Ad Valvas 1993-1994 - pagina 151

PAGINA 7

AD VALVAS 4 NOVEMBER 1993

Vouwenstudies op de weegschaal Dirk de Hoog

Zo'n driehonderd vrouwen en drie mannen konden afgelopen donder­ dag en vrijdag kiezen uit drie inlei­ dingen en tachtig werkgroepen om hun kennis bij te spijkeren bij een landelijk congres over vrouwenstu­ dies aan de vu. De deelnemers maakten tijdens een slotforum de balans op van twintig jaar vrouwen­ studies. "Dit congres is smullen. Al die nieuwe denkprodukten van andere mensen zijn heerlijk geestelijk voedsel", roept een deelneemster aan het vrouwencongres door een zaalmicrofoon tijdens het slot­ forum. M aar niet alle aanwezigen zijn even enthousiast. "Kunnen de weten­ schapsters niet met positieve oplossin­

1

Afstudeertempo VU-studenten Van iedere honderd eerstejaars in 1990 haalden 71 studenten binnen twee jaar de propaedeuse en veertig zelfs in één jaar. Van iedere honderd eerstejaars van 1986 zijn er na zes jaar 43 afgestudeerd, na vijf jaar twintig en na vier jaar slechts vijf. Dit blijkt uit een door het onderwijs adviesbureau van de vu gepresenteerd voortgangs­ rapport. De trends die uit dit rapport naar voren komen wijzen er (in tegenstel­ ling tot wat minister Ritzen en staats­ secretaris Cohen hopen) niet op dat studenten tegenwoordig steeds sneller en vaker afstuderen. Het tegendeel is nog eerder waar. (PB)

gen komen", vraagt een congresgang­ ster die in het 'maatschappelijk veld' werkt. Ze vmdt dat er inmiddels wel ge­ noeg analyses zijn gemaakt van de maatschappelijke ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. "Twintig jaar ge­ leden verdienden vrouwen gemiddeld een kwart minder per uur dan mannen en dat is nu nog zo. En aan de top van de samenleving zijn vrouwen nog steeds schaars. Waarom komen vrouwen niet door het 'glazen plafond' heen." Ze wil nu eens horen hoe die problemen kun­ nen worden aangepakt. Maar zo simpel zit de wereld niet in elkaar. Even daarvoor heeft forumdeelneem­ ster Renee Hoogland, literatuurweten­ schapster in Nijmegen, uiteengezet dat een feministische academica in eerste instantie verantwoording schuldig is over het wetenschappelijke niveau van het verrichte werk. "Het zijn praktijken voor ingewijden over theorievorming en

Congres over twintig jaar vrouwenstudies aan de VU Sidney Vervuurt, AVC/VU

grondslagenonderzoek die niet samen­ vallen met het maatschappelijk veld." Verschillende congresgangsters zeggen zich vooral door de intellectuele uitda­ ging van het universitaire werk te laten inspireren. "De vakbond vind ik bij­ voorbeeld nog steeds in alle uitingsvor­ men een heel mannelijk orgaan", merkt een spreekster op. Dat is natuurlijk tegen het zere been van Karin Adel­ mund vice­voorzitter van de vakbond FNV en deelneemster aan het forum: "Ik weet niet waar u uw informatie over de vakbond vandaan heeft, maar er is daar in twintig jaar meer veranderd dan ik voor mogelijk had gehouden. Wat de vakbeweging betreft is de mannelijke kostwinner van tafel. We stimuleren

De VU in cijfers 100 90 80 70­ 60­ 50­ 40­ 30­ 20­1 10

in 2 Jaar

On'

1982

1984

1986

ïCinderen'. Daarin schrijft ze onder an­ dere: "Centraal staat de vraag in welke mate het gedrag en meer in het bijzon­ der de persoonlijkheid van mensen ge­ netisch kan worden verklaard en in welke mate via socialisatie of opvoe­ Indrukwekkend ding." Het voorzichtige antwoord van de jonge onderzoekster: "Door beide." En volgens vu hoogleraar Jeanne de Het was de eerste keer dat ze op een Bruijn moeten we genuanceerd aankij­ congres een werkstuk verdedigde. Over ken tegen het ontbreken van praktische de reacties zei Brocke: "Ik heb veel kri­ resultaten. "Er is geen kloof tussen tiek gehad. Mijn conclusie is dat het theorie en praktijk. Er is wel een scala onderwerp heel moeilijk ligt. Ik ben van verschillen. Van heel abstract on­ derzoek tot zeer beleidsgericht. Maar er niet bang voor kritiek en discussie, maar ik proefde de sfeer van 'Ik wil het zijn wél voortdurend raakvlakken." niet horen'. Maar toen ik de prijs kreeg Congresdeelneemster Petra Brocke kwamen er toch positieve reacties op vind die verscheidenheid indrukwek­ kend. "Die enorme variëteit aan onder­ mijn werkstuk." werpen is een eye opener. Het is prachtig Ze vindt niet dat binnen vrouwenstu­ te zien hoeveel mensen waarmee bezig dies de tijd twintig jaar is blijven stil­ zijn." Deze pedagoge, die onderzoek staan. "Er is meer aandacht gekomen doet aan de universiteiten van Nijme­ voor de positieve kanten van het vrouw­ gen en Leiden, is niet zomaar een deel­ zijn. We zijn niet alleen meer slacht­ neemster. Ze won namelijk de congres­ offers van onderdrukking en we hoeven prijs voor de beste paper, ingesteld voor ook niet allerlei mannelijke normen en wetenschappers die minder dan twee waarden, plichten en rechten na te stre­ jaar geleden zijn afgestudeerd. Haar ven. Dat vind ik wel een positieve ver­ werkstuk gaat over 'seksespecifieke so­ schuiving." cialisatie en de sekserol­oriëntatie van deeltijdarbeid. Bovendien voert de vak­ bond campagne om mannen op hun verantwoordelijkheden in het huishou­ den en het ouderschap te wijzen", aldus Adelmimd.

1988

1990

6 Jaar

D

5 Jaar

4 Jaar

„ Gra phic: RoeliaFopma/Ad Valves

Zelden hebben ze contact met studenten en toch werken ze dagelijks aan de universiteit. Ook degenen achter de schermen zijn essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigenlijk? Een ACTA­ medewerkster.

Ml/

Achter de schermen

NICO Boink, AVCAU

Nanet Du ivis: 'lic ben geen mens voor veranderingen'

uesbeth Klumper

"Mijn baas kan hier honderd keer bin­ nenlopen en me honderd keer met een cryptogram bezig zien, maar hij zal er niks van zeggen. Hij weet namelijk dat we keihard werken, en dat het in pie­ ken gaat. Soms is het heel even rustig maar het volgende moment staan er tachtig studenten te dringen aan de balie." Nanet Duivis werkt bij de afde­ ling sterilisatie en uitgifte op de zesde verdieping van het Acta­gebouw. M et vijf collega's zorgt zij ervoor dat de ins­ trumenten van tandheelkunde­studen­ ten gesteriliseerd en gedesinfecteerd worden. Vlak voor het begin van het prakükum IS het druk, iedereen komt de spullen ophalen die bij de behandeling nodig zi)n. En met 79 stoelen (behandelunits) IS dat even aanpoten. Draait het practi­

'Ik ben apetrots'

%l

.'J.

cum eenmaal, dan wordt het wat stiller, al lopen er nog steeds studenten in en uit om instrumenten op te halen. Duivis en haar collega's houden in de computer precies bij wat de studenten aan instrumenten mee krijgen, en voor­ al: of zij het allemaal wel weer inleve­ ren. "In de volksmand heet dit een boor", vertelt Duivis en pakt daarbij een keurig ingepakt instrument. "M aar het is een hoekstuk, het eigenlijke boor­ tje zetten de studenten er later in. Het ziet er simpel uit, maar dit hoekstuk kost al gauw duizend gulden. Daarom letten we heel goed op dat we alles wat de studenten meenemen ook weer te­ rugkrijgen." Er komen wekelijks ruim zevenhonderd studenten bij Sterilisatie en Uitgifte over de vloer. De eerstejaars kent Dui­ vis nauwelijks, ze ziet ze ook niet zo vaak. "M aar bij de tweejaars begint het

me te dagen, dan herken ik de gezich­ ten. Vanaf het derde jaar ken ik ze alle­ maal bij naam, en weet ik ook zo'n beetje hoe ze in elkaar zitten: wie ik vermanend moet toespreken en wie zijn spulletjes altijd voor elkaar heeft. Het is grappig dat je de ontwikkeling van stu­ denten tot tandarts ook aan hun hou­ ding kan merken. Je ziet ze hier als eer­ stejaars aankomen, soms zo verlegen dat ze nauwelijks iets durven zeggen. Vijf jaar later zijn ze veranderd in hart­ stikke leuke, open mensen. Het omge­ keerde gebeurt ook: van die types die het hoog in hun bol krijgen omdat ze tandarts worden."

Betere tijden Nanet Duivis kwam tien jaar geleden van de pedagogische academie. Zij kwam toen als onderwijzeres niet aan de bak. Duivis ging niet thuis zitten

wachten op betere tijden maar pakte van alles aan. Eerst werkte zij als vrij­ willigster op een kinderboerderij en daarna als secretaresse bij een electro­ technisch installatiebedrijf Via een uit­ zendbureau kwam zij bij Tandheelkun­ de van de UVA terecht. Na zeven weken zat het werk er op ,maar korte tijd later kon zij aan de slag bij Sterilisatie en Uitgifte van de tandheelkundige facul­ teit van de vu. Zij heeft de fusie en de verhuizing van de twee Amsterdamse tandheelkundige faculteiten dus van nabij meegemaakt. "In 1989 zijn we van de vu naar Acta gegaan. Ik vond dat heel vervelend, ik ben geen mens voor veranderingen. Ik moet lang wen­ nen aan nieuwe situaties. Bij de vu was het een oude troep, maar heel gezellig. Ik voelde me daar echt thuis. In de be­ gintijd van Acta wilde ik graag terug, maar nu niet meer. Ik ben apetrots op

die mooie zaal met die moderne units." Veel van het werk van Duivis en haar collega's is routine: spullen innemen, registreren, klaarmaken voor verhitting in de autoclaaf, inpakken en opbergen. "Dat is nou net het gevaar", vertelt Duivis. "Je moet niet gaan denken 'dat doe ik effe snel' want dan word je slor­ dig en dat kunnen we niet hebben. Het is verantwoordelijk werk. We hebben tegenwoordig te maken met hepatitis­ patiënten en met mensen die Hiv­posi­ tief zijn en dan moet je verdomd goed opletten. Alles gaat hier in de autoclaaf, dan gaat er stoom overheen van 134 graden. Hrv gaat bij 64 graden al kapot, dus als je het secuur doet, loopt nie­ mand risico. Maar wist jij dat niet eens alle tandartsen zo'n autoclaaf hebben?"»

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen