Ad Valvas 1993-1994 - pagina 52

AD VALVAS 9 SEPTEMBER 1993

PAGINA 16

Vreugde en verdriet op Uilenstede tijdens de Grote Verhuisdag

Zielig is niet zielig Dol op exotische rituelen als ik ben, volgde ik een week of wat geleden de mini­televisieserie rond Boudewijns dood De com­ mentaarstem sprak over de 'af­ lijvmg' des konings. Ik geloofde m ' n oren niet Wat was dat nou weer voor een woord! Opzoeken dan m a a r Deel A van het Woordenboek der Nederlandse Taal bhjkt 'aflijven' al m 1880 'verouderd voor sterven' te noe­ men. Beschrijvingen voor 'het hoekje omgaan' doen zich voor m twee soorten. Termen als doodgaan, sterven en de weg van alle vlees gaan, vertellen louter iets over een zichtbaar verschijnsel" het stijf en koud worden, of 't in ontbinding geraken van een li­ chaam. Ons merkwaardige palindroom­ pje dood IS familie van dooien en betekent zoiets als smelten, wegkwijnen. En sterven bete­ kent stijf worden. Dat woord is verwant aan staar, star en straf. De tweede categorie kun je hier eigenhjk geen synoniemen van noemen, want woorden als ver­ scheiden en overlijden zeggen iets over het uit elkaar vallen van een mens in twee delen een stoffelijk overschot en een ziel. Lijden is een oud woord voor gaan, men gaat dus van de ene toestand over in de andere. Bekijk je dit verwisselen van ht tijdelijke voor het eeuwige van­ uit het lichaam dat z'n ziel kwijtraakt omdat deze gaat he­ melen ­ vanuit kikvorsperspec­ tief zegt de fotograaf ­ dan is dit ontzield. Vanuit helikopterper­ spectief ­ bekeken vanuit de ziel die een h c h a a m achterlaat ­ is aflijvige het juiste woord. Zeker voor een devote dode als Boude­ wijn.

Ontlijvige bestaat ook nog, m a a r dat klinkt te veel n a a r een samentrekking van ontlasting en hardlijvig. Hoe het woord ontslapen m el­ kaar zit, weet ik met. In elk geval kun je na het slapen wel ontbijten, m a a r nadat je ontsla­ pen bent niet meer bijten. SELMA SCHEPEL Uilenstede aan het begin van de maand: de verhuizers lopen af en aan Geert-Jan Bron Verslagen staart Jojanneke Hend­ riks voor zich uit in kamer 1621 van afdeling 236 van Uilenstede. Een keurig opgeleverde kamer was h a a r beloofd, met een nieuw stukje zeil op de vloer. Maar de eerstejaars studente culturele antropologie treft zondag in woontoren A een uitgeleefd huis aan, zonder deuren en plinten. Ook van het m a r m o ­ leum dat donderdag gelegd zou worden, ontbreekt elk spoor. "En wat moet ik n u " , zegt Jojanne­ ke met overslaande stem. Vader en moeder Hendriks kijken elkaar vra­ gend in de ogen, terwijl de oom die de bestelbus heeft geregeld in een hoekje is weggekropen. Het is uit­ eindelijk moeder Hendriks die de stilte doorbreekt. "Eerst m a a r eens even koffie zetten." Jojanneke is een van de vele nieuwe bewoners van het studentencom­ plex Uilenstede. In het 3000 kamers tellende complex vinden iedere maand zo'n tachtig verhuizingen plaats. Een groot deel van de nieu­ we bewoners kon donderdagmiddag de sleutel aQ ialen bij woningbouw­ vereniging Intermezzo. Het gange­ tje van Intermezzo staat de gehele middag dan ook propvol. Hoewel het bemachtigen van een kamer in Amsterdam toch een blijde gebeur­ tenis is, hangt in de warme hal de sfeer van een wachtkamer in een polikliniek. Juist Jojanneke is die donderdagmiddag een van de wei­ nigen die zich niet uit het veld laat slaan door de warmte en lange wachttijd. "Ik ben reuzebhj met mijn kamer", zegt ze met een stra­ lend gezicht. "Ik heb m a a r mooi mazzel gehad." Drie dagen later kan ze haar tranen met tegenhouden. Ook moeder Hendriks moet even slikken. "Het zit me tot hier", zegt ze terwijl ze haar hand op kinhoogte houdt. "WIJ zijn altijd zo knus met ons ge­ zinnetje in Gennep. Ik heb nog twee dochters om te knuffelen, m a a r zij zit hier straks alleen in die grote stad. En dan nu ook nog zo'n nare start..." Pa Hendriks heeft inmid­ dels de diverse noodnummers van

Intermezzo gebeld, m a a r niemand kan hem helpen. Er zit niets anders op dan de spullen m a a r in de kamer te zetten. Opgewekter is de sfeer een dag eer­ der bij de familie Schuiten uit Har­ denberg. Uilenstede slaapt nog als zij om tien uur zaterdagochtend de geleende vw­bus voor eenheid 118 parkeren. Op weg n a a r de tweede verdieping treffen ze mevrouw Stek aan, die als een ontevreden Mien Dobbelsteen de nieuwe kamer van haar dochter Lia sopt. "Ze zeiden bij Intermezzo dat het schoon op­ geleverd zou worden, m a a r je kunt er echt niet zo in", zegt ze terwijl ze haar Dubro­doekje door de ventila­ tieroosters haalt. Het gele lapje komt er zwartgevlekt weer uit. De Schultens uit Hardenberg win­ den zich niet op over de stoffige ruimte een verdieping hoger. Ook de gemeenschappelijke wc, waar toiletpapier ontbreekt en stof en schaamhaartjes op de toiletrand zitten gekleefd, kan hun goede hu­ meur niet bederven. "We zullen het er m a a r op houden dat Overijssels schoon "anders is dan Amsterdams schoon", lacht vader Schuiten. Monique Schuiten, die Cultuur, Organisatie en Management gaat studeren aan de VU, heeft donder­ dag na het afhalen van de sleutel met h a a r moeder 'al lopen soppen'. De bus kan dus meteen worden leeggehaald. Terwijl Monique een uur later als laatste de twee m a ­ trassen de trap op tilt, draait haar vriend Hendrik een zware Van Nelle. Hendrik werkt m Groningen, dus dat wordt een weekend­relatie. Zal zijn verkering er niet moeilijker op worden nu ze zover bij elkaar vandaan wonen? "Och, 't was altijd al een moeilijke relatie, dus er zal niet veel veranderen", zegt Hendrik droog. Rond het middaguur barst de Grote Verhuisdag in Uilenstede pas echt los. Autorent­busjes, boedel­ bakken en personenauto's met neergeklapte achterbank drommen samen voor de ingangen van de woontorens en appartementencom­ plexen. "Ho! Stoppen pa. Pa! Stop­ pen!!" Rakelings schuift de aan­

Bram de Ho llander

hanger achter de BMW van vader Kulk uit Middelburg langs een ge­ parkeerde Opel Kadett. Uit de auto komt het broertje van student Erwin Kulk stappen met een video­ camera in zijn handen. De hbo­stu­ dent heeft zelf overigens weinig trek in pottekijkers, want hij zit in onderhuur. Even verderop tilt meneer De Boer een grote bruine Philips­tv uit een laadbak. De beeldbuis stamt nog uit de tijd dat Philips tv's maakte die nooit meer kapot gingen. De degelijkheid uit zich ook in het ge­ wicht, want op kamer 853 op de eerste verdieping laat De Boer het bakbeest met een luide kreun zak­ ken. "PfïF, nu zal je zien dat hij het met meer doet." De ouders van Annemieke de Boer zien er niet bepaald als verhuizers

uit. Vader draagt een geplooide rib­ broek met een zondagse trui. Moe­ der heeft een deftige blouse aan met daaronder een plooibroek en hoge hakken. Ze verspreidt een geur van rozeblaadjes in de kamer van vier bij vier meter. "We hebben toch zo geboft met deze kamer", zegt moeder De Boer. "Als je eens wist wat we niet allemaal voor vre­ selijks gezien hebben aan kamers. Smerig, en heel eng ook. En toen kwam deze kamer, waar een heel keurig meisje in woonde. We heb­ ben er helemaal niets aan hoeven doen." Annemieke, die stewardess wil worden en daarom aan het Lucht­ vaartcollege gaat studeren, zegt dat ze er wel tegen opziet, de stap van het Brabantse dorpje Berkel­En­ schot naar zo'n groot studentenget­

Ten onrechte meent men dat de natuur buiten de stad begint.

(Proefschrift M P van Veen)

to. Maar nog moeilijker heeft haar vader het met de verhuizing. "In mei is onze andere dochter al het huis uit gegaan. Ik ben in vier maanden mijn beide dochters kwijtgeraakt", zegt hij somber. Het getik van regen tegen het r a a m doorbreekt de stilte. De familie De Boer snelt zich naar beneden om de laadbak verder leeg te halen. In dezelfde flat zit op de dertiende verdieping de familie Nieuwets al aan de soep. Zij zijn die ochtend om zeven uur uit Zeeuws­Vlaande­ ren vertrokken en via Antwerpen aan het eind van de ochtend in Am­ sterdam gearriveerd. Daar ontdek­ ten ze dat de lift m a a r tot de twaalf­ de verdieping ging. Dus moesten ze nog een trapje lopen. Toch was het niet zo zwaar, zeggen ze, want ze hadden m a a r weinig spullen bij zich. Marcia, die Frans gaat stude­ ren aan de UVA, heeft zin in het leven in de grote stad. En ook haar ouders zijn blij voor hun dochter. "Alleen oma is niet zo blij met de verhuizing", zegt Marcia. "Tja", vult vader Nieuwets h a a r aan. "Maar die is nog nooit verder ge­ weest dan het strand en de kerk." "Nou, nou!", zegt moeder Nieuwets bestraffend. "Oke, nooit verder dan strand en cafe", verbetert vader Nieuwets zichzelf. Het is al laat in de middag als de familie Hendriks zondag in een lege bestelbus de wijk Uilenstede uit­ rijdt. Zij sluiten het maandelijkse verhuisweekeinde af, dochter Jo­ janneke achterlatend in kamer 1621 van woontoren A. Jojanneke begint de volgende morgen met haar col­ leges aan de UVA. Zij moet de nacht doorbrengen in een kamer zonder deuren, plinten, marmoleum en Limburgse nestwarmte. Omdat haar nieuwe matras morgen pas wordt gebracht spreidt ze die avond een campingmatje uit tussen de kartonnen dozen en plastic opberg­ kratten. De enige troost in de kille ruimte is haar kaalgeknuffelde stof­ fen hond, die met een brede grijns naast het campingmatje op het bed zit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen