Ad Valvas 1993-1994 - pagina 459

1994

ADVALVAS 28 APRIL 1994

i

PAGINA 13

UR h eeft bestaansrech t'

Universiteitsraadsvoorzitter Zuidema vindt discussies tussen raad en college zinvol 1 Universiteitsraadsvoorzitter prof.dr R. Zuidema is niet bang dat de steeds grotere autonomie van de faculteiten een lege huls van de universiteitsraad zal maken. "Het centrale b estuur houdt een eigen taak", meent hij. Zuidema ziet dan ook geen reden om de ' positie van de raad ter discussie te stellen. Jan-Jaap Heij

^De positie van de universiteitsraad in Ihet universiteitsbestuur is, ruim twintig ijaar na de invoering, niet geheel en al 'onomstreden. In Nijmegen is de uni­ 'versiteitsraad aldaar vorig jaar een be­ langrijk onderdeel van zijn bevoegdhe­ den kwijtgeraakt: de raad in Nijmegen jStelt de begroting niet langer vast, maar 'moet kunnen instemmen met een be­ Igrotingsvoorstel van het college van be­ jstuur. Het Delftse college opperde ivorig jaar zelfs dat de universiteitsraad idaar misschien maar beter kon verdwij­ nen: een ondernemingsraad, een stu­ dentenraad en een externe raad van toezicht konden de controle van het universiteitsbestuur wel overnemen. Prof.dr. R.P. Zuidema ziet in deze ont­ wikkelingen geen aanleiding om de po­ sitie van de universiteitsraad van de vu ter discussie te stellen. Zuidema, sinds I irig jaar voorzitter van de UR: "T en I "­te denk ik dat dat laatste in Nijme­ I Delft ook niet gebeurd is. In I gen zijn de bevoegdheden wat I ­i­s geformuleerd. In Delft was spra­ Ke van een proefballonnetje. Men is daar niet serieus van plan om de UR af te schaffen. T en tweede, en misschien IS dat een belangrijker punt, vind ik dat discussies aan andere universiteiten van minder belang zijn voor de positie van de UR aan de vu. De vraag moet zijn of de raad hier een reden van bestaan heeft. Ik denk dat dat zeker het geval IS."

Het bestaansrecht van de UR is tweele­ dig, aldus Zuidema: de raad is het de­ mocratisch gekozen orgaan van het uni­ versiteitsbestuur. Bovendien is hij de uitdrukking van het feit dat de universi­ teit een gemeenschap is, en niet louter Len facilitair bedrijf voor de faculteiten die het onderwijs en onderzoek verzor­ gen.

Wie het bestaansrecht van de UR wil beoordelen, moet daarom bekijken of de raad deze twee functies goed vervult. Zuidema begint bij het pimt van de de­ mocratische controle: "De universiteits­ raad vertegenwoordigt een vorm van dualisme in het universiteitsbestuur. Controle door een democratisch orgaan voorkomt als het goed is dat zich onder de bestuurderen een regentenmentali­ teit ontwikkelt: het coUege kan niet alles zelf bepalen, maar moet overleg­ gen met de raad."

Toetssteen De toetssteen voor het goed functione­ ren van deze democratische controle is wat Zuidema betreft vooral dat de raad en het college op een zinvolle manier met elkaar discussieren. Hij vindt dat dat aan de vu gebeurt. "Wanneer ik de discussie over het afschaffen van de dis­ pensatieregeling (die nieuwe werkne­ mers van de universiteit de mogelijk­ heid gaf om ontheffing te vragen van de plicht de doelstellmg van de vu te on­ derschrijven ­ JJH) als voorbeeld neem, constateer ik dat we daar met het colle­ ge een zeer produktieve discussie over gevoerd hebben. Het is zeker niet zo geweest dat het college hierover zonder meer een besluit heeft afgekondigd. We hebben daar langdurig en grondig over gesproken." Het feit dat de raad en het college af en toe behoorlijk met elkaar in de clmch liggen doet niets af aan de zin van der­ gelijke beleidsdiscussies, aldus Zuide­ ma. Integendeel: "Dualisme brengt per definitie spanningen met zich mee. De verschillende standpunten zijn niet al­ tijd verenigbaar. Ik vind dat niet afdoen aan het bestaansrecht van de UR. Ik zou me juist zorgen maken als wij het altijd eens zouden zijn met het college. Dan is er geen sprake meer van echt dualis­ me."

Net veertig en al twintig jaar werkzaam aan de vu. Het zag er in het begin niet naar uit dat Marja van der Veer die ve­ teranenstatus zou bereiken. Want toen zij nog maar net aan de vu werkte, dacht zij maar aan één ding: "Zo snel mogelijk weg hier." "Ik ben nooit lang op één plek blijven zitten en daardoor bleef het boeiend", zo verklaart zij zelf haar langdurige vu­ carrière. Op het ogenblik werkt Marja van der Veer bij het stafbureau onder­ wijs en onderzoek van Acta (de tan­ dartsenopleiding). "Eigenlijk heb ik vier petten op." Behalve het post­academisch onderwijs coördineert zij de gang van zaken op het stafbureau onderwijs en onderzoek, houdt zij het secretariaat bij van de on­ derzoekschool­in­oprichting en doet zij de dagelijkse gang van zaken rond de

Gemeenschap Het tweede onderdeel van het be­ staansrecht van de raad is de waarde die hij heeft als representatie van de universitaire gemeenschap. De vuis weliswaar in een behoorlijke mate gede­ centraliseerd, maar dat neemt volgens Zuidema niet weg dat een orgaan dat de hele universiteit vertegenwoordigt nodig is en blijft. "De universiteit heeft er niet voor gekozen om alleen maar een facilitair bedrijf voor de faculteiten te zijn. De vu is meer dan de som van haar delen en wil dat ook blijven." Hij is daarom niet bang dat de belang­ rijke rol van de faculteiten een lege huls van de universiteitsraad zal maken. "Het centrale bestuur houdt een eigen taak: de universiteit zal bijvoorbeeld een antwoord moeten formuleren op de overheidsmaatregelen die op ons afko­ men. De universiteitsraad zal, als on­ derdeel van het centrale bestuur, mee moeten denken over dat antwoord. We krijgen de komende jaren daarom eer­ der meer te doen dan minder."

Universiteitsraadsvoorzitter prof.dr R.P. Zuidema: 'Dualisme tussen universiteitsraad en college van bestuur brengt per definitie spanningen met zich mee' Nico Boink - AVC/VU

'«£:.

'Ik ben nooit lang op één plek blijven zitten' Liesbeth Klumper

Daar is ook geen sprake van als de raad te weinig invloed heeft: zonder be­ voegdheden is effectieve controle on­ mogelijk. Zuidema vindt dat de raad voldoende macht heeft. "In formele zin heeft de UR met het budgetrecht ­ het vaststellen van de vu­begroting ­ een behoorlijke invloed in het bestuur. Die moet hij ook houden: ik ben niet voor de Nijmeegse vanant van alleen een in­ stemmingsrecht voor de begroting. Daar is trouwens niemand aan de vu voor." Hij wijst er verder op dat formele be­ voegdheden op zichzelf niet alles bete­ kenen. Van belang is vooral of het col­ lege de raad serieus neemt. Sommige raadsleden plegen daar wel eens aan te twijfelen. "Wij kunnen", aldus Zuide­ ma, "het college om een verantwoor­ ding vragen van het beleid, ook als dat formeel niet onder onze bevoegdheden valt. Onze agenda bevat voortdurend onderwerpen waar we uiteindelijk geen beslissing over nemen, maar die het college wel met ons dient te bespreken. Het bestuur neemt de raad in dat op­ zicht serieus."

?

Ook het personeel dat dagelijks achter de schermen werkt, is essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? De stafmedewerkster tandheelkunde.

. .•'i-'i.-j".!i..-*-4''Ss.iie?-a.

'V-.-i

3?j-ir:-si-ïTïrr?t|

internationalisering: de uitwisselings­ programma's met het buitenland voor studenten. "Die internationalisering vraagt erg veel tijd. Ik haal die buiten­ landse studenten op van Schiphol en geef ze een rondleiding door het ge­ IJOUW. Maar dan heb ik al van alles

voor ze geregeld: huisvesting en onder­ wijsprogramma's. Datzelfde doe ik ook voor onze studenten die een tijdje naar het buitenland gaan: huisvesting, on­ derwijsprogramma's en allerlei dagelijk­ se dingetjes waar zij zelf met zo snel aan denken." De internationalisering is het minst leuke aspect van haar werk. "Omdat het veel tijd kost en voor Acta weinig oplevert", zegt zij. Van der Veer begon haar vu­loopbaan in het Transitorium. In juli 1980 ver­ huisde zij naar het studiesecretanaat van de tandartsenopleiding die toen nog in het Provisorium was gevestigd. In het moderne Acta­gebouw denkt zij

~1Ê

op warme dagen met weemoed terug aan haar werkplek in het Provisorium. "Daar konden de ramen open en keek ik uit op de bmnentum. Hier zit ik acht hoog met potdichte ramen en uitzicht op een nieuwbouwwijk." Toen de tandheelkundige opleidingen van de universiteit van Amsterdam en de vu met elkaar moesten gaan samen­ werken, kreeg zij opnieuw ander werk. "Mijn afdeling werd bij de UVA onder­ gebracht. Daarom werd ik overgehe­ veld naar de afdeling bestuur en be­ heer, die onder de vu ressorteerde. Ik deed er onder meer de organisatie van de vergaderingen, zorgde er voor dat ie­ dereen de post en de stukken kreeg, re­ gelde de zaalhuur en notuleerde. Het was een hectische periode met veel grote veranderingen maar daardoor erg leuk." Daarna coördineerde Van der Veer vijf jaar lang het post­academisch onder­

Marja van der Veer: "Eigenlijk h eb ik vier petten op"

wijs, een part­time baan die met andere werkzaamheden werd aangevuld tot een volle dagtaak. Sinds vorig jaar is zij verantwoordelijk voor de planning bij het stafbureau onderwijs en onderzoek en voor de begroting van de post­aca­ demische cursussen. Het secretariaats­ werk is overgenomen door een assis­ tent. Al met al een mooie carrière. Van der Veer geeft het schoorvoetend toe. "Ach, mooi... ik heb veel aan mijn baas te danken. Die geeft me veel vrijheid en dan kan je laten zien wat je in je mars hebt. Maar die promotie heeft me niet veel opgeleverd hoor, ik heb er één schaal bijgekregen. Je weet hoe dat gaat bij de vu, zoiets duurt jaren. Mijn baas heeft zich het vuur uit de sloffen gelo­ pen voor het zover was." Van der Veer noemt zichzelf een echte regelneef en blijkt een fotografisch ge­ heugen te hebben. T elefoonnummers van Acta­medewerkers dreunt zij moei­

AcW de schermen

teloos op en de studieresultaten van studenten die tien jaar geleden afsm­ deerden heeft zij nog in haar hoofd. "Ik kom ze nog wel eens tegen tijdens die post­academische cursussen en dan zijn ze soms pijnlijk getroffen als ik nog pre­ cies weet wat tijdens hun studie de zwakke plekken waren." Met de samenwerking met de UVA en het vertrek van de De Boelelaan, is de sfeer veranderd, vindt Van der Veer. "Het IS informeler geworden, ik denk dat dat de invloed van de UVA is. Zo werkte er hier een hoogleraar die er op stond dat ik hem tutoyeerde. Dat was ik helemaal niet gewend en ik had daar vreselijk veel moeite mee. Elke keer als ik 'Leo' tegen die man zei, dacht ik: als mijn moeder me hoort krijg ik meteen een draai om mijn oren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen