Ad Valvas 1992-1993 - pagina 199

VAliNOVEMBER 1992

I PAGINA 9

'We gaan op...?' 'BERENJACHT!'

1

Dick Roodenburg Als ze weggaat kijkt een moeder op de kinderklok bij de ingang, die kwart over acht aanwijst. " O jee", mompelt ze en haast zich naar haar werk. Het patroon zal zich herhalen: de ouders nemen alle tijd om hun kinderen gedag te zeggen, maken even een praatje met de groeps­ leidsters en beginnen te rennen wan­ neer ze uit zicht zijn. De kinderen reageren wisselend. De meesten lijken vader of moeder te ver­ geten zodra ze binnen zijn en gaan met h u n vriendjes en vriendinnetjes spelen. Een enkeling zet het op een huilen, maar wordt stil als het knuffel­olifantje te voorschijn komt. Kusje, dag papa, dag mama. Kinderdagverblijf 't Olifantje bevindt zich achter het vu­ziekenhuis. Het is woensdag en Smt Maarten. Mijn re­ genpak heb ik aan een van de lage kap­ stokjes gehangen, maar Jeroen wijst m e op de kindernamen die er boven staan. "Hang daar maar neer, die komt van­ daag niet". Jeroen is het hoofd van een­ heid 1, waar ik vandaag te gast ben. Wat later in de ochtend maakt hij zich verdienstelijk door een soort Ikea­kast in elkaar te zetten. In oktober belde ik de crèche voor een reportage over de verhuizing, maar die week had m e n geen behoefte aan pottekijkers. "Veel te chaotisch, de groepsleidsters hebben wel wat anders te doen dan een journa­ list te woord te staan. K o m over een poosje maar terug".

KnufTelolifantje

laat Een andere mogelijke verklaring voor de trage uitbreiding zou de traditionele gereformeerde afkeer van werkende moeders kunnen zijn: vrouwen met kin­ deren horen thuis te blijven. Die afkeer, als daar al sprake van is, heeft echter geen invloed op het beleid, zo leert een vergelijking met de kinderopvang aan de UVA. D e wachttijd is aan beide uni­ versiteiten even lang. D e SKUVA heeft dne kinderdagverblijven met (binnen­ kort) 150 plaatsen. Dat is weliswaar ~ bijna drie keer zoveel als de capaciteit van de v u bij 't Olifantje, maar de stadsuniversiteit heeft ook veel meer personeel in dienst.\

Geldgebrek Het verschil tussen de beide universitei­ ten is hoogstens dat de SKUVA iets beter nadenkt over het beleid op langere ter­ mijn. Directrice Mispelblom overweegt bijvoorbeeld om plaatsen aan de ver­ schillende faculteiten van de UVA te gaan verkopen, zodat die de kinderen van gastdocenten onder kunnen bren­ gen. "Ik ben er zelf niet onverdeeld en­ thousiast over, omdat het gevaar be­ staat dat de mensen op de lijst dan nog langer moeten wachten. De SKUVA wordt echter min of meer gedwongen om over het verkopen van plaatsen aan faculteiten na te denken. D e faculteiten willen dat graag en we kunnen h u n wensen niet zo maar negeren." De SKUVA wil verder evenals 't Olifantje vooral uitbreiden. "We zouden bijvoor­ beeld graag een fonds willen hebben om voor mensen van buiten Amster­ dam kinderopvang in hun woonplaats te kopen, zodat ze hun kinderen niet meer mee hoeven te nemen", aldus di­ rectrice Mispelblom. Ook die wens loopt stuk op geldgebrek. Uitbreidings­ plannen zijn voorlopig door de grote fi­ nanciële problemen van de UVA onhaal­ baar, aldus Mispelblom. Zo vormen de twee universiteiten een fraaie samenvatting van het dilemma van de moderne werkgever. H e t perso­ neel wil graag kinderopvang, de werk­ gever vindt het best, maar de kas is leeg. Kinderopvang is en blijft daardoor voorlopig een druppel op een gloeiende plaat.

Zo gezegd zo gedaan, maar ook van­ daag blijkt een speciale dag. Precies tien jaar geleden werd de Stichting 't Olifantje opgericht. Komend voorjaar bestaat de echte crèche tien jaar. D u s rond het jaar 2000 kunnen we de eerste lichting eigen kweek aan de v u ver­ wachten. Eenheid 1 bestaat uit twee baby­ en twee peutergroepen, die allevier twee leidsters hebben. Er zitten acht a negen baby's en veertien peuters in een groep. T o t half negen 's morgens worden de kinderen centraal opgevangen door de leidsters die vanaf zeven u u r aanwezig zijn, daarna verspreiden ze zich over de afdelingen. Voorzichtig loop ik eerst babygroep De Snoetjes binnen, waar mij meteen de gigantische Micky Mouse­ pantoffels van groepsleidsters Penny en Corinda opvallen. Iris huilt even en wordt getroost met het knuffelolifantje dat de Sociale Verzekerings Bank aan alle kinderen van de crèche heeft gege­ ven. De SVB participeert samen met de Vrije Universiteit en het vu­ziekenhuis in het kinderdagverblijf. Leuk toch, zo'n cadeautje? Daar zou de v u min­ stens een jaar over moeten vergaderen. Danielle slaapt. In peutergroep ö « Pippeloentjes - dat schijnen beertjes te zijn ­ is het wat minder rustig. Laura heeft net de speel­

goed­injectiespuit van Rogier afgepakt en hij dreigt te gaan huilen. Groepsleid­ ster Pauken grijpt m. Zwaaiend met haar beertje komt Charlotte binnen. Ze heeft op haar trui ook een gebreide beer en in het haar een speld met ­ jawel ­ een beer. M a m a vertelt dat papa doch­ terlief vanmiddag op komt halen. Dris verschuilt zich achter de benen van vader. H e t is zijn laatste week op de crèche, zondag wordt hij vier jaar. Rond half tien geeft Paulien het sein om op te ruimen, wat tot gevolg heeft dat de ene helft van de kinderen de spullen weghaalt waar de andere helft ze net heeft neergelegd. Maar met hulp van Sylvia, de stagiair, is alles toch bin­ nen vijf minuten aan kant. Tijd voor het tussendoortje. Maar eerst nog even groepsgewijs plassen. Alle kinderen gaan op de grond zitten, in de rij voor de twee mini­wc's en de twee po's. D e luierdragers gaan op de po, de anderen op de w c . Mitchel is in zindelijkheids­ training en bevindt zich ongeveer hal­ verwege de twee zitopties. Aan tafel ontstaat een geanimeerd ge­ sprek. "Ik ben drie jaar", zegt Jorrick. Zijn buurman steekt twee vingertjes omhoog. Iedereen gaat ermee akkoord dat Dris al groot is, bijna vier! Paulien leest een verhaal voor over drie mar­ motten. Ze houdt het boek omhoog, zodat iedereen commentaar kan leveren en op de tafel mee kan tikken als de marmotten op een deur kloppen. De koekjes gaan rond. "Nee, Sabine, ze zijn allemaal hetzelfde." "Ik heb een krokodil thuis", vertelt Jorrick "maar geen echte." De rest is niet erg onder de indruk, iedereen blijkt wel eens in Artis geweest te zijn. D a n schept Jorrick er nog maar bovenop dat hij thuis een Porsche heeft, "maar zonder pistool." Kevin maakt snurkgeluiden, tot Dris 'tring' roept. Even later een herhaling met omgekeerde rolverdeling. Na het koekje worden liedjes gezongen. Iedereen mag om de beurt een titel kie­ zen en tot mijn verbazing noemt nie­ mand dezelfde. Kikkers, olifanten, de Haagse tram waar een krokodil in schijnt te huizen, het repertoire blijkt onuitputtelijk en alle kinderen weten meteen welke gebaren bij welk liedje horen. Bij 'Schuitje varen' weigert Ro­ gier zijn buren een hand te geven, maar het dreigement 'wou jij zo dadelijk nog een lampion maken' blijkt te helpen. De melk is nog heet, aanleiding tot een collectieve blaaspartij. Jorrick probeert blazen en drinken tegelijk.

Turtie spelen Bij peutergroep De Skippy 's zijn leid­ sters Sandra en Erika al met de lam­ pionnen voor Sint Maarten begonnen. D e handen van Dirk vertonen dezelfde kleuren als de lampion die hij aan het verven is. Gijs is een van de weinigen die zich houdt aan de voorgetekende lij­ nen. Als de lampionnen af zijn, mogen de kinderen even hun gang gaan. "Nee,

we gaan geen turtle spelen!" Turtle spelen? "Ja, dan gaan ze elkaar met van die zwaarden te lijf Dat wordt een vre­ selijk geren, moeten we met hebben". Sandra werkt sinds 1 juli op 't Olifan­ tje, maar al vier jaar in de kinderop­ vang. Erika heeft er bij 't Olifantje ruim vijf jaar opzitten. "Het bevalt me hier. Er is eigenlijk niets wat ik echt verve­ lend vind." Met de kanttekening van Sandra dat een goeie poepbroek na­ tuurlijk altijd lastig is. "Maar dat hoort erbij." Zitten er in de groep baasjes of bazin­ netjes? "Nou, net als volwassenen heb­ ben de kinderen een eigen karakter. Een verlegen kind probeer je wat meer naar voren te halen, een dominant kind moet ook rekening met de groep hou­ den. Maar we zijn geen school. We oe­ fenen zo weinig mogelijk dwang uit". Santiago van anderhalf is de oudste van babygroep De Rakkertjes. Hij komt uit Argentinië, maar spreekt al een woordje Nederlands. Groepsleidsters Tosca en Ingrid hebben een lijst met Spaanse woorden. De communicatie met de ou­ ders van Santiago verloopt in het en­ gels. Ieder kind heeft een eigen schrift, waann de leidsters hun opmerkingen over het verloop van de dag op de crèche schrijven en de ouders h u n be­ vindingen van thuis kwijt kunnen. Maken de groepsleidsters meer mee dan de ouders? Tosca denkt van wel. "Zoals Maartje gisteren. Ging ze bij de deur staan, begon te zwaaien en n e p : 'Allo'. D a t had ze nog nooit gezegd, we lagen in een deuk. Het is leuk als je dat aan de vader of moeder kan vertellen. De ouders zien ook wel vorderingen na­ tuurlijk, maar op een andere manier". Ingrid weet niet of ze haar eigen kinde­ ren naar een crèche zou doen. "Ik denk toch dat ik er de eerste jaren zelf voor zou willen zorgen. Sommige kinderen zitten hier vijf dagen per week, dat is best wel lang. Maar voorlopig houd ik het bij mijn acht kinderen hier, daar krijg ik genoeg liefde van".

houden. "Ze proberen alles uit". De meeste groepsleidsters van 't Olifan­ tje hebben een opleiding MDGO, wat staat voor Middelbaar Dienstverlening Gezondheidszorg Onderwijs. Met vrij­ willigers wordt niet gewerkt, volgens Tosca omdat die vaak de ervaring of een beroepsgenchte opleiding missen. Wat in 't Olifantje vooral opvalt, is de orde die er heerst. Ingrid denkt dat dat te maken heeft met de vrij strakke da­ gindeling. "Die vaste punten zijn heel belangrijk. Half tien het tussendoortje, maar eerst gaan we met z'n allen op het potje en daarvoor ruimen we alles op. De kinderen weten precies waar ze aan toe zijn". "En ik vind het zelf ook wel lekker", vult Tosca aan. N a het middageten gaan de meeste kin­ deren slapen. Bij De Skippy's leest Sandra eerst nog voor. "We gaan op...?" " B E R E N J A C H T " roepen veer­ tien stemmen. R ick en Eyal hoeven niet naar bed, zij gaan^buurten bij de grote jongens en meisjes van De Pippeloentjes. Ik stap maar eens op. " D a g meneer de koekepeer", roept Dris me na.

Pindakaas Kabaal aan de deur. De peutergroepen komen met hun zelfgemaakte lampion­ nen langs. Ze zingen de twee Sint Maartenliedjes die ze ingestudeerd heb­ ben, innen h u n snoepje en gaan naar de kamer van Jeroen, hopend op meer lek­ kers. D e R akkertjes gaan eten en ik ben van harte uitgenodigd. We schuiven aan tafel, de stoeltjes bezorgen m e rug­ pijn, maar de boterham met pindakaas vergoedt veel. Maartje wil van haar b o ­ terham met. worst alleen het beleg en onderstreept haar eis met een flinke huilbui. Tosca vertelt dat de twee leid­ sters m zo'n geval eerst samen overleg­ gen en vervolgens naar de ouders stap­ pen. " D e ouders van Maartje hebben zoiets van: 'als ze niet wil eten, laat maar'. D a n eet ze maar meer fhtit en 's avonds meer warm". Volgens Ingrid moet je het natuurlijk wel in de gaten

^. a—j

«^.1

* \ /m

U *i

fc.-.

•<

--^

i . 'De vaste punten in de dagindeling zijn lieel belangrijk. De kinderen weten precies waar ze aan toe zijn.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen