Ad Valvas 1992-1993 - pagina 89

Marjon Graven onderweg naar en door de VU: 'Men staat er vaak niet bij stil dat iets een liindernis lean zijn'

Foto Nico Boink, AVC/VU

Mil

\ Via de informatiebalie van de algemene bibliotheek probeer ik te achterhalen wat er gebeurt als een rolstoelende stu­ dent een boek uit één van de deelbibli­ otheken in de stad wil hebben. De ou­ dere panden zijn immers vaak slecht of soms zelfs helemaal niet toegankelijk voor mensen in een rolstoel. De heer Kramer, medewerker bij de informatie­ balie, weet niet of er een regeling is voor het aan de De Boelelaan afhalen van boeken uit andere filialen. "Mis­ schien is er wel wat mogelijk," zo zegt hij. "Maar meer weet ik niet." Bij de bibliotheek van politicologie en sociologie (Poso) aan de Van Eeghen­ straat kan Silvia Dijkstra (medewerkster Poso) uiteindelijk vertellen dat als je van te voren contact op neemt, de zijin­ gang open gedaan kan worden. Deze deur kun je zonder trap bereiken en leidt via een gang naar de bibliotheek. Drempels en deuren zijn er natuurlijk wel, maar met wat hulp is het wel te doen, aldus Dijkstra. Een parkeerplaats voor invaliden is er echter niet.

Titia Buddingh'

Marjon Graven (33) vertelt dat ze ge­ kozen heeft aan de vu te gaan studeren vanwege de toegankelijkheid van het hoofdgebouw. Door een aangeboren af­ wijking is zij aangewezen op het gebruik van een rolstoel. Over het algemeen is ze inderdaad redelijk tevreden over de voorzieningen in het hoofdgebouw. "Je moet aan veel lastige dingen gewoon wennen. Je moet overal handig in wor­ den, dan kom je er wel." Wel vertelt Marjon dat er bij verbou­ wingen de rolstoelers nog wel eens wor­ den vergeten. "Men realiseert zich vaak niet wat de consequenties kunnen zijn van een verbouwing. Toen er aan het binnenplein werd gewerkt, moest je door het zand heen. Met een rolstoel kan dat niet. Belangrijk is daarom dat je er voor zorgt goed op de hoogte te zijn, zodat je de nodige maatregelen kunt treffen." Tijdens onze tocht door de grote grijze toren blijken we met name de grote (0­ ) zalen goed te kunnen bereiken. Mar­ jon vertelt dat ze bij colleges altijd een werkplankje meeneemt, dat ze op de armleuningen van haar rolstoel legt. Toch gaat het college vaak te snel om voortdurend aantekeningen te maken. In dat geval vraagt ze één van haar me­ destudenten om het dictaat te kopiëren. Deurdrangers Bij de centrale liften ondervinden we meer problemen. Het is vaak zo druk, dat er geen plaats meer is voor de rol­ stoel. Bovendien moet Marjon precies goed de lift in draaien, anders kan ze niet bij de knopjes. Een ander probleem vormen de deuren met de zogenaamde deurdrangers, die je door het gehele gebouw heen vindt. Vanuit een rolstoel zijn de zware, logge deuren niet open te krijgen. Een hel­ pende hand van een toevallige passant is dan noodzakelijk om de weg te kun­ nen vervolgen. Marjon vertelt dat de mensen over het algemeen vrij welwillend zijn. "Als je er maar om vraagt, dan kan er veel. Er is wel onwetendheid bij de mensen, men staat er vaak niet bij stil dat iets een hindernis kan zijn." Betuttelend vindt Marjon de vu­bezoekers niet. "Maar", zo voegt ze er lachend aan toe, "we zit­ ten toch ook niet voor niks op de uni­ versiteit."

Mensa Via de onderaardse gangen gaan we vervolgens naar de mensa. Af en toe is het lastig manoeuvreren tussen de men­ sen door, maar het verkrijgen van een maaltijd is redelijk te doen. Alleen het meenemen van het dienblad blijkt moeilijk. Via een lift naast de trap komen we in het eetgedeelte. Daar loopt de weg dood: het is niet mogelijk het gebruikte servies naar de spoelkeu­ ken te brengen. Dan maar niet. We gaan terug naar de kelder, waar we nog meer deuren als die van de mensa vinden. Een van deze deuren leidt naar de laagste verdieping van de vu­boek­ handel waar onder andere de afdeling

j x / i -,

­a"""«'"H'

gïjjili^gi* ri é i"[Ti k­n.i. I

rolstoelvriendelijk te heten. Samen met Marjon Graven, studente privaatrecht aan de VU, neem ik de proef op de som.

5:,.

*ftf ' -^ibji. '.l^^MtC J^k

Je moet gewoon wennen aan lastige dingen Recht is gevestigd. Voor verschillende andere studierichtingen moeten we echter naar boven, met de trap. Marjon gidst me terug naar de begane grond. De hoofdingang van de boek­ handel is ruim en levert geen proble­ men op. Voor de Nederlandse litera­ tuur moeten we echter we weer een trap op. Jammer, vindt ook Marjon. Toch kan ze zich wel voorstellen, dat er niet overal rekening gehouden kan wor­ den met mensen in een rolstoel. "Na­ tuurlijk zou ik ook wel eens gewoon wat

in al die boeken willen snuffelen, maar ja bij ruimtegebrek gaat men al gauw de hoogte in." We besluiten vervolgens een kijkje te gaan nemen in de bibliotheek van Rechten. Het raadplegen van de catalo­ gus is geen probleem. Er is genoeg ruimte om aan de terminaltafel te gaan zitten. Voor het afhalen van boeken moeten we echter met de trap. "In ge­ vallen als deze ben ik afhankelijk van de goodwill van andere bezoekers en van het personeel, maar ik moet zeggen dat

ik hier altijd perfect word geholpen." Het betreden van de studiezaal is ook moeilijk: of we moeten de trap op, of we moeten door een zware deur. We kiezen het laatste. Marjon vertelt dat, als ze hier zit, ze zich erg opgesloten voelt. "Door de zware deuren heb ik het gevoel dat ik geen kant op kan. Bo­ vendien zitten de toiletten veel te ver weg: één op de begane grond en één op de achtste. Daarom ga ik zelf altijd in de studiezaal op de eerste verdieping zitten."

Bij het hoofdgebouw zijn wel parkeer­ plaatsen voor de invalide bezoeker gere­ serveerd. Ze bevinden zich op het bin­ nenplein. De verlichting is goed, de be­ reikbaarheid idem. 's Avonds echter is de achteringang gesloten en moet je om het gebouw heen om naar de hoofdin­ gang te komen, Marjon hierover: "Ja ach, dat is niet anders. Ze sluiten deze ingang om insluipers en allerlei andere ongenode gasten te weren. Je moet er gewoon even rekening mee houden dat je wat meer tijd nodig hebt." Aan de andere kant van het binnen­ plein ligt onder andere de Bètafaculteit. Ik besluit om ook daar even een kijkje te nemen. Het gebouw blijkt te be­ schikken over één hellingbaan, waar je overigens wel even naar moet zoeken. Ook deze ingang sluit 's avonds om zeven uur. Daarna moeten rolstoelers naar binnen gedragen worden. De por­ tier beaamt dat het bord bij de hoofdin­ gang onduidelijk is. De verwijzing naar de hellingbaan bij nimimer 1083a staat er in kleine lettertjes vermeld, er staat niet bij waar deze ingang zich bevindt en bovendien ontbreekt de sluitingstijd.

Hindernissen Zelf vind ik dat we toch wel erg veel hindernissen tegenkomen tijdens onze reis door de vu, maar Marjon is het niet met me eens. "In vergelijking met andere grote gebouwen is de vu echt redelijk toegankelijk, legt ze uit. "Maar­ alles kan beter. Een goede bewegwijze­ ring ontbreekt bijvoorbeeld. Als je hier voor het eerst komt is het volstrekt on­ duidelijk hoe je ergens moet komen. Dat is voor de lopende bezoeker vaak al moeilijk, maar voor iemand in een rol­ stoel helemaal." Toch vindt ze het niet nodig om op de barricaden te gaan staan. "De enige manier om wat te bereiken is door te overleggen. Steeds met je neus er bo­ venop vertellen wat de problemen zijn. Met verzet verlies je alleen maar de goodwill."

:^m:i

De Vereniging voor Christelijk Wetenschappelijk Onderwijs is een eenmalige actie gestart om de hor­ tus botanicus van de vu financieel te steunen. Ook het fonds Vrouwen vu­Hulp, dat dit jaar zestig jaar bestaat, is een inzamelingsactie begonnen. Alle leden van de Vereniging, het 'bevoegd gezag' van de vu, ontvin­ gen bij het zomemummer van het ledenblad Contact een extra ac­ ceptgirokaart met het verzoek de hortus te steunen. Volgens F. Ol­ denziel, medewerker van de Ver­ eniging, is op die manier al zo'n 75.000 gulden binnengekomen, ter­ wijl het einde van de donaties nog niet in zicht is.

Vereniging en vrouwen VU-Hulp zamelen geld in voor hortus Deze maand is het de beurt aan de leden van Vrouwen vu­hulp, de vrouwelijke wederhelft van de Ver­ eniging, om in actie te komen. Vrouwen vu­hulp bestaat dit jaar zestig jaar en heeft b esloten een ju­ bileum­actie voor de hortus te or­ ganiseren. Al het gespaarde geld in het derde kwartaal van dit jaar is bestemd voor de hortus. Als tegen­ prestatie organiseert de hortus op

26 september een speciale open dag, waarvoor zich al ruim 550 mensen hebben ingeschreven.

Gat Op 3 oktober houdt de hortus op­ nieuw een open dag, ditmaal voor andere belangstellenden. De hor­ tus mikt met deze dag en een spe­ ciale informatiefolder op een aan­ tal vaste donateurs, waarbij onder

andere gehoopt wordt op steun vu­ medewerkers en ­studenten, legt hortulanus Daan Smit uit. Doordat de universiteit de finan­ ciering gestaakt heeft is de hortus sinds begin dit jaar voor haar overleving afhankelijk van geld van buiten. Een deel daarvan komt uit een overeenkomst met het Pro­ duktschap voor Siergewassen, dat drie jaar lang de hortus steunt in

ruil voor hulp bij het ontwikkelen van nieuwe planten en snijbloe­ men, een gebied waarin de hortus de nodige expertise heeft. Om die reden is de plantentuin inmiddels ook omgedoopt in Centrum voor Gewasvemteuwtng. Deze derde­geldstroomactiviteiten dekken echter niet alle kosten van de hortus, en lopen bovendien in drie jaar af. Dit jaar ontvangt de hortus van de kwekers zo'n 180.000 gulden, terwijl er ongeveer 275.000 nodig is. Smit denkt dit jaar net rond te komen. Voor het volgend jaar kampt hij echter nog met een gat van zo'n 80.000 gulden, dat door extra inspanningen gevuld moet worden. (ME)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen