewoon gebouw G of ge­ bouw D ­ maar wel veel functioneler dan het door reclamemakers bedachte 'De Boelelaan 1083' of een van de ande­ re, veel teveel op elkaar lijkende huis­ nummers die ons terrein rijk is. En waarom maak ik de voorspelling dat de raadswens het niet zal halen? Het col­ lege van bestuur is al veel te ver gegaan met investeren in de door hen gemaakte keuze, ook al waren de middelen voor die investering nog niet door de UR ge­ voteerd. De UR zal dus wel omgaan. Of vergis ik me toch?

Dr. B. Overdijk was van 1988 tot 1992 voor het v/etenschappeiijk personeel iid van de universiteitsraad Hij is universitair docent medische chemie aan de medische faculteit

W m Haan "Je b e n t w e e r v o o r t w e e j a a r g e k o ­ zen in d e R a a d , blijkbaar zie je er n o g t o e k o m s t i n . " D a t w a s d e vraag die d e r e d a c t i e v a n A d Valvas mij heeft v o o r g e l e g d . Ja, blijkbaar zie ik er nog iets in. En dat is inderdaad niet vanzelfsprekend wan­ neer we terugkijken naar de 'wapenfei­ ten' van de Universiteitsraad van de af­ gelopen twee jaren, die de buitenstaan­ der eerder als 'mislukkingen' zal wen­ sen te kwalificeren: studentenboekerij, ondernemingsraad, Lindeboomleer­ stoel, attentie voor het personeel. Alle­ maal voorbeelden van besluitvorming in de raad die door het College van Be­ stuur en/of Bestuur van de Vereniging niet is 'overgenomen'. Mijn medescribent/ex­raadslid heeft aan een en ander zijn consequenties verbonden. Ik ben ­ dat spreekt voor zich ­ een andere mening toegedaan. Zo'n tweeënhalf jaar geleden werd mij gevraagd om lid te worden van de U ­ raad. Ik had daar zelf nooit in de verste verte aan gedacht. Het raadsgebeuren leefde niet echt in rhijn kringen, en dan druk ik het nog zwak uit. Waarom je dan toch beschikbaar stellen? "Door het raadslidmaatschap kun je je carriè­ reperspectieven verbreden", zo vertelde mijn voorganger. Maar wat te doen als je je lekker voelt in je job en niet zo nodig hogerop hoeft? "Je leert de uni­ versiteit in al zijn aspecten kennen." Een schrale motivatie weliswaar, maar in combinatie met nieuwsgierigheid en een gestreeld ego "dat men toch maar aan jou heeft gedacht", wilde ik het wel proberen. Toen mijn voorganger vlak na de verkiezingen een andere werkplek vond, ben ik ook nog tot fractievoorzit­ ter gebombardeerd.

WOENSDAG

Foto Bram de Ho llander

T w e e j ongens o p de fiets vragen de weg naar Uilenstede, want daar heeft het introductiecircus zich naar verplaatst. Ze h e b b e n haast, want het loopt al tegen de m i d d a g en zij tweeën k o m e n telkens te laat bij h u n groepj e rechtenstudenten. Als enigen gaan ze namelij k 's avonds stappen in de stad. D e andere groepsgenoten d o e n alleen h e t d a g p r o g r a m m a en gaan 's m i d d a g s o m vij f uur naar h u i s . D e j ongens balen daar wel van en vinden h u n m e d e s t u d e n t e n een beetj e t a m . "Alsof ze n u al bezig zij n binnen vij f jaar af te studeren!" Introductie­routiniers h e b b e n de indruk dat het dit j aar wat rustiger t o e ­ gaat dan voorgaande j aren. Ook zij n er z o ' n tweehonderd m i n d e r d e e l n e ­ m e r s dan verwacht. D a t zij n waarschij nlij k studenten die eerst een H B O ­ opleiding h e b b e n gedaan en n u een verkorte doctoraal studie k o m e n d o e n . Voor h e n hoeft d e introductie i kennelijk niet z o nodig, r r •* t' < e r »« f­ f

In andere steden valt dezelfde trend waar te n e m e n . Vandaag is het cultuur en sport geblazen. D e enige serieuze blessures tij ­ dens de introductie vallen uitgerekend bij het volleyballen. E e n meisj e en een j ongen beschadigen h u n enkelbanden. Verder lopen de voortdurend parate Rode Kruis m e n s e n deze week wat verveeld rond. E n o p n i e u w eindeloze informatiemarkten. Alle banken lokken m e t rood geld, alle kranten m e t speciale k e n n i s m a k i n g s a b o n n e m e n t e n . Gelukkig is het droog want de grote tent d i e speciaal was opgezet voor de markt, is 's nachts gesaboteerd en ingestort, het verhaal van de dag natuurlij k. D e g e ­ zichten zij n al wat grauwer en de kringen onder de ogen wat groter d a n gisteren. N u n o g naar de barbecue van roeivereniging Okeanos. D a n weer cultureel d e stad i n e n ook n o g e e n k r o e g e n t o c h t . . . (DdH)

Dat je als fractievoorzitter nogal een stempel kunt drukken op het functione­ ren van de eigen club en de raad, bleek al snel genoeg. Of zo'n stempel tot ie­ ders genoegen wordt ervaren, is iets an­ ders. Je bent jong en je wilt wat, dat was toen (en is eigenlijk nu nog steeds) mijn adagium.

Het raadswerk Het lidmaatschap van de raad kan in­ derdaad iemands nieuwsgierigheid be­ vredigen: er komt welhaast een overdo­ sis aan informatie op je af. Soms komt het me voor dat een beter woord hier­ voor overkill is. Het is soms moeilijk door de bomen het bos te zien. De enorme hoeveelheid informatie maakt het problematisch hoofd­ van bijzaken te scheiden. Toch is het nodig om voortdurend de hoofdlijnen in de gaten te houden, je verzandt anders in een eindeloos gemiereneuk en gebakkelei. Onbevredigend voor raadsleden en on­ bevredigend en vermoeiend voor de 'partners' aan de andere kant van de tafel. Over die 'partners' valt nogal wat meer te vertellen. Beroepsbestuurders die het klappen van de 'bestuurlijke zweep' be­ heersen, de een met een air van de be­ stuurskunstenaar, die het métier in al zijn finesses demonstreert, de ander die het 'bewogenheidselement' niet hele­ maal kan onderdrukken en duidelijk van zijn irritatie blijk geeft als hij weer wordt geconfronteerd met zoveel be­ stuurlijke onwetendheid. Dan is er nog de raad zelf, met studen­ ten, wp (wetenschappelijk personeel, red.), OBP (ondersteunend­ en beheers­ personeel, red.) en de Verenigingsleden, elk met zijn eigen 'belangen' en invals­ hoek. Vaak verdeeld, soms eenstem­ mig, maar telkens weer serieus pogend het ideaal van de universitaire demo­ cratie vorm te geven.

Dilemma In het vorige heb ik al enkele span­ ningsvelden genoemd: de relatie U­ raad­CoUege van Bestuur, en de ver­ schillende invalshoeken binnen de raad. Ik heb die verschillende spanningsvel­ den de afgelopen jaren als één van de boeiende en aantrekkelijke kanten van het UR­bestaan gezien. Alleen een be­ stuurlijke spanning houdt de pep erin. Grote, structurele eenstemmigheid leidt alleen maar tot slaapverwekkende vertoningen. 'Was sich Hebt, dass neckt sich'is een in­ teressant Duits spreekwoord. Wanneer je van elkaar houdt, dan heb je ook re­ gelmatig ergernis. Binnen dat perspec­ tiefzijn uiteindelijk ook tegenstellingen aanvaardbaar. Toch wil ik niet verhelen dat ik hier ook problemen zie: autocratisch inge­ stelde bestuurders met weinig affiniteit voor de bestuurlijke democratie, daarbij is natuurlijk niet van echte liefde spra­ ke; een bestuurlijke visie die alleen in woorden 'besturen op afstand' belijdt; het aanhangen van een 'pereboom­ model' dat de universiteit ziet als een optelsom van liefst conflicterende iden­ titeiten ... Het zijn allemaal zaken die het samenwerken en samen­besturen er niet makkelijker op maken. D e Universiteitsraad heeft met zijn b udgetrecht nog steeds ­ in potentie ­ één van de krachtigste sturingsinstru­ menten voor wat betreft het universitai­ re beleid. Het kunnen gebruiken van dit instrument staat en valt bij de kwali­ teit en de inzet van de gebruikers. Het rancuneus verwijzen naar mislukkingen om te illustreren "waarom het eigenlijk toch allemaal geen zin heeft" ervaar ik als een zwaktebod. Een zwaktebod dat meer zegt over degene die het uit­ spreekt als over de (bestuurlijke) uni­ versitaire realiteit. Neen, ik wil er nog wel twee jaren te­ genaan. Me daarbij spiegelend overi­ gens aan andere enthousiastelingen die ervan proberen te maken, wat er van te maken valt. Wim Haan is fractievoorzitter van het ondersteunend en beheerspersoneel m de universiteitsraad en medewer ker van het Bezinning scentrum

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen