Ad Valvas 1992-1993 - pagina 110

AD VALVAS 1 OKTOBER 1992

PAGINA 12

De Dutch Students Open in Sint Nicolaasga:/ac/je^ and tie required

Nog maar twee slagen mag Willem Aart, student van de Amsterdamse Academie, bi; de laatste hole gebrui­ ken, om een par te halen. Dan zal hij de tweede dag met een puntentotaal van 89 afsluiten, hetgeen gezien zijn handicap van zeven, al niet bijster goed is. I)e zaak wordt er niet eenvoudiger op omdat de bal in een bunker is be­ land. "Als je die betreedt, moet je zelfde boel weer aanharken", waar­ schuwt hij. Is het soms het oog van de camera? Zijn het de spanningen die na 53 holes niet meer onder con­ trole te houden zijn? Of speelt het vooruitzicht van borrel en diner hem parten? Willem Aart weet zelf ook niet waarom hij het balletje midden op het honderd meter verder gelegen clubhuis slaat. Dat is in ieder geval out of bounds, waardoor de bal over moet. Daarna heeft onze speler nog een extra slag nodig om het beoogde gat op het ^rcen te bereiken. Niet in top­vorm, deze deelnemer aan de Dutch Students Open, een golftoemooi dat afgelopen donder­ dag en vrijdag gehouden werd in het Friese Sint Nicolaasga. Alle spelers klagen er trouwens over dat ze het niet zo goed doen als ze wel zouden willen. Misschien is het feestje van gisteravond daar debet aan. Erg spraakzaam zijn ze ook al niet. Je zou denken dat iemand halverwege een hole, als het balletje toch stil ligt, wel even rustig kan kletsen. Maar nee, de aandacht is daarvoor te veel op het­gat­met­vlag gericht. Gelukkig is Pieter, student psycholo­ gie aan de vu en één van de organi­ satoren, bereid met mij mee te lopen om uit te leggen wat er behalve het simpele doel van balletje in gaatje, nog meer komt kijken bij golf. Als er een indeUng bestaat tussen sporten waarbij zoveel mogelijk ge­ joel van het publiek wordt verwacht, en sporten waarbij het juist doodstil moet zijn, dan valt golf ongetwijfeld in de laatste categorie. Iedereen praat in de buurt van de spelers op een fluisterende toon, wat het alle­ maal veel spannender maakt. Zo word ik dus ingewijd in de regels van het spel: de spelers leggen in flights, groepjes van twee of drie golfers.

drie keer de baan van achttien holes af. De spelers in een flight hebben een vergelijkbare handicap. Dat is een getal dat aangeeft hoe goed een speler in het verleden heeft gepres­ teerd, volgens het principe: hoe lager, hoe beter. De gemiddelde handicap van de stu­ denten bij dit Nederlandse kam­ pioenschap is negen, waardoor ken­ ners spreken van een 'sterk veld'. Mikt iemand precies in het voorge­ schreven aantal slagen de bal in het putje, dan is dat een par en lukt dat op deze baan bij elke hole dan heeft de speler in totaal 72 slagen benut. Een Duitse student met een hoge plaats in het klassement slaat om te oefenen eerst in het gras, waarna in één keer de bal een dikke honderd meter verder wordt gemept. Volgens mijn gids Pieter kan een bal wel een snelheid van dik tweehonderd kilo­ meter per uur halen. Het is dus pure bezorgdheid dat hij me steeds weer naar de kant dirigeert als er geslagen wordt. De bal ligt vervolgens iets buiten het green, het stuk gras rond het gat, dat zo te zien met een nagelschaartje wordt bijgehouden. De Duitser maakt nu een chip, zo vertelt Pieter me op samenzweerders­toon. "De bal gaat met een boogje, maar rolt naar de hole. Bij een pitch gaat de bal helemaal in een boog." Hoewel hij hier inderdaad een par haalt, valt de Duitser niet in de prijzen. Bij de mannen wint ene Wouter de Bruin­ kops, die in Antwerpen studeert en in Hilversum woont. Tot zijn spijt moet hij de beste dame echter voor zich laten gaan: Marika Soravuo wint het toernooi met een puntentotaal van 228. Ze komt uit Finland maar studeert in Den Haag. Ze komt ook uit voor het Finse na­ tionale team, maar dat had geen geld voor het WK, dat ook éen dezer dagen gehouden wordt. "Anders had ik hier niet gezeten." De vu­golfers presteren op dit toer­ nooi niet best. Hoewel me van te voren was aangekondigd dat er een sterke vu­delegatie zou zijn, wordt het team hier laatste van alle deelne­ mende universiteiten. Dat ligt aan de baan. "Als je bal hier in de rough komt, ben je hem meteen kwijt, van­ wege het lange gras en struikjes."

Naar hun idee moeten de sponsors, die een eigen toemooitje speelden, daar behoorlijk last van gehad heb­ ben. "Die sponsors kunnen namelijk totaal niet golfen." Na drie golfrondjes in twee dagen, maakt iedereen een uitgebluste in­ druk. Men hangt wat aan de bar, kijkt een video van de vorige dag, en is in afwachting van de slot­akte: een borrel aangeboden door een sponse­

rende biermagnaat, met aansluitend een diner. Ik twijfel of ik nog even een bezoekje zal brengen aan het kleine kerkhofje, compleet met Frie­ se klokkestoel, dat samen met een weUandje met koeien aan drie kan­ ten door de golfbaan is ingesloten. Het lijkt mooi te illustreren dat niet alles te koop is, maar misschien wacht de landeigenaar wel gewoon tot de prijs genoeg gestegen is.

UIT ETEN IN Er zijn ervaringen die alleen de eerste keer indrukken achterlaten. Daartoe behoort voor mij de eerste chinese maaltijd, meer dan veertig jaar geleden in een duister souter­ rain aan de toen nog volstrekt on­ gerestaureerde Binnen Bantam­ merstraat. Sedert die tijd heeft het Chinees­Indische eetwezen bijna alle steden en dorpen van Neder­ land veroverd. Decennia lang bete­ kende chinezen uit eten gaan en niet, zoals thans, iets engs tussen zilverpapier, heroïne en je neus. In Buitenveldert zijn we vier Chi­ nees­Indische eethuizen rijk. Mos­ kou heeft er in totaal twee of drie, zeggen Andrej K usnetzov en Alexei Bobachev; oudstejaars studenten uit die stad. Op kosten van Unesco werken zij de gegevens uit verza­ meld tijdens een vaartocht met RA' Gelendzhik, onder leiding van vu marien­geoloog John Woodside. Andrej en Alexei hadden die een­ malige ervaring, de eerste chinese maaltijd, nog niet ondergaan; tot­ dat we een smakelijke avondmaal­ tijd verorberden in restaurant Tai Yuen. Het Ugt op Bolestein 49, op wandelafstand van de vu. De buitenkant bleef buurteigen; de binnenkant is exotisch vertimmerd tot het chinezerig decor. Vensters zijn ingeraamde achthoeken ge­ worden, kunstlicht komt uit lam­ pions, het plafond wemelt van wel­ willende draakjes. De onvermijde­ lijke muziek is van het ongewervel­ de soort, met saccharine. Het uit­ zicht (jonge linden en geparkeerde auto's) brengt ons weer terug in

Polio, schaamlippen afsnijden, botjes door neuzen, ik noem m a a r wat uitwassen van gods­ diensten of stamrituelen. Wie mag ze veroordelen? Zelf walg ik ervan, dat wel. Maar dat komt omdat mijn denken zich in een ruimte afspeelt die kennelijk geen enkel contact heeft met de gedachtenwereld van kinderver­ minkers­in­godsnaam en omge­ keerd. Een wereldwijd geaccepteerde vorm van verminking, waar nooit ophef over wordt gemaakt, is de handicap die ontstaat door besnijdenis van jongetjes. Soms hoor je dat wegsnijden van de voorhuid een 'hygiënische maat­ regel' is. In een tijd van douches natuurlijk een kulargument. Bo­ vendien hebben vrouwen dan wel meer huidplooien die weg kun­ nen. Abraham was negentig toen hij zijn penis liet stropen. Een oude m a n mag zich zo toe takelen als hij wil, maar aan baby's wordt nooit gevraagd of zij hun gevoe­ ligheid en hun fraai vormgege­ ven opberghoesje kwijt willen. Aan de subtiliteit die latere ge­ liefden daardoor ontberen, wordt al helemaal niet gedacht! Bij mijn eerste verkering, die een ontveld pieletje toonde, was ik nog wat bleu. Maar toen ik na jaren van gaaf vergelijkingsmate­ riaal weer eens zo'n beschadigd ding ontmoette, vertrok m ' n ge­ zicht. Wat een brutale kale stam­ per zeg! De eigenaar zag mijn te­ leurgestelde grimas aan voor een verlekkerde blik en sprak vol­ daan: "Ja, vrouwen vinden het maar wat leuk dat m ' n eikel zo goed te zien is." Die liefde was dus snel dood. Toen ik mijn hui­ dige minnaar ontmoette, zag ik aan zijn neus wel dat hij besne­ den zou kunnen zijn. Maar ja> ^ K verliefdheid had al toegeslagen. Toen puntje bij paaltje kwam, om het zo maar uit te drukken, bleek hij gaaf. Zijn moeder ben ik eeuwig dankbaar dat ze hem behoed heeft voor de rimram van het voorgeslacht. SELMA SCHEPEL

Een deelneemster aan de Dutch Student Open probeert op de green een par te behalen Arjan Spit

Staitirituelen

Of zal ik netjes blijven om de uitrei­ king van de prijzen ­ draagbare ste­ reo­apparatuur ­ nog bij te wonen? Steeds meer mensen beginnen zich echter te verkleden: spijkerbroeken^ en trainingspakken verdwijnen, om plaats te maken voor mantelpakjes en stropdassen. Ik herinner me weer het intrigerende zinnetje in het pro­ gramma­boekje: jacket and tie re­ quired. Tijd om naar huis te gaan.

BUITENVELDERT

Bert Boekschoten beproeft de restaurants van Buitenveldert (tussen Kalfjeslaan en AIO Amstel en Nieuwe Meer) in gezelschap van één of meer fijnproevers.

Tai Yuen Buitenveldert, alsook het eetpu­ bliek: welgedane fidele Hollanders van veertig jaar en ouder, met een laag grachtengordelgehalte. Met stokjes eet er geen een, de rijst hus­ selt men per vork en mes naar bin­ nen. De bediening is zeer goed: even voorkomend als alert. We bestellen maar meteen geïm­ porteerd Tsingtao bier en vragen ons na de eerste slokken eenstem­ mig af waarom dit arme bier de halve wereld om werd gesleurd ter­ wijl zeer dichtbij toch zo veel goeds gebrouwen wordt. De begeleidende krupuk­schaal gaat geheel leeg, een plezierige ontdekking voor de Rus­ sische tafelgenoten. Enigszins arg­ wanend bezien ze de volgende gang: pangsit goreng. Ik heb nameUjk beweerd dat onder dit gerecht in engere zin ongewas­ sen vette varkensoren, gefiituurd in een deegkorst, wordt verstaan. Opluchting! de keuken van Tai

Yuen heeft ditmaal naar rollen van gehakt gegrepen, en die gewikkeld in een uitstekend croquant korstje. De saus (met minder gember dan ik wel eens kreeg) is naar behoren zoetig, en wekt de Russische verba­ zing; zout met zoet wordt daar niet gegeten. Deze verbazing geldt evenzeer de hoofdgerechten babi panggang en ku low yuk; alweer zoet met zout en nog zuur bovendien. De sambal bUjft in het potje; uit de Georgische keuken is deze hete specerij Andrej en Alexei maar al te goed bekend. Men bestudeert de intrigerende namen op de spijskaart en verbaast zich. Geen enkele benaming is ove­ rigens zo vreemd als het 'Russisch Ei' op andere menu's in Neder­ land; in Rusland zijn die eieren na­ melijk volstrekt onbekend. Zowel voorgerecht als hoofdschotel zijn op eendere wijze gedecoreerd, met een uit winterwortel gesneden roos liggende op peterselieloof. De verrassing is daar dus van af. Maar de kwaliteit van de gerechten blijft zeer goed, croquant en fris. De jas­ mijnthee voor toe wekt alweer ver­ bazing: niet zoet! zo licht van kleur! Toch drinken de theeleuten Russen de hele pot leeg. Voor 35 gulden de man genoten we een bo­ venmodaal Hollands­Indonesisch­ Chinees avondmaal. Bij het weggaan steekt Alexis het visitekaartje van Tai Yuen bij zich; dat gaat bij de brief aan zijn vrouw in Moskou, met alle draken en ka­ rakters! BERT BOEK SCHOTEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen