Ad Valvas 1993-1994 - pagina 377

PAGINA 5

AD VALVAS 17 MAART 1994

Leunen tegen een muur van geluid Geen pillen, alleen pils op de Boomchi­party De Boomchl-Party, een house-feest georganiseerd door tien faculteitsverenigingen, deed de Amsterdamse Wallen afgelopen week dreunen op zijn fundamenten. Pillen waren er niet te koop, tot teleurstelling van sommigen. Muziek is de ware drug, zo vond de organisatie. •' -:iliiïiift • .

Dirk de Hoog/Mariëlle Wolf

Donderdagavond half elf. Op de Oude­ zijds is het een drukte van belang. Taxi's, fietsers, 'hoerensloepen'. Bij discotheek Pacha staat een lange rij. Hier is net de Boomchi-pany losgebar­ sten, een door tien faculteitsverenigin­ gen van de vu en de UVA georganiseer­ de house­party, die de Amsterdamse Wallen op hun grondvesten moet laten schudden. De eerste barrière is een metaaldetec­ tor. Sleutels en portemonnee moeten uit de broekzak, maar het rode lampje van het doorlaatpoortje blijft flikkeren, begeleid door het doordringende geloei van een sirene. Stevig gebouwde por­ tiers fouilleren de binnenkomende be­ zoekers. Er hangt een zenuwachtig sfeertje. Iedereen is benieuwd hoe de party zal gaan uitpakken. Zou het druk worden vanavond? De rij voor de deur is in elk geval lang. Ook bij de gardero­ be is het druk. Kosten: één gulden per jas. Aan het eind van de fel gekleurde gang leiden twee trappen naar het feestge­ woel. Midden op de dansvloer staan betonnen pilaren. De wanden zijn be­ hangen met beschilderde doeken. Aan beide kanten van de zaal staat een half­ ronde bar. Langs de dansvloer staat een rijtje stoelen. "T his is gonna hurt a young man's heart", galmt met vele beats per minute uit de talloze boxen. Het is een muur van geluid, waar je te­ genaan kunt hangen. Om half elf zijn nog er nog maar weinig studenten aan het dansen. Een half uur later is de zaal veranderd in één kluwen menselijke lichamen die als slangen kronkelen in het fel flitsende neonlicht. Witte kleren doen het in deze omgeving het beste. Ondanks de uitgeloofde best dress pri)s is het vooral een gekleed huis­ feestje. De navel is de nieuwe erogene zone. De truitjes en wikkelblouses laten

vaak een streepje buik bloot, alsof de meisjes net uit hun tienerkleren zijn ge­ groeid. Sommigen dragen een kort rokje of een strak truitje. Extravagante kledingstukken of sieraden zijn nauwe­ lijks te zien. Een jongen in typische house­kledij be­ weegt wild op de monotone dreun van de muziek. Hoe bevalt het hem hier? "Sorry, can't you speak english? I'm from Australia!" Hij is verontwaardigd dat er nergens pillen te koop zijn. De organisatie vindt dat de muziek de echte drug is. Een donkerblond meisje, dat 'iets met letteren' studeert, danst op schoenen met hakken van zo'n .twaalf centimeter. Danst dat makkelijk? "Zo hoog zijn die hakken nu ook weer niet", zegt zij. "Want de zolen zijn ook al vier centimeter dik." Maar ze heeft voor de zekerheid wel een paar plattere schoe­ nen meegenomen. "Je krijgt er wel ver­ moeide voeten van. Maar eigenlijk kan je je voeten niet bewegen als je danst. Dus alles moet een beetje uit de heu­ pen komen."

Schoolavondje Een jongen staat verveeld tegen een pi­ laar geleund. "Ik ben met een meisje meegekomen, maar ik kom uit Breda en ken hier verder niemand. Van dan­ sen houd ik niet zo." Het meisje met wie hij samen is vertelt met zachte g dat ze psychologie studeert en wél van dan­ sen houdt, wat ze uitgebreid demon­ streert met een vriendin. En het 'niet echte' vriendje? Die moet zichzelf maar zien te vermaken. Twee jongens staan in alledaagse hout­ hakkers­oMï;ftt verveeld tussen de muur­ bloempjes met in elke hand een glas pils. "Nee, dit vind ik meer een school­ avondje dansen dan een houseparty, zegt de economiestudent. "Doe mij maar de IT", voegt zijn vriend er aan toe. Aan de bar zit een meisje met een tijgerhoedje op haar hoofd een stickie te roken.

Nico Boink - AVC/VU

House-party voor stu denten in discotheek Pacha

maar ze zegt nog niet stoned te zijn. "Mijn benedenbuurman heeft een huis­ plantage en daar mag ik wel eens wat uit lenen." Op de dansvloer lichten twee streepjes op boven de ogen van een meisje in het zwart. "Oh, ik wist niet dat mijn ogen zo opvielen. Het zijn gewoon valse wimpers met een beetje fluor erin. Ik kom eigenlijk nooit in een disco. Maar nu moet ik weg hoor, want ik heb mor­ gen om kwart voor negen college." Uit het donker doemt een heks op. Ze heeft haar üppen paars gestift en draagt een zwarte cape en een punthoed. In haar handen heeft ze een vissekom met

groene drab erin. Het blijkt limonade te zijn, waar alle partybezoekers aan mogen lurken door een rietje. Het is één van acts die de organisatoren heb­ ben bedacht. De limonade is smakelij­ ker dan de rondgedeelde negerzoenen, tegenwoordig dickmannen genoemd, die in combinatie met lauw bier ronduit goor zijn. Om twee uur begint de dansvloer al leger te worden. Steeds meer feestvier­ ders zoeken de rust op van het barretje in de hal voor een laatste slok. "Volgen­ de keer wil ik een jazzparty^', zegt een wiskundestudente die languit over drie paar herenbenen op de bank ligt. "En ik

had nog wel van die mooie panty's met cirkeltjes voor dit feest gekocht." Ineens ontstaat een flink gedrang in de gang. De nachtbus van vier uur schijnt eraan te komen. Maar de studenten moeten nog een obstakel nemen. In de nauwe uitgang hebben zich goed ge­ trainde portiers geïnstalleerd. "Vergeet ons niet", is de dreigende boodschap aan heren die zonder fooi te betalen het pand willen verlaten. Dat moet toch al gauw een knaak kosten, anders is de party nog niet over.

Ook het personeel dat dagelijks achter de schermen werkt, is essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? De audiovisueel medewerker.

Ik zit hier eclit in een uitlioek'

Audiovisueel medewerker Wim Pol: 'Wetenschappers gaan nooit met elkaar op de vuist'

Achter de schermen

NICO Boink - AVC/VU

Erno Eskens

"Ik ging vroeger altijd met mijn vader op stap om dia­lezingen te geven. Hij had een hoop dia's over kunst. Voor de vereniging van huisvrouwen vertelde hij een leuk verhaal bij de dia's. Ik zat dan achter de projector. Wat dat betreft kun je zeggen dat ik ermee ben opge­ groeid. Alleen is het nu allemaal wat groter." Inmiddels heeft audiovisueel medewer­ ker Wim Pol (47) zijn eigen 'torentje' achter in de aula. Vanuit dat torentje bedient hij de lampen, microfoons en de diaprojectoren in de zaal beneden hem. Op de gloednieuwe mengpanelen zitten honderden knoppen en schuiven. "T)ie:faders zijn het belangrijkst", zegt Pol, terwijl hij de grote schuiven om­ hoog brengt. Een zachte ruis wordt

hoorbaar. De microfoons doen het. Even later gaat beneden het licht aan. Spotjes, voetlichten, volglampen en tl­ buizen zetten de volledig gerenoveerde aula in het licht. "Alle stoelen zijn ver­ vangen", zegt Pol, terwijl hij een blik werpt op de aula tientallen meters onder hem. "Verder is de belichting verbeterd en er is een hele nieuwe ge­ luidsinstallatie gekomen. De mensen achter in de zaal hebben nu meer licht en ze kunnen het podiumgeluid beter horen. Het is allemaal een stuk verbe­ terd." Het torentje van Pol is slim weggewerkt in de achterwand. "De mensen bene­ den zien me niet. Tenminste, als alles goed gaat. Als er een dia blijft steken in de projector, willen ze nog wel eens omkijken." Maar de kleine ruit achterin dq z^aal y^lt de meeste r^n^n, nie| op».,

Het torent)e zelf is alleen bereikbaar via nauwe gangetjes en afgelegen trappor­ talen. "Als er geen visite komt ­ en er komt niet zoveel visite ­ dan zit je hier echt in een uithoek", zeg Pol. "Ik zit hier dan wel alleen. Het ergste is als er beneden een Engelstalig congres aan de gang is met veel vakjargon. Wiskunde bijvoorbeeld. Al die formules, er is echt geen touw aan vast te knopen. Dan duurt de dag wel eens lang. En je kunt niet even een boekje gaan lezen, want je moet toch opletten of alles goed loopt. Op dat soort dagen is de koffie erg belangrijk." De saaiheid van sommige congressen wordt gelukkig ruimschoots gecompen­ seerd door de leuke voorvallen die zich onder zijn raam afspelen. "Een paar jaar geleden was er bijvoorbeeld een Jiqogljpraar.djp.bij zijn afschei,d piapo. >,

wilde spelen. Er staat hier wel een piano, maar geen echte concertvleugel. Daarom had hij een vleugel gehuurd. Maar niemand had er aan gedacht hoe dat ding de aula in moest komen. Hij paste in geen enkele lift. Met zes man hebben hem toen omhoog gesleurd. Dat was een heel gesjouw." En er zijn natuurlijk altijd zenuwachti­ ge sprekers die het nodige vermaak bie­ den: "Als ze zelf de diaprojector willen bedienen, drukken ze in de zenuwen niet goed op de knop. Dan krijgen ze de vorige dia of gaan ze twee dia's vooruit. Dat wordt een rommeltje. We hebben ook wel eens een mevrouw gehad die tijdens haar promotie flauw­ viel. Ze is toen even naar buiten gegaan om een frisse neus te halen. Uiteinde­ lijk ging ze toch met een bul naar

huis.".. ,

,

Daarnaast heeft Pol nog wel eens be­ kende Nederlanders op zijn podium: "Hans Liberg is geweest en Brigitte Kaandorp, Hans Dorresteijn en domi­ nee Gremdaat. Die komen als hekke­ sluiter bij een groot congres. Dat is na­ tuurlijk leuk. Maar de congressen zelf zijn soms ook heel gezellig. Als de con­ gresgangers elkaar goed kennen, gaan ze elkaar vriendelijk lof toezwaaien. Erg grappig. Het gaat er soms ook wel eens wat zakelijker aan toe. Maar de weten­ schappers gaan nooit met elkaar op de vuist. Het blijft bij een mentaal vecht­ partijtje en wat stille krachten."

­ »• .> o V* ^'«' *• 4V.ja.a*'tó*U'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen