Ad Valvas 1993-1994 - pagina 384

AD VALVAS 17 MAART 1994

PAGINA 12

In de put D e wortels van A m s t e r d a m liggen eventjes bloot. E e n deel van de wortels, en ze zijn van eikeh o u t en roze e n gele baksteen. Met tienduizend anderen - las ik in de krant - ben ik m a a n d a g bij de opgraving gaan kijken. Er heerste een feestelijke sfeer t e r wijl w e s a m e n i n de put keken, wat langs het hek liepen en nog eens in de put keken, in het graf van A m s t e r d a m . - N u ik dat g e zien h e b , zal ik voortaan altijd fantaseren hoe het er onder de Kalverstraat uitziet, o f onder de D a m . H o e we voortdurend over verborgen herinneringen l o p e n , over resten van h u i z e n , skelett e n , potten en p a n n e n . Over l e vens die ooit zo levend waren als wij. H o e generaties laag over laag h u n resten h e b b e n afgezet, die voorlopers die e e u w e n eerder onder onze v o e t e n liepen. Want daar verbaas ik m e steeds over als ik e e n afgraving zie: w a a r o m zit alles zo diep? Wordt de aarde steeds hoger? Wordt de straat niet g e n o e g geveegd dat het stof zich zo ophoopt? O f zakken de f u n d a m e n t e n weg? M a a r net zo m i n als wij, die over de rand naar b e n e d e n kijken ons echt een voorstelling kunnen m a k e n h o e die kasteelbewoners toen, ooit geleefd h e b b e n , zo z u l len zij in h u n booste d r o m e n nog niet g e d r o o m d h e b b e n dat op de resten van h u n huis ooit nog eens neergekeken zou worden vanaf een putrand. Zoals over 1000 jaar m i s s c h i e n nieuwsgierigen zich buigen over e e n gat in de grond waarin de fundamenten van de v u te z i e n zijn.

^iijiiiMijri^iflli^'' VS*.

Bewoonsters van vrouwenhuis NiKe: recnts AnnerieKe z,eyi, aaarnaast Saskia Hendrikse, linKsacnter mayke Geraerdts en irene Langendam

Pieter Vonck

Jongens zijn bang voor de meiden van Nikè

Iedereen was ook zo opgetogen o m d a t er een opzichter stralend vertelde dat d e z e kasteelrest tot m o n u m e n t wordt verklaard. Voor wat dat w a a r d is: de p a n den die gesloopt zijn o m dit kasteel te kunnen zien, waren ook monumenten. SELMA SCHEPEL

Wonen in Amsterdam vergt enige creativiteit van de vu-student. De kamermarkt zit potdicht, de wachtlijsten groeien en de huurprijzen stijgen navenant. Toch lukt het veel studenten aan de zo begeerde woonruimte te komen, variërend van corpshuis tot woonboot, van houten keet tot grachtenpand. Deel vier van de studentenhuisserie laat zien dat in het enige vrouwenhuis van het vu-Corps gezelligheid belangrijker is dan oude, strenge regels en traditionele hiërarchie. Ellen van Dalen In de elitaire P.C. Hooftstraat valt het statige herenhuis van vrouwendispuut Nikè (genoemd naar de godin van de overwinning) nauwelijks op. Alleen de met graffiti besmeurde opgang valt uit de toon bij de glimmende winkeletalages en de sjieke restaurants. In het enige vrouwenhuis van het vuCorps wordt vooral veel gebeld. Wanneer de twaalf bewoonsters niet aan het bellen zijn met moeders of vriendinnen, roddelen zij over mannen, drinken thee of vieren feest in de kelder. Gezelligheid, daar gaat het om bij Nikè. "We maken nooit ruzie in dit huis", beweert Saskia Hendrikse (24), vijfdejaars studente psychologie aan de vu, trots. "Nog nooit heeft iemand het Nikh-huis uit verveling of door irritatie verlaten. Hooguit pesten we elkaar met flauwe streken. Zo komt het wel eens voor dat we een van de bewoners verrassen met een emmer water boven de deur of met een zelfgemaakte levensgrote vent in bed", vertelt Saskia Hendrikse lachend. Naast haar op de bank ligt de Siamees Mickey van der Zeyl te snorren. Huiskat Sjon van der Sluis heeft een plaatsje op het bed veroverd. Terwijl Annerieke Zeyl voor de katten zorgt en de thee inschenkt vertelt ze: "Je moet hier altijd op je hoede zijn voor dat soort grappen. Er is hier ook grote sociale controle, omdat je zo dicht op elkaar leeft. Je moet dan ook niet te lang op bed blijven liggen, want dan worden ze bezorgd." Annerieke Zeyl (22), vijfdejaars studente bewegingswetenschappen aan de vu, voert het grootste deel van de avond het woord. Als praeses van het Nikèhuis dient ze huisvergaderingen te leiden, contacten te onderhouden met woonstichting De Doelen en 'de boel een beetje in de gaten te houden'. Op haar schoot ligt een oude dictaat-

map met vergeelde papieren over huisregels, reglementen en nota's van haar voorgangsters die al in de jaren zestig het Nikè-huis bewoonden. In 1958 kreeg het vrouwendispuut Nikè zijn eerste eigen huis, aan de Van Eeghenstraat. Vrouwelijke studenten die in het huis wilden wonen, moesten zich aan vele regels houden. Zo staat in het reglement uit 1965: "Men denke eraan de milde droppelen der fonteinen ten hoogste twee malen per week over zich te laten uitstorten, tenzij een luttel of meer vlo u enige overlast bezorgd heeft of zelfs nog wel kwelt." Verderop schrijft het 'regentschap': "De verwarming mag pas aan als er bloemen op de ramen staan of op doktersattest", en: "Mannen mogen alleen blijven slapen als de 'presidente-regentes' het goedkeurt." De huidige bewoners lachen om de strenge eisen van bijna dertig jaar geleden. "De regels van toen gelden gelukkig geen van alle meer", gniffelt Saskia. Volgens de bewoonsters is zo'n straf regime niet nodig. "Misschien komt het doordat we meisjes zijn, maar we maken alles op tijd schoon. Andere Corpsleden noemen ons zelfs 'huisvrouwen'." Uit de documenten blijkt verder dat er vroeger grote statusverschillen waren tussen jongere- en ouderejaars. De enige rangorde die nu nog bestaat, betreft de kamerverdeling binnen het vier verdiepingen hoge huis. Mayke Geraerdts (22), vijfdejaars student rechten, woont in een kamer van vijf bij zes meter. "Alleen de oudere bewoners hebben recht op een ruime kamer beneden; de kleine zolderkamers van drie bij drie meter zijn voor de jongste bewoners." Voordeel van een kleine kamer is de lage huur: 287 gulden, tegenover 380 voor de grootste. In alle kamers is een poster, gipsen beeld of baseballpet te vinden met het

symbool van de dispuutsgodin Nikè, een vrouw zonder hoofd in transparant gewaad. Dat het hier om een meidenhuis gaat, blijkt bovendien uit de geur van w(ierook, de pastelkleurige kamers en de-zwart-wit posters van brede, gespierde mannen in de marmeren gang. Zwijgzaam volgt de jongste bewoonster, Irene Langendam (19), eerstejaars studente Spaans aan de UVA, haar gids Mayke Geraerdts tijdens de rondleiding door het grote pand. Ook al snapt ze nog niet alle regels van de'Nikeanen, toch voelt ze zich er al erg op haar gemak. "Ik ben nooit eenzaam hier", zegt ze. "We doen hier heel veel dingen samen", vult Mayke Geraerdts aan. "Dat komt ook omdat dit huis tegelijkertijd het trefpunt is voor het hele dispuut, dat uit 38 vrouwen bestaat. Zo wordt er elke week door een van de dispuutsleden een maaltijd klaargemaakt, kijken we samen elke avond GTST en hebben we bijvoorbeeld laatst nog romantische videofilms bekeken." Feesten of de wekelijkse borrel van het dispuut vinden in de kelder van het huis plaats. Laila Stamer (24), die in het souterrain woont, moet daarvoor elke keer haar hele kamer ontruimen.

inclusief vloerbedekking en eikehouten secretaire. Ondanks de steeds terugkerende puinhoop, de bruingele vlekken aan haar muur en de beschadigingen aan bestek of meubilair, vindt de derdejaars uvA-studente sociologie die overlast geen probleem. Het uitzicht op de grote tuin - die door een van de moeders wordt onderhouden - en de kolossale kamer van ongeveer vijftien bij zes meter zou ze voor geen goud willen missen. Terwijl de avond wordt afgesloten met een pilsje in het souterrain, wordt er al weer gebeld. Een stille aanbidder voor Annerieke Zeyl. Giechelend wordt hij door twee huisgenoten afgewimpeld. Het is al de derde man die avond aan de telefoon. Grijnzend vertelt Annerieke Zeyl: "Jongens voelen zich hier niet zo veilig, die zijn bang voor al die meiden. En als er eens vriendjes komen, dan sluipen ze de trap op."

Mensen leven langer in gezondheid, maar ool( langer in ongezondheid. (Proefschrift P.M.H.Schiffers) ^ ^ | H

..'fdaarom stel iU voor niel J u C ^ bejaar<iin zelf

W a t v e r s c h e e n er d e z e w e e k b i n n e n d e vu e n w a t h a d d e n die b l a d e n te m e l d e n . Ad Valvas o n d e r n e e m t ied e r e w e e k e e n s p e u r t o c h t d o o r de universiteit o p z o e k n a a r d e m e e s t recente bladen. Veel, heel veel Caspar en Hobbes in de Strotklep van maart. Maar ook voor de rest valt er veel te lachen in het blad van de wiskundigen. Zo melden ze dat Fiat staat voor: 'Fiasco in autotechniek' en dat Lada eigenlijk 'lelijkste afval der autotechniek' betekent. Esther vertelt over verdwaald zijn. "Het mooie gvbkaartje in de bushokjes wordt dan in gedachten langzaam een g.v.d. kaartje." Drie andere wiskundigen leren ons dat een joystick ook wel lolknuppel of vreugdepookje wordt genoemd. En dat 'hackers' krakers zijn die niet in een woning, maar in een computer wonen. Ondanks alle ongein durven we toch te beweren dat dit faculteitsblad, mede door de fraaie vormgeving, het leukste van de vu is. Status Quo, het blad van de rechtenfaculteit, is daarmee vergeleken erg serieus. Sober opgemaakt, buitensporig veel tekst; het wordt de lezer niet makkelijk gemaakt. Maar wel een aantal interessante artikelen. Zo geeft prof. de Waart in een interview zijn mening over de rol van de vn in voormalig Joegoslavië. "Het optreden is een stuk amateuristischer dan het zou moeten zijn." Verder een stuk over de rol van de media in de Eper incestzaak. "Mensen die het zelf moeilijk vinden de scheidslijn tussen fantasie en werkelijkheid te handhaven, raken er zelf van overtuigd dat het waar is. Door het te lezen in de krant kan die innerlijke overtuiging groeien", aldus 'wandelende leugendetector' Wagenaar, die zelf ook nogal wat kritiek krijgt te verduren. Hij trad in Nova op, 'tegen alle gedragscodes voor deelnemers aan een strafproces in'.

tv'Jü^A

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen