Ad Valvas 1993-1994 - pagina 333

^RI 199.

' AD VALVAS 2 4 FEBRUARI 1 9 9 4

PAGINA 5

51 'Waarom zou wiskunde niet leuk zijn dan?' isch 'u aan I. !49 ' 9 5 6'

Hondervijftig scholieren bezochten vorige week de oriëntatiedag van de faculteit Wiskunde en Informatica. Er kwamen verrassend veel meisjes op af. De computershow van hoogleraar Kersten ging de mist in, maar dat kon de pret niet drukken.

1

Dirk de Hoog Zeker voor een koude zaterdagochtend zitten er veel mensen m het restaurant van het wis­ en natuurkundegebouw. ieerd« Zo'n honderdvijftig scholieren zijn naar de onèntatiedag van de faculteit Wis­ kunde en Informatica van de Vrije Universiteit gekomen. Vandaag kunnen IS de voornamelijk uit de zesde klas vwo afkomstige leerlingen 'een dag uit het leven van een student' meemaken, zoals de reclamefolder zegt die de fa­ culteit op bijna alle middelbare scholen in Nederland heeft verspreid. De jongens en verrassend veel meisjes zitten schuchter met z'n tweeën of drieën, ongetwijfeld klasgenoten, vers­ preid over tientallen tafels koffie met een plakje cake te nuttigen. D e meesten van hen ogen onopvallend. Eén jongen draagt zijn haar in een hanekam, één ol­ meisje heeft een hoofddoekje om en eén meisje heeft haar beide oren re­ versierd met drie ringetjes. Zo moet in een provinciestadje een examenklas van ) een doorsnee atheneum eruitzien. rije De dag begint, zoals zoveel dagen aan de universiteit, met colleges. Zesdejaars wiskundestudent H e n n o Brandsma laat } er geen gras over groeien. D e drie jon­ gens en drie meisjes zitten nog maar nauwehjks of de student­assistent be­ gint een beetje zenuwachtig en met net ie te zachte stem zijn college. "Ik ga jullie wat uitleggen over complexe getallen, want dat moet je weten om straks het college over de chaostheorie te kunnen volgen." Hij pakt een krijtje en de eerste formule verschijnt op het bord. "Jullie hebben geleerd dat x2 = ­1 niet oplosbaar is, maar daar hebben we een

Oriëntatiedag voor scliolieren aan de faculteit Wiskunde en Informatica trucje voor bedacht." Vijf minuten later is het hele bord volgekalkt. Een professor komt binnen met een meisje dat te laat was. Ze draagt een snoepjesroze windjack met daar diago­ naal overheen een lange dunne leren riem waaraan een modieus vierkant tasje hangt. Ze heeft haar lippen felrood gestift en aan haar oren hangen grote gouden ringen. Haar lange zwarte haar draagt ze strak achterover gebonden in een dikke vlecht. Over haar krappe zwarte truitje hangt een ketting met een groot 'Ban de bom­teken' eraan. "Waarom zou wiskunde met leuk zijn dan?" zegt ze pinnig op de vraag naar het waarom van haar studiekeuze. "Ik laat me niet afschrikken doordat zo weinig meisjes wiskunde kiezen." Het is lunchtijd. In het restaurant zijn de broodjes gesmeerd en de tafels ge­ dekt. Vierdejaars studente EUes de

Vries schuift aan. Zij was het enige meisje in de groep van twintig toen ze aan de studie wiskunde begon, maar volgens haar is het geen echt mannen­ vak. "Het verschilt nogal per jaar, soms zijn er net zoveel vrouwen als mannen onder de eerstejaars. Binnen de fa­ culteit is vooral informatica het domein van mannen, daar zitten de Whizzkids. D e scholieres vinden het aantal aanwezige meisjes meevallen. "Ik was op een voorlichtingsdag van elek­ trotechniek in Delft. Daar waren drie meisjes en meer dan honderd jongens. Nee, dat lijkt me niet leuk", vertelt een van hen. Een meisje naast haar zegt ei­ genlijk Lucht­ en Ruimtevaarttechniek te willen studeren, maar ook zij liet zich afschrikken door de mannelijke overkill. Andere veel besproken thema's zijn het vinden van een kamer en vooral de vraag of je nu aan de vu of aan de

'Mensen schelden niet op mij, maar op m'n uniform' 99, t9,­ S9,­ 19,­

DS

Universiteit van Amsterdam moet gaan studeren. "De sfeer, weet je, dat is be­ langrijk", zegt een jongen met een net ontluikend, nog nooit geschoren snor­ retje. Hij draagt een 'ziekenfondsbrille­ tje' onder een bloempottenkapsel. De colleges gaan weer beginnen. Prof.dr Bert Kersten, hoogleraar bij de studierichting Bedrijfswiskunde en In­ formatica, heeft met enige trots een ap­ paraat geïnstalleerd waarmee hij com­ putergegevens op een groot scherm kan projecteren. "Met dit simulatiepro­ gramma gaan we m drie kwartier het verlies van deze vrachtwagenfabriek omzetten in een mooi winstje. Wat zul­ len we gaan doen. Roept u maar. Pro­ beren we meer wagens te verkopen of gaan we mensen ontslaan?" Rijen cij­ fers rollen over het scherm, maar ineens verschijnen er alleen maar blauwe vlek­ ken. "Er gaat iets mis", roept assistent

Portier Ronnie Raghoenat: 'Ik word 'M^ j^ voor ieder "^^J^.-'(,? wissewasje * ^ < ^ aangesproken'

D-

S! 539 500

NICO Boink - AVC/VU

Ook het personeel dat dagelijks achter de schermen werkt, is essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? De portier.

25,­ 99,­ liter

ie)

X

Erik, die de computer bedient. Een nieuwe opstartpoging volgt en daarna nog één. "De harde schijf is stuk", verzucht de assistent. En helaas, helaas, de show is over. Maar de professor laat zich niet uit het veld staan. Hij im­ proviseert zijn college het verdere halve uur. "Wat ontbreekt in dit model?" vraagt hij de zaal, die muisstil blijft. "De menselijke factor", roept Kersten bijna pathetisch. "Het is echt Ameri­ kaans, alsof een onderneming een ma­ chine IS. Maar er werken mensen. Als je daar geen rekening mee houdt komen de kosten op andere plaatsen terug, bijvoorbeeld m het ziekteverzuim. Aan de vu vifiden we zulke dingen belang­ rijk, tenslotte hebben we een geestelijke achtergrond." Een meisje fluistert tegen de jongen naast haar "Vroeger waren ze katholiek hier." Hij antwoordt: "Ja, maar ze doen met meer aan christelijk­ heid heb ik gehoord." N a afloop van het college krijgen alle aanwezigen een cadeau mee naar huis. Een plastic vrachtwagentje met de naam van de studierichting erop. Een meisje loopt op de professor af. "Waar kan ik me opgeven voor deze studie vraagt ze enthousiast." Ze heet Natascha Poulina en haar ouders komen van de Antillen. "Eigenlijk wilde ik naar de Heao, maar de leraren op school zeggen dat ik naar de universiteit moet gaan omdat ik zulke goede cijfers heb. Maar ja, bij ons thuis heeft nie­ mand gestudeerd en als allochtoon kijk je toch een beetje op tegen de universiteit. Maar deze dag heeft me overtuigd dat ik het kan en het lijkt me heel leuk. Alleen jammer dat er geen andere AntiUianen zijn. Bij elkaar voel je je toch meer thuis, dat merk ik op school ook met mijn vriendinnen." En dan is er natuurlijk nog een borrel. "Is dit een docententafel of mogen we hier ook zitten?" vragen Michael en Paco beleefd. Michael heeft net een tweede glas bier gehaald. "Meneer, hoe is het nu in Amsterdam? Is het elke dag een rommeltje met relletjes en zo. En kan je m de metro echt zomaar een in­ jectiespuit van een drugverslaafde in je arm krijgen. Ja ziet u, wij komen uit Zwolle en dan hoor je nog eens wat."

Achter de schermen

NICO Boink - AVC/VU

Coen van Basten "Natuurlijk mag je me een paar vragen stellen voor 'Achter de schermen'. Kom maar binnen en pak een stoel." Ronnie Raghoenath (24) lacht vrolijk. Hij is portier van het Provisorium. En heeft het prima naar zijn zin op de Vrije Universiteit. Zijn kantoortje in het Provisorium naast de slagboom, is best ruim. Zijn bureau staat vol met bewakingsappa­ ratuur. Want als portier ben je ook bewaker. Tientallen knoppen op een bedieningspaneel. T e bedienen bijvoor­ beeld als de slagboom omhoog moet. En een monitor waarop Raghoenath de in­ en uitgang van het ziekenhuis in de gaten houdt. Er ruist een walkie­talkie en op de achtergrond klinkt Hilversum dne. "Ja, ik zit wel lekker hier", knikt Raghoenath. _ ' . .' ,

"Na de Mavo en Havo heb ik m ' n ba­ sisdiploma beveiliging gedaan", vertelt hij. "Vervolgens kwam ik bij de N eder­ landse veiligheidsdienst terecht. Zij stuurden me dertien maanden geleden naar de v u toe. Ik bewaak niet alleen hét Provisorium, ook het hoofdge­ bouw." "Hiervoor zat ik in de mobiele surveil­ lance. Dan rijd je met je autootje van object naar object. Je controleert de buiten­ en binnenkant van gebouwen. En checkt de alarmcontrole. N a ander­ half jaar kwam ik bij een vaste controle­ post, deze dus." "Portier is een leuk beroep", vindt Rag­ hoenath. "Je hebt met veel mensen contact. Bezoekers komen in h u n auto aanrijden voor de slagboom. Dat is wel grappig want soms staren ze me aan zo van 'schiet eens op jochie en maak open die poort'. Maar om te parkeren

moet je twee gulden vijftig betalen. An­ ders gaat die boom niet open. Dat be­ drag is niet veel voor een hele dag. T o c h willen ze daar soms niet aan. N o u , dan vertel ik dat er toch betaald moet worden. N atuurlijk reageren ze wel eens boos, maar daar heb ik geen last van hoor. Ik denk maar zo 'ze schelden op mijn uniform en niet op mij'." Verder neemt Raghoenath de post in ontvangst, verwijst mensen door en be­ antwoordt vragen. Zoals die van een chique dame, gekleed in een jas met tij­ germotief. In paniek stormt ze de portierspost binnen. "Ik moet om twee uur bij een promotie zijn. Waar kan ik parkeren?" Raghoenath, de rust zelve in vergelijking met de vrouw, vertelt dat ze een knaak in de machine moet wer­ pen zodat de slagboom opengaat. " O , zou ik wel twee vijfhg hebben", vraagt

ze zich hardop af. Gehaast blikt ze in haar portefeuille en vmdt uiteindelijk de begeerde munt. "Godzijdank", klinkt het opgelucht uit haar mond. Raghoenath lacht. "Ik had anders wel wisselgeld voor u gehad hoor." "Soms kwakken mensen hun auto zo maar ergens neer", verklaart Raghoe­ nath. "Dan zetten wij klemmen op de wielen. Geen leuke maatregel voor autobezitters, maar ze kennen de re­ gels. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor studenten die hun fiets verkeerd parke­ ren bij het hoofdgebouw. Wij krijgen de opdracht om die fietsen te verwijderen en elders op te slaan. Soms moet ik wel lachen om die studenten die hun fiets kwijt zijn. Lopen ze me daar een partij te zoeken. Ze verkeren natuurlijk in de veronderstelling dat h u n tweewieler ge­ stolen is." , ., ^„. , Er wordt getoeterd. D é dame Iri tijger­"

jas staat met haar auto voor de slag­ boom. Maar die gaat niet open. Geër­ gerd roept ze allerlei dingen naar Rag­ hoenath en maakt drukke gebaren met haar handen. Via een soort intercom vertelt Raghoenath dat ze even geduld moet hebben. D e parkeerplaats is vol. Als de volgende auto vertrekt, is zij aan de beurt. Raghoenath lacht. Dit soort akkefietjes raken hem met. "Als portier moet je nu eenmaal een goed incasseringsvermo­ gen hebben." Hij heeft het erg naar zijn zin op de vu. "Vroeger zat ik achter een balie en had ik weinig aanspraak. Hier sta ik centraal. Ik word voor ieder wissewasje aangesproken." Verveelt hij zich nooit eens op zijn post? "N ee hoor. Als ik even niets te doen heb, ga ik wat studeren. Ik ben namelijk bezig met mijn vakdiploma beveiliging."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen