Ad Valvas 1993-1994 - pagina 446

AD VALVAS 21 APRIL 1994

PAGINA 20

Lieve muisjes

W^.

Pieter Vonck

Zwanen voeren vanuit de studentenkamer

E r liep een wezentje over mijn werktafel. Meteen was ik ont­ roerd. Wat is de natutir toch wonderbaarlijk in al haar uit­ eenlopende verschijningen! Neem deze: een piepklein roze neusje, glanzend zwarte oogjes, oren die wijduit staan en grappig triUen, een vachtje in een kleur beige die deze zomer mode wordt m a a r dujzetidniaal te klein voor een bontjas. Kortom: een muis. Niet eerder woonde ik in een huis m e t muizen ­ wel met kak­ kerlakken, ratten, wandluizen, slangen of gifitige spinnen ­ dus dit was een verrassing. Een van idie bijkomende voordelen waar •een huurcontract nooit over rept. Enig hoor. Tot ik in een afgele­ gen hoek een boek uit de kast pakte dat aan de achterkant keu­ rig een halve centimeter kleiner geknaagd was. Geen nood, alles was nog steeds goed leesbaar, m a a r bij het uitruimen bleek uit bei­gen keutels en nesten toch dat het om meer dan één muis ging. Er snoezig uitzien is één ding, dure boeken aanvreten iets anders, dus een val aangeschaft. Eén van het type kooitje, want ik haat bloederigheid. Maar ziet: een wonderbare spij­ ziging deed zich voor. Toen er twee tnuizen gevangen waren zag ik er plotseling nog twee lopen, en toen er vijf in het ca­ chot zaten knipte ik 's nachts het licht aan en renden er vijf weg. Na een week heb ik veertien muizen in een terrarium, en nog zie ik er lopen. Dilemma: wat moet ik ermee? Loslaten in een liefelijk woud, zodat ze bosmuis kunnen worden? Of zal ik een centje bijverdienen door ze aan te bieden aan de afdeling vivi­ sectie van de vu? Voor de kook­ les. (Oh pardon, dat mag ik niet zeggen anders beledig ik het la­ boratortumhoofd. En dat wil ik natuurlijk niet.) Voor die gezelli­ ge mrjizensauna. SELMA SCHEPEL

Wonen in Amsterdam vergt enige creativiteit van de vu­student. De kamermarkt zit potdicht, de wachtlijsten groeien en de huurprijzen stijgen navenant. Toch lukt het veel studenten aan de zo begeerde woonruimte te komen, variërend van corpshuis tot woonboot, van houten keet tot grachtenpand. In deel acht van de studentenhuis­ serie brengt het leven op een woonboot vier economen in spe dichter bij de natuur.

op ons vlot met een pilsje in de hand te kaarten ofte vissen. Lekker rustig, want er varen hier gelukkig geen rondvaart­ Statig zwemmen twee sierlijke zwanen boten. Soms hebben we wel eens last achter elkaar aan door het water. Met van plezierbootjes of van de haven­ opgeheven hoofd dobberen ze langs qjeester. Hij komt wel eens gluren of een donkerbruine woonark die is geca­ we niet te veel lawaai maken." moufleerd met een wildbegroeide klim­ Leven op het water vereist wel enig op. Stekelig struikgewas verschuilt de aanpassingsvermogen, vertellen Jeroen ingang van de ark, zodat deze nauwe­ en Olaf "In de wintermaanden bevriest lijks meer opvalt. Zo'n stilleven ver­ minstens twee weken lang het water in wacht je niet binnen de grachtengordel de slangen die naar de afvoer leiden. van Amsterdam. Erg lastig, want dan kunnen we dagen­ Jeroen Griffioen (24), net afgestudeerd lang het toilet niet doortrekken." Jeroen aan de vu als econometrist, heeft een trekt een vies gezicht. De kommer en kamer op een woonboot in de Nieuwe kwel is duidelijk. Keizersgracht. Hij geniet van de zwa­ nen die dagelijks voorbijzwemmen. De arkbewoners denken dat zij de vier "Soms tikken ze 's ochtends met hun jaargetijden intenser voorbij voelen snavel op de ruit van mijn kamer. Het gaan dan hun mede­studenten die tus­ is dan net alsof ze je willen wekken." sen vier bemetselde muren wonen. Hij voert wekelijks restjes oud brood Olaf: "Een herfststorm voel je hier aan de dieren, samen met zijn medebe­ goed. De lampen zwaaien dan heen en woners Zoran van Gessel (24) en diens weer. In 1988 is onze schuur zelfs in broer Olaf (24), beiden economiestu­ het water gewaaid." Jeroen doet er nog dent aan de uvA. een schepje bovenop: "Zelfs op een Vier jaar geleden ontdekte de vader van hete zomerdag zit je hier niet rustig. In de grachten zit dan zo weinig water dat Zoran en Olaf tijdens een zoektocht de hele boot scheef ligt. Breekbare din­ naar een appartement voor zijn oudste gen kan je dan niet zomaar laten zoon toevallig het donkerbruine schip staan." dat die ochtend door familie­omstan­ digheden 'te koop' was aangeboden. Niet alleen het wispelturige weer kan De bewoner had de ark net eigenhan­ de rust aan de Nieuwe Keizersgracht dig opgeknapt, en er bewerkte massief verstoren. Er spelen zich ook wel eens eikehouten deuren en een driemeter gruwelijke taferelen af rond de boot, lange ronde bar in aangebracht. blijkt uit een verhaal van Olaf. Hij ver­ Op de bar ligt de Watt Street Journal en gelijkt zijn ervaring met de scènes die het Financiële Dagblad. Vluchtig bladert voorkwamen in de Nederlandse thriller Jeroen door de kranten, terwijl hij een Amsterdamned. "Mijn vriendin en ik slok neemt van zijn Amstel Malt. Ge­ kwamen na een avond stappen vroeg in kleed in donkergrijs kostuum met de ochtend thuis. Tegenover onze boot streepjesblouse en stropdas lijkt hij het zwommen twee duikers. Er was veel tu­ studentenleven voorgoed te hebben af­ mult. We bleven vanuit onze boot toe­ gezworen. kijken. Plotseling zagen we dat de twee zwemmers een man opvisten. Het was Olaf vertelt ondertussen waarom hij een 41­jarige Italiaan, onderweg naar voor geen goud aan de wal wil wonen. het ziekenhuis is hij overleden." "Als het warm weer is zitten we vaak E en van Da en

Maarten Griffioen (20), eerstejaars stu­ dent economie aan de vu, luistert ademloos naar de sterke verhalen van Olaf en zijn broer. Tijdens een vakan­ tiereis van Jeroen heeft hij drie maan­ den op zijn kamer mogen wonen. Hij heeft heimwee naar het vrije leven op de boot. Elke dag ontvlucht hij zijn stu­ dentenhuis in het oostelijk havengebied om een kopje koffie te drinken op de ark. De broertjes Griffioen en Van Gessel beschouwen zichzelf als één grote fami­ lie. "Dat moet ook wel", legt Jeroen uit. "We delen alles samen omdat de ark niet zo groot is. Je hebt dus nauwe­ lijks enige privacy. Bovendien is het hier erg gehorig." De dunne wanden tussen de kamers bestaan uit hard­ board, dus de studenten kunnen alles van elkaar verstaan. In een van de dunne wanden van de kamer van Olaf zit een gapend gat. Een herinnering aan de laatste inbraak, de derde in anderhalfjaar. "De dieven konden gelukkig niet veel meenemen", vertelt Olaf over de laatste inbraak waarbij twee inbrekers enkele cd's van hem hebben gestolen. "Zij kunnen al­

leen via de smalle richel rondom de boot naar binnen. Bij het stelen van zwaardere spullen zouden ze zeker in het water zijn gevallen." Zelf zijn ze tot nu toe nog geen een keer uitgegleden. Voor een onwetende bezoeker blijken instructies bij het verlaten van de boot noodzakelijk. De vluchtige waarschu­ wingen van Olaf komen te laat. De lage deur en de verrotte treden van het trap­ je dat naar de kade leidt, maken de tocht vanaf het water een hachelijke on­ derneming. Net op tijd steekt Jeroen zijn arm uit. Als een ervaren hulpverle­ ner trekt hij me aan wal. Nogmaals benadrukt hij dat het wonen op een boot 'echt fantastisch' is. "Het leven op het water brengt me, ondanks dat ik in een stad woont, dichter bij de natuur. Ik zie in de lente van die eende­ families in rijen achter elkaar zwem­ men. Dat is zo vertederend. Dat zou ik voor geen goud niet willen missen."

Sponsoring vinden voor onderzoelt naar liet stal<en van een beliandeling is m oeilijk (Proefschrift J.W. de Jonge)

4^ wn

%

.^^^l_ ^ <^f xHpPONSORED BY BENETTON co­spowsoK 'c uWVAAgr'

Eerst was hij ge­ doodverfd pre­ mier, inmiddels Alf^ \ is hij politiek ^ " " bijna gestorven. CDA­lijsttrekker Elco Brinkman heeft het moei­ lijk. In een pittig interview met het faculteitsblad Kabats weet Brink­ m a n zich opnieuw in de nesten te werken: homo­paren mogen geen kinderen adopteren, vindt de barmhartige Elco, want het is 'een kwestie van humane en biologische aspecten, om een vader en een moeder te kennen'. N atuurlijk dis­ crimineert Elco niet. Hij zou niet durven. Hij vindt alleen dat homo's niet geschikt zijn als ouders, want 'onze stelling is nog steeds dat voor een kind een vader en een moeder belangrijk zijn'. De nare bijsmaak die men aan het interview overhoudt, kan men weg­ spoelen bij de letterenfaculteit. Die heeft namelijk een zvatercooler geïnstalleerd, waar 'koel, helder bronwater (zonder natrium)' uit stroomt. "Een koele plens voor de inwendige mens." Het fljne zit 'em in het ontbreken van natrium, meldt de Nieuwsbrief Letteren. Geen natrium, 'dus men verzout niet'. De grootste geluksvogel bij Lette­ ren is dr Ype Piepstra. Hij is niet alleen bevrijd van het risico van 'verzouting', m a a r heeft bovendien een gloednieuwe 4S6sx computer met muis. De computer 'spint als een tevreden kater' en 'de kamer fleurt er enortn van op'. Toch heeft Ype een probleem. Sinds de r a m p met 'het koken, cq. bakken of bra­ den van een dikke.500 muizen' kan ook hij niet meer met goed fatsoen over zijn aanwinst praten. Een computer met muis. Gekookte muis, zeker! Het zijn de inmiddels bekende flauwe grappen van ken­ nissen en collega's die niet op de vu werken." Zelfs boodschappen halen is door de grappenmakerij een ris­ kante onderneming geworden. "Je zult m a a r door een uvA­collega be­ trapt worden met een pakje ge­ stampte muisjes in je boodschap­ penwagentje." (EE)

F4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen