Ad Valvas 1993-1994 - pagina 504

AD VALVAS 2 JUNI 1994

PAGINA 6

Gewoon Lekker Ballen' beste van Nederland Soms krijgen ze post gericht aan 'de lekke ballen'. Maar zelf vinden ze 'Gewoon Lekker Ballen' helemaal niet zo'n aparte naam. Zeker niet voor een zaalvoetbalteam. Mede door hun prestaties mag de Asvu zich sinds kort zowel op het veld als in de zaal de beste studentenvoetbalvereniging voor dames noemen.

Peter Boerman Echt voetbalgek zijn ze niet, zeggen ze. Eerder sportgek. Agnes Elling, Peggy Kusters en Sandra du Maine behoren bij de beste voetballende studentes van Nederland. Ze spelen bij Gewoon Lekker Batten, dat eind april in Rotterdam tot beste studentenzaalvoetbalteam van Nederland werd gekroond. Een halve maand later deden de dames hun werk tijdens de GNSK, de grote Nederlandse studentenkampioenschappen, in Enschede nog eens dunnetjes over. Maar dan op het veld. Met een uit diverse zaalvoetbalteams samengesteld elftal werd de Rijksuniversiteit van Gronmgen m de finalepartij met 2-0 verslagen. Daarmee werd gelijk een oude frustratie van de voetbalsters uit de wereld geholpen. De drie voorgaande jaren werden ze tijdens de GNSK namelijk steeds tweede. Het zag er m de eerste wedstrijd niet naar uit dat het dit jaar betere zou gaan, want ze verloren met 6-0 van de oude Gronmgse rivaal. Peggy heeft daar wel een verklaring voor. "Gromngen was veel beter voorbereid begonnen. Wij moesten echt in het toernooi groeien."

letiekt nu als 'hoofdsport'. "Bij veldvoetbal loop ik dan ook vooral hard te rermen langs de lijn. Bij zaalvoetbal sta ik in het doel." Ze heeft naar eigen zeggen ook een iets andere instelling dan de anderen. "Ik ben meer een individuele sporter." De voetbalsters van de ASVU hebben nog geen eigen vereniging, maar dat zit er nu wel aan te komen. "We staan niet

bij de Kamer van Koophandel ingeschreven, maar hebben al zo'n 25 leden. Die betalen ook een miniem bedrag aan contributie. Dat is om de portokosten te kunnen betalen." Ze vinden damesvoetbal bij de ASVU 'een beetje een ondergeschoven kindje'. "De ASVU strijkt nu dan wel met de eer dat we eerste geworden zijn. Maar ze hebben er zelf niets aan gedaan. Wij krijgen bijvoorbeeld niet eens trainmg. Ook wilden ze aanvankelijk de inschrijvingskosten voor het GNSK niet betalen." En damesvoetbal heeft het toch al niet gemakkelijk.

zo'n ukkel te fluiten." Alle drie studentes zijn zesdejaars bewegingswetenschappen. Ze kennen elkaar al vanaf het begin van de studie. De drie durven niet te zeggen dat dames vriendelijker voetballen dan heren. "Op hoog niveau is damesvoetbal wel minder lomp. En omdat het mmder snel is, heb je ook meer zicht op

Scheidsrechters

wat er gebeurt. Dat maakt het ook wat vriendelijker. Maar ik ga er ook wel hard in, hoor", lacht Agnes. Ze zijn het er alle dne over eens dat voetbal absoluut niet puur een mannensport is. "In Noorwegen en in de Verenigde Staten is voetbal de populairste sport onder vrouwen. Ze zeggen hier wel eens dat voetbal veel te hard is voor vrouwen. Maar in Amerika wordt dat heel anders

"De meeste scheidsrechters zijn bij dames vaak een stuk flauwer dan bij de jongens. Als er verkeerd wordt ingegooid, hebben ze vaak zoiets van: laat maar." Dat is soms behoorlijk frustrerend, vindt Peggy. "Op zo'n NSK speel je met allemaal teams die best hoofdklasse kunnen spelen en dan staat daar

gezien." Over Amerika gesproken. Zitten de dames over een paar weken ook aan de buis gekluisterd als het Nederlands elftal het veld in wordt gestuurd? "Ja, nou", zegt Peggy. "Maar ik kijk sowieso veel sporf, hoor. Nu zit ik ook weer de hele dag naar Roland Garros te kijken."

De zaalvoetbalsters van 'Gewoon Lekker Ballen'

'Voetbalverleden' De dames draaien alle drie mee in de interne zaalvoetbalcompetitie van de ASVU, waar zo'n zeven teams van acht studentes het tegen elkaar opnemen. Echte zaalvoetballers zijn ze niet, ze doen het voornamelijk erbij voor de gezelligheid of om in vorm te blijven. Alleen Peggy heeft een 'voetbalverleden'. Naast tafeltennis, badminton, softbal en tennis heeft zij vanaf haar tiende bij verschillende voetbalclubs gespeeld m het zuiden van het land. "In Brabant staat damesvoetbal op een veel hoger niveau dan hier", zegt ze. "Dat is van oudsher zo." De beide anderen zijn pas met voetballen begonnen toen ze gingen studeren. Sandra heeft in haar schooltijd acht jaar gefietscrosst, maar moest daarmee ophouden omdat m Amsterdam geen fietscrossvereniging was. Toen ze student werd begon ze eerst met rugby, maar omdat dat haar te veel reistijd kostte en ze vaak onder de blauwe plekken thuiskwam, besloot ze te gaan voetballen. Agnes heeft een tumachtergrond en at-

Muziekvoorstelling la-Bas': uit de hand gelopen stageproject Dick Roodenburg Een van de stage-eisen bij de studie Algemene Letteren is het meedraaien in een professionele organisatie. Studenten kuimen bijvoorbeeld terecht als vertaler bij een papierfabriek met internationale contacten. Maar je kunt natuurlijk ook je eigen winkel beginnen. Dat deed Mariette Baarda. Zij organiseerde een muziekavond met Franse poëzie rond het thema onbereikbaarheid. Het programma loopt van Verlaine getoonzet door Debussy en Fauré - tot Jacques Brei. Enkele gedichten van Prévert zette de organisatnce zelf op muziek. Op vrijdag 24 juni valt het resultaat te beluisteren m Theater Odeon. Wees er op tijd bij, want de voorstelling is eenmalig. Mariette Baarda zingt al jaren m closeharmony koortjes en zit ook m het vukoor, maar beschouwde muziek louter als een hobby. "Mijn grote liefde, maar ook mijn kwetsbaarheid. Ik schreef muziek, maar durfde niet echt. Als iemand zei: hé, dat doet me daar en daar aan denken, dan hield ik gelijk op." Een vriendin suggereerde haar om eens een huisconcert te organiseren. "Dat stimuleerde me om voor het eerst een compositie helemaal af te ronden. Tot dan

toe bleven het slechts aanzetten, impressies." Dat idee voor een huisconcert mondde uit in de stage-aanvraag, die tot haar grote verbazing meteen goedgekeurd werd. En toen begon het werk pas.

Tranen "Mijn officiële stagetijd is al met maanden overschreden. Ik ben artistiek leidster, produktieleidster en voor een deel ook zakelijk leidster. Daar word ik af en toe helemaal gek van. Vanmorgen nog met een aantal banken gebeld, om een gat in de begroting te dichten, en met de redacties van Viva, Opzij en andere bladen die we een persbericht gestuurd hadden. Als één aspect van de stage nu al geslaagd genoemd mag worden, is dat de ontdekking van mijn communicatieve vaardigheden. Ik bleek mijn verhaal goed kwijt te kunnen en wist mensen enthousiast te krijgen om mee te doen. Soms voor niets." De medewerkers aan het programma zijn niet de minsten. Manette Baarda wist zelfs Edison-winnaar Philippe Elan te strikken. Verder zingen Annemarie Maas, Mitchell Sandler en Ingnd Stijsiger. De begeleiding is in handen van Martijn Breebaart, de vaste pianist van Philippe Elan, en Abby Lumsden, de

repetitor van het vu-koor. Hoe krijgt een studente zo'n gerenommeerd gezelschap bij elkaar? "Dat blijft toch een klein mysterie. Ik ken Martijn Breebaart erg goed en zo kom je wel eens mensen tegen. Op een gegeven moment heb ik gewoon Max van Egmond gebeld. Spannend, want dat is toch een grootheid. Die man zingt zo fantas-

namelijk met het toneelbeeld gewerkt wordt. "Het toneelbeeld moet dat thema onbereikbaarheid uitdrukken, bijvoorbeeld m kleur en belichting, maar ook in de opstelling van de zangers. Het gedicht En sourdine van Verlaine is zowel door Debussy als door Fauré op muziek gezet, maar in verschillende toonsoorten. Dat verschil

tisch, de tranen springen me in de ogen als ik alleen zijn naam al hoor. Hij reageerde heel positief en kwam met de naam van een leerling. Zo kwam ik uiteindelijk aan Mitchell Sandler. De tactiek was om aan mensen te vragen of ze iemand weten die enzovoort. En dan met zo'n leuk verhaal te komen dat ze zelf mee willen doen. Abby Lumsden zei: that's me." Een nadeel was dat die mensen het allemaal vreselijk druk hebben. Zelf had Mariette Baarda wel tien keer willen repeteren, maar het blijft bij één repetitie en een doorloop. Dat is ook de reden voor de vrij sobere regie, waarin voor-

benadrukken we door een doorzichtig gordijn tussen de zangers. Maar dat moet eigenlijk een verrassing blijven." Het thema van de avond is onbereikbaarheid, maar de gedichten gaan toch vooral over De liefde. "Toen ik het vak wetenschapsfilosofie volgde, kwam ik er achter dat iedere filosofie neerkomt op de beperktheid van de waarneming. Dat begint al bij de klopsignalen van Plato. Die beperktheid van de mens kom je ook tegen bij Sartre en Camus. Wat is waarheid, wat is werkelijkheid, daar kan ik nachten van wakker liggen. Aanvankelijk had ik de illusie dat het mogelijk was gedichten te selecteren op

dat thema. Maar eigenlijk gaat alle poëzie over onbereikbaarheid. En in chansons wordt dat meestal vertaald naar de liefde, daar komt het inderdaad steeds weer op neer." In Dejeuner du matin beschrijft Prévert een ontbijt, waarin een vrouw haar man observeert. Hij doet de melk in zijn koffie. Hij doet er een klontje suiker m. Nu roert hij. Hij rookt een sigaret, 'sans me parier'. Hij pakt zijn paraplu, 'sans me parier'. Hij loopt weg, 'sans me parier'. Mariette Baarde zingt de tekst, zachtjes, want de muren van het vu-hoofdgebouw zijn weinig gewend. "Dramatisch hè? Dat vind ik het mooist, als dingen tussen de regels door gezegd worden. Niet te veel prijs geven, ook wat aan de luisteraar overlaten." La Bas, vrijdag 24 juni om 19 30 uur in Theater Odeon Singel 460 Amsterdam Kaarten a ƒ 15, verkrijgbaar bij de AUBticketshop

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen