Ad Valvas 1993-1994 - pagina 234

AD VALVAS 1 6 DECEMBER 1993

PAGINA 6

Aardewijn eindelijk eerste Sporters vu kennen weinig gelukkig jaar Peter Boerman Het keurkorps der topsporters van de v u greep dit jaar net iets te vaak naast de grote prijzen. T o c h waren er ook wel successen te noteren. Ad Valvas blikt terug en stelt zijn eigen, volledig willekeurige, 'Sportman/vrouw-van-hetjaar'-lijst op. Sporters die hun naam dit jaar missen, krijgen volgend jaar nieuwe kansen.

1. Pepijn Aardewijn Deze biologiestudent was getipt als de beste lichtgewicht skiffeur van de wereld voor dit jaar. Op de wereldkampioenschappen in Tsjechië liep het echter nèt mis. N e t als tijdens de Rotsee Regatta, twee maanden voor die WKrace verloor hij van de Schot Haining. Eerder dit jaar in maart verloor hij ook al van zijn ploeggenoot én zwaargewicht Henk-Jan Zwolle tijdens de Randstad Regatta in Amsterdam; en moest hij tijdens de traditionele skiffhead over de Amstel zijn meerdere erkennen in Frans Göbel, die die race voor de elfde keer op rij won. Aardewijn werd daar dertiende. Veel pech dus, maar dankzij de nog altijd hooggespannen verwachtingen toch nummer een.

2. Jessica en Jenny Gal Gedeelde tweede plaats voor deze tweeling. "Ik heb nog steeds het idee dat ik beter kan", zei Jenny, de helft die dit jaar bij de Europese kampioenschappen in Athene uitkwam, eerder dit jaar tegen Ad Valvas. Jessica moest wegens een schouderblessure de EK missen.

3. Boukje W i e r s m a De enige vu-deelneemster tijdens de Universiade in Buffalo (vs) dit jaar. Zwom op deze studentenwereldkampioenschappen de 200, de 400 en de 800 meter. Liet daarvoor de Europese kampioenschappen in Sheffield, waar de andere Nederlandse dames opval-

lend slecht presteerden, aan haar neus voorbij gaan.

4. Fausto Oliviera de Marreiros' Verdienstelijk marathonschaatser die dolgraag op de 5000 meter wil uitkomen tijdens de Olympische Winterspe-

Sport len in Noorwegen, Kreeg daar\'oor tot nog toe echter geen toestemming van de internationale schaatsunie, omdat de Portugese schaatsbond de benodigde papieren te laat inleverde. Blijft desondanks toch hopen.

5. Eric Smit Speelde al squash toen de sport in N e derland nog min of meer moest worden uitgevonden. Voelt zich 'ambassadeur' van de sport. Pas nadat hij een studie. economie startte aan de vu, begon het lekker te lopen met het squashen. Bereikte daarmee de Top-5 in Nederland en staat ook in deze lijst vijfde.

6. Christine Aaftink Inmiddels afgestudeerd bewegingswetenschapster, maar nog altijd de hoop van de Nederlandse sprintdames. N a d a t Haringa is gaan fietsen de enige overgebleven 'bekende naam' in het sprintcircuit. M e t haar resultaten (en haar stijl) is ze het afgelopen jaar echter niet dichter in de buurt van Bonnie Blair gekomen.

7. Wieke Hoógzaad Een van de vele bewegingswetenschappers die goed meekomen op de triatlon. Werd wel Nederlands studentenkampioene in september, maar miste de belangrijkste triatlonmaanden juni en juli wegens een slepende knieblessure.

Roeier Pepijn Aardewijn greep weliswaar naast de hoofdprijzen, maar is toch vu-sporter van iiei jaar 1 9 3 3 Bram de Hollander

Heeft haar hoop gevestigd op de Olympische Spelen in Atlanta over twee en een halfjaar.

8. Arie Koops Hoort eigenlijk niet echt in dit rijtje thuis, omdat hij zichzelf op sportief vlak nauwelijks onderscheidt en ook geen dames kernploeg meer coacht. T o c h een meer dan verdiende achtste plaats vanwege het enthousiaste en interessante betoog dat hij als student bewegings-

wetenschappen hield tijdens het symposium 'Sport en psychologie'.

9. P e r n e t t e Osinga Dit jaar bij de vakgroep staats- en bestuursrecht van de juridische faculteit van de vu vertrokken omdat ze een nieuwe baan in Utrecht kreeg. Bleef wel de beste en bekendste schermster van Nederland. Telde ook internationaal nog altijd mee, maar door haar vertrek van de v u is haar slechts de ne-

gende plaats gegund.

10. J a a p Krijtenburg Okeanos-roeier mocht 'op slag' het debacle van de Holland Acht meemaken tijdens de wereldkampioenschappen in Roudnice, Tsjechië. Eerder was die boot wel succesvol: de belangrijke Rotsee Regatta in Luzern werd met glans gewonnen. De Duitsers, die daar tweede werden, bleven meters achter. j

Top-tien, lielaas niet gezien Dick Roodenburg December is een tijd van lijstjes. De maand begint met de ter schrift gestelde eisen aan de goedheiligman en eindigt met allerlei overzichten van het afgelopen jaar: van de Top-100 aller tijden bij. Veronica tot De song van 1993 in VPRO's Villa 65; van de favoriete film van de lezers van de Volkskrant tot de keuze van de abonnees van filmblad Skrien. Vooral die filmlijstjes geven me elk jaar weer het schuldige gevoel dat ik mijn huiswerk verzaakte: meestal heb ik de helft gemist. Ooit dwaalde Wim de Bie in een televisiesketch verdwaasd door het bos, wanhopig titels opsommend van meesterwerken uit de wereldliteratuur die hij nog moest lezen. Hieronder mijn lijstje van films uit 1993 die ik eigenlijk had moeten zien. Op nummer 1 staat uiteraard The piano van Jane Campion. Geen film werd de afgelopen vijfjaar zo unaniem door critici en publiek de hemel in geprezen. Ongezien durf ik te wedden dat The piano de de Volkskrant-favoriet van dit jaar wordt. Daarom heb ik de gang

naar de bioscoop niet aangedurfd: het kan alleen maar tegenvallen. Bovendien zal Campions film wel gauw op de televisie te zien zijn, net als eerder Sweetie en An angel at my table. Lekker thuis voor de buis en ondertussen wat tshirtjes wassen of de boekenkast afstoffen. En constateren dat The piano inderdaad een goede film is. Op grond van bewezen diensten komt Krzysztof Kieslowski op nummer 2. Trois couleurs: bleu gaat over de liefde, om het verhaal kort samen te vatten. Aan het eind van de jaren zeventig regisseerde Kieslowski Amator, over een

man die een camera krijgt en in het wilde weg om zich heen begint te filmen. In het Polen van die jaren was dat niet de bedoeling. De belofte van veelbelovend filmer maakte Kieslowski volledig waar in Blind chance, een film waarin de toeschouwer drie mogelijke levenslopen van dezelfde hoofdpersoon krijgt voorgeschoteld. Maar daarna kwam de Dekaloog, Kieslowski's interpretatie van de tien geboden. Heel indrukwekkend, maar zwaar, zo zwaar. Sinds die tijd hoort Kieslowski wat mij betreft thuis in het rijtje van grootheden als Bergman en Tarkowski: belangrijke regisseurs, maar ik hoef ze niet meer te zien. Voor de zin van het leven ga ik liever niet naar de film. Ook zwaar, maar een film die ik wél wil

zien, is Trahir van de Roemeen Radu Mihaileanu, over 'foute' intellectuelen tijdens het Ceaucescu-bewind. Op n u m m e r drie dus. Weer zo'n bij uitstek Oosteuropese film waarin de grenzen tussen aanpassing en vrijheid - of tussen verraad en vriendschap - afgetast worden. In het maandelijks overzicht van de meningen van dagbladrecensenten in De Filmkrant scoorde de film goed tot zeer goed. Volgens een van de schrijvers is Trahir efficiënter dan tien Amnesty-commercials bij elkaar. Hij vergeet dat het Nederlandse publiek zich nauwelijks voor Oosteuropese films interesseert. Helaas zal Trahir een typische critici-film blijven. Ook Johan van der Keuken krijgt meer lof dan publiek. Al jaren laat hij zien

dat documentaires net zo verpozend kunnen zijn als speelfilms, al vergt zijn werk wel een wat actievere kijkhouding. Bewogen koper - op nummer 4 - geeft een beeld van de invloed van westerse blaasorkesten op de muziek in Ghana, Suriname, Indonesië en Nepal. De film leidde tot een toernee van een aantal orkesten door Nederland. Van de N e derlandse speelfilms vond ik De kleine blonde dood redelijk te pruimen. Heel nieuwsgierig ben ik naar Hartverscheurend van Mijke de Jong. Een moderne Amsterdamse love-story op n u m m e r 5. Even tussendoor, op n u m m e r 6, Jurassic park. Ik heb nog nooit een film van Spielberg gezien en wou dat graag zo houden. Maar de kassakraker van 1993 moet wel even genoemd worden. Dat

Benoit Regent en Juliette Binoche in 'Trois couleurs bleu' van regisseur Kieslowski

geldt ook voor een aantal biopics, films over het leven van beroemde personen. Dit jaar waren dat onder andere Chaplin, tina en Malcolm X. In ben gek op de films van Charles Chaplin, mag de muziek van Tina Turner graag horen en heb respect voor de standpunten van Malcolm Little. Daar heeft een geromantiseerde HoUywood-visie echter weinig aan toe te voegen. Allemaal op een gedeelde nummer 7. Ook op nummer 8 drie titels onder één noemer, je kunt hier zelfs van een trend spreken: Henry, portrait of a serial killer, reservoir dogs en Bad lieutenant. Kaal, meedogenloos geweld, maar met meer diepgang dan de gebruikelijke Schwarzenegger- of Van Damme-vehikels. Natuurlijk ook dit jaar enkele literatuurverfilmingen. Hella Haasse kon zich wel vinden in Oeroeg, Joost Zwagerman bleek wat minder gelukkig met Vals licht en de critici waren het met hen eens. De boeken zelf moet ik overigens ook nog lezen. Oeroeg dus op n u m m e r 9. Op nummer 10 tot slot Twin peaks: fire walk with me van David Lynch. Het bioscoopvervolg - of eigenlijk de proloog - op de televisie-serie schijnt zo'n zootje te zijn dat - zoals iemand mij onlangs toevertrouwde - met terugwerkende kracht ook de herhaling van de veelgeprezen serie op RTL-5 een lachertje wordt. Dat moet je natuurlijk wel zelf gaan beoordelen. Films, films, films. Ik heb het nog niet eens gehad over retrospectieven van Fassbinder en Antonioni: allemaal films die ik graag nog een tweede keer zou willen zien. De herkansing: Twin peaks, The piano en Bleu draaien in januari in Filmhuis Uilenstede. De maanden daarna zijn onder andere Henry en Hartversctieurend te zien. Informatie: 548 8888. E

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen