Ad Valvas 1993-1994 - pagina 482

AD VALVAS 9 MEI 1994

PAGINA 16

Stop ermee

Pieter Vonck

Over het IJ is alles ver weg Wonen in Amsterdam vergt e nige creativiteit van de vustudent. De kamermarkt zit potdicht, de wachtlijsten groeien en de huurprijzen stijgen nave nant. Toch lukt het veel studenten aan de zo begeerde woonruimte te komen, variërend van corps-huis tot woonboot, van houten keet tot grachte npand. In deel tien van de studentenhuisserie noopt de lage status van wonen in Amsterdam-Noord vier studenten tot he t ve rdoe ze le n van hun woonplek: "Ik woon achter he t Ce ntraal Station." Elsbeth Vernout Aan de overkant van het IJ toeteren auto's, piepen trams en branden licht­ jes. Hier overheerst het duister, terwijl de wind vrij spel heeft rond de hoofden van de noorderlingen die gelaten wach­ ten tot ze de oversteek kunnen maken. De kloof die ze moeten overbruggen is diep zwart, en weerkaatst alleen de lichten van het Centraal Station. Uit­ eindelijk komt het pontje de forenzen halen om ze daar te brengen, waar de warmte is. vu­student politicologie Khalid Bouta­ chekourt (21) ergert zich eraan dat Amsterdam­Noord zo'n slecht imago heeft. De droge toevoeging 'geen Zuid­ Oost of Noord' die vaak in kamerad­ vertenties staat, is hem een doorn in het oog. Khalid woont samen met drie andere studenten in een studentenhuis aan het Kraayenplein dat de toets der kritiek van kamerbewoners aan 'de overkant' ruimschoots kan doorstaan. Want waar vind )e vandaag de dag nog een huisbaas die met kerst een kaartje stuurt en met P asen een mandje eieren komt brengen? Natuurlijk, de reistijd is lang (35 minu­ ten met de tram naar de vu) maar daar staan weer andere dingen tegenover. "Zoveel luxe vindt je nergens!" roept Khalid enthousiast uit. "De huisbaas Frans heeft gezorgd voor een wasma­ chine, een televisie, het meubilair in de woonkamer en de inventans van de keuken, inclusief BK­pannen en een ser­ vies met een gouden randje. Hij heeft de telefoon doorgetrokken naar boven en mooie spotjes in de gemeenschappe­ lijke kamer gemaakt." De huisbaas, die een doe­het­zelf­zaak heeft, doet het niet voor niets. De huurprijzen variëren van 315 gulden voor een piepkleine, tot 515 gulden voor een grotere kamer met douche. Dat wonen in Noord niet door iedereen met gejubel wordt ontvangen komt vol­ gens de studenten door de psychologi­

sche barrière die het IJ vormt. Ayona Gubbels (21), eerstejaars student aan de Rietveld Academie: "De kern van de stad ligt over het IJ. Het feit dat er water tussen Amsterdam­Noord en het centrum ligt maakt dat wij toch wat af­ gezonderd wonen. Sommige studenten vinden dat je alleen in Amsterdam woont als je een kamer in de Pijp of in Oud­West hebt. Toch zijn wij sneller op het Centraal Station dan zij.'" Huisgenoot Martin Bruinsma (20), tweedejaars vu­student geschiedenis, denkt dat Amsterdam­Noord niet in het vocabulaire van studenten voor­ komt omdat het meer als een dorp wordt gezien dat los ligt van Amster­ dam. Als hij moet vertellen waar hij woont, zegt hij dan ook niet spontaan 'Amsterdam­Noord', maar liever 'ach­ ter het Centraal Station', want dat klinkt beter. De manier bij uitstek om de kloof tus­ sen Noord en Centrum te overwinnen is het pontje, een bijna middeleeuws verbindingsvaartuig m deze tijd van ho­ gesnelheidstreinen en ondergrondse Betuwelijn. Desondanks is het niet erg populair bij de studenten. Khalid heeft een goede conditie omdat hij altijd moet rennen om hem nog te halen. En Ayona heeft altijd pech met de pont omdat ze hem vaak net voor haar neus weg ziet varen. Ze gaat maar liever drie kwartier met de bus naar de Rietveld Academie. Martin vond de pont in het begin nog wel een belevenis, maar is de wachttijden nu wel zat. "Je moet het pontje nooit nemen als je haast hebt", stelt hij vast. Het huis in Noord is te gek, maar de buurt is een gevoelig punt, zo blijkt als Martin begint met "Ik vind de buurt een beetje..." Nog voordat hij zijn zin af kan maken vult Khalid, als een ware ambassadeur voor noordelijke studen­ ten, hem haastig aan met 'best tof. Ayona helpt hem een handje. "Dit is een lekkere rustige woonwijk, je bent weg van de heisa van de stad." Maar

tijdens de rondleiding door het huis blijkt dat achter de fa?ade van rust de misdaad schuilgaat. Martin wijst vanuit het keukenraam naar stalen rolluiken die de vensters van de buurman bedek­ ken. "De buurman is bang voor een af­ rekening", legt hij uit. "Een vriend van hem uit Zaandam is laatst omgekomen toen hij zijn rolluiken opende, er zaten explosieven tussen. De buurman heeft alles gebarricadeerd." Ook discriminatie komt om de hoek kijken in Amsterdam­Noord, zo onder­ vond Khalid aan den lijve. Ayona ver­ telt: "Hiernaast is een ranzig café waar altijd dezelfde mensen komen. De eige­ naresse zag op een gegeven moment dat Khalid en ik het studentenhuis bin­ nengingen en toen kwam ze even kij­ ken. We hoorden later dat ze tegen de huisbaas had gezegd: 'Wat heb je nu gedaan, heb je het aan allochtonen ver­ huurd?' Ze dacht dat hier een buiten­ lands gezin kwam wonen ofzo." Tij­ dens Ayona's verhaal ijsbeert Khalid rusteloos tussen leren bank en salonta­ fel heen en weer. De rondleiding krijgt een vervolg op de eerste verdieping, waar de kamers zijn. Zoals in elk studentenhuis leggen ze elk een stukje van de persoonlijkheid van de bewoners bloot. Khalids kamer lijkt

verdacht netjes voor de gelegenheid, te meer daar zijn huisgenoten klagen dat hij zo'n sloddervos is. De woonruimte van Martin is functioneel: slapen, leren en douchen. Ayona's kamer bergt een kunstenares, dat zie je meteen aan de beschilderde vellen op tafel. De kamer van de vierde bewoner Xan­ der Eyssen (21), uvA­student genees­ kunde, spant de kroon. "Nu gaan we naar de berenkamer", giechelt Ayona als ze de kamerdeur opent. Xanders vader uit Limburg is onverwachts langs gekomen en daarom blijft hij beneden bij de visite. Op zijn planken en kast staan roze kermisberen, citroengele ko­ nijneknuffels en meer jeugdrelikwieen. Xander studeert hard, te zien aan opengeslagen medische boeken die in kleur de inwendige mens tonen. "Daar bij dat licht is het centrum al", wijzen de studenten uit zijn raam, waarvan de vensterbank bedekt is met een 'tocht­ worst' in pantermotief. Ze kijken hoop­ vol in mijn richting. En inderdaad, zo lijkt Amsterdam helemaal met zo ver weg.

Wat niemand z oekt, wordt z elden gevonden (Proefschrift E Blaak)

iU viWi ï^ek wa!t ver ^ Z ó c V i t .

V^^cC.

Het absolutisme viert hoogtij. Als je er eenmaal op let, is het even hinderlijk als het uitzitten van een lezing nadat je bij de eerste twee zinnen al ontdekt hebt dat de spreker om de drie woorden 'uh' zegt. Alles is absoluut tegenwoordig. Geen gesprek gaat voorbij of de meest onbenuU ige opmerkinkjes worden volstrekt ontegenzegge­ lijk gemaakt en liet slapste poli­ tieke geklets als ultimatief gepo­ neerd door het gebruik van het woordje absoluut. Absoluut, ab­ soluut, absoluut. Als bijwoord, bijvoeglijk naamwoord en als be­ vestiging. Absoluut kan nu ei­ genlijk niet meer gebruikt wor­ den waar het voor diende. Het betekent voortaan iets gezapigs als 'ja, ik meen heus wat ik zeg'. Het besmettelijke gebruik en de devaluatie van dit woord vind ik een typisch voorbeeld van hoe mensen elkaar gedachteloos na­ kletsen, woorden pikken, terwijl men toch de waan koestert dat men een uniek zelfdenkend per­ soon is. Er zijn meer van die mo­ determen, ooit eens gebruikt door iemand die wat variatie in zijn taalgebruik wilde brengen maar massaal overgenomen en daardoor volledig waardeloos ge­ worden. Zo vat ik een acute wal­ ging op voor iemand die vragen beantwoordt met: 'dat klopt'. De hele dag door hoor je geklop, via de media in doodgewone ge­ sprekken: 'klop, klop, klop'. Kunnen jullie daar eens mee op­ houden? Net als met de kreet 'met elkaar' of'met z'n allen', die mateloos populair is bij poli­ tici, ambtenaren en goedbedoe­ lers als de dagelijkse problemen van Nederland besproken wor­ den. De meest debiele uitsmijter is echter: 'veel succes'. Deed men vroeger nog wel eens de groeten aan je moeder of wenste iets anders persoonlijks bij het afscheid, tegenwoordig moet ie­ dereen altijd en overal succes hebben. 'Het klopt absoluut, met elkaar komen we er wel uit, en veel succes met uw program­ ma!!!' SELMA SCHEPEL Een kind laten vermoorden y | f ^ _ N, kost in Brazilië *'" tussen de 75 en de duizend gul­ den. In Rio de Janeiro alleen al verdienen onge­ veer vijftien dui­ zend kinderen hun boterham aan de drugshandel. Over de hele we­ reld sterven iedere week bijna een kwart miljoen kinderen aan ziekten die zijn veroorzaakt door armoede en ondervoeding en leven er in to­ taal meer dan tachtig miljoen kin­ deren op straat. Deze somber stemmende cijfers zijn te lezen in Ontketend, een studentenblad over mensenrechten, volgeschreven door Amnesty International­vrij­ willigers van beide Amsterdamse universiteiten. Renzo Gastoli, foto­ graafvoor Reuter, vertelt in het blad over zijn woning in de buiten­ wijken van Rio. "Geweld is hier de gewoonste zaak van de wereld. Laatst lag er weer een dode en een klein jongetje zei: 'Kijk, hij heeft zijn schoenen nog aan.' Dat was het enige wat hem opviel." Nee, dan de Aardweek, het facul­ teitsblad van de geologen van de vu. Dat zit heel wat vrolijker in el­ kaar. De geologen stellen zich bij genetische manipulatie vleesetende begonia's en wandelende maretak­ ken voor. En ze vinden hun blad 'een bijzonder machtig medium', omdat nadat ze een paar weken terug over enkele wc's in het bèta­ gebouw hadden geschreven prompt de loodgieters op de stoep stonden om de boel te ontstoppen. En omdat hun idee om het onderzoek­ schip 'Tyro' aan te kopen en als bar te gebruiken Ad Valvas heeft ge­ haald. Van die macht moeten we gebruik maken, moeten ze hebben gedacht. En dus gaan ze door. "Wat dacht u van een boortoren op het dak. Of een stenenkraker. Of het nieuwe zonneterras van Geovu­ sie. Ha, dat zal ze leren. Hou vol, jongens, redding is in aantocht."

F4

(PB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen