Ad Valvas 1993-1994 - pagina 108

AD VALVAS 7 OKTOBER 1993

PAGINA 12

Verdwaald in het computernetwerk van de VU: 'Vladdrac weet raad'

Kunst is lachen 2 Dit is even een deelcatalogus van de seniipermanente kunstexpositie van de vu. Semi omdat sommige kunstwerken tijdelijk ondergedoken zijn. Wat voorpaginanieuws blijft voor Ad Valvas, dat vorige week consequent de vergissing bleef herhalen dat de vermiste werken een miljoen 'waard' zijn. Het gaat om M)l objecten, die bij verkoop gemiddeld een kleine 3500 gulden zouden moeten opbretigen. Want dat betekent waard zijn toch? Volg mijn kleine rondleiding langs spullen die er nog wel hangen, en 'oooh' en 'aaah' met mij mee. Loop in het hoofdgebouw vanaf de boekhandel richting lift om aan uw linkerhand een doffe, gedeukte namaak Who's afraid of enz. te treffen. Neem de lift n a a r de zesde en kijk door de glazen deur van de bibliotheek, dat is al gezelliger: een zonnig kleutergroepswerk. Maar op de negende hangt iets wat ik echt zeer bewonder, een lichtblauw gespoten vlak. Dat is pas een kunst: een onbewerkte lap voor zo'n bedrag te kunnen slijten. Zonder titel ook nog. Ik ben een tegenstander van stelen als je geen honger hebt, of van andermans spullen ongevraagd bewerken, m a a r mijn handen jeuken al jaren om die doeken te gebruiken om iets op te schilderen. In merkwaardige combinatie daarmee hangt er nog een academische schets van een schutterstuk. Die jongen kan in elk geval nog tekenen, in tegenstelling tot het toppunt van de collectie. Daarvoor moet u de bibliotheek van de dertiende en veertiende etage betreden. En neem een kussentje mee, voor uw knieën, want van bewondering zakt u daardoor. Vanwege die zeker twintig Mlo verf, verspreid over zes doeken door de begaafde handen van de heren Makfcink, Leppink en Kruzdio. Wie dat zijn? Gewoon zomaar leuke jongens, die in de jaren zeventig de BKR verkozen boven de bijstand. Wordt vervolgd. NICO Boink, AVO/VU

Erno Eskens

En wat eten we vandaag? Even ratelt het toetsenbord dan verschijnt het antwoord op het scherm. Patat met mayo, als lunchhap. "Dat is toch handig, niet?" glimlacht Peter Valkenburg bij het zien van de computerbestanden die hij zelf beheert. Hij lacht met recht, want het gaat goed met het vu-campusnet. ledere zeven maanden verdubbelt de informatie die via dit computernet wordt afgenomen. "We breiden haast exponentieel uit." Naast het laatste mensa-nieuws biedt het netwerk ook toegang tot teletekst, telefoongidsen, bibliotheekcatalogi en allerlei software. "Het is nog m a a r het begin", verklapt Valkenburg. "Over een aantal jaar zal iedereen hier gebruik maken van het campusnetwerk. Dan kun je ook alle informatie over je studie en alle mededelingen die nu in Ad Valvas staan via de computer opvragen. Je hebt dan altijd recente informatie over tentamens, zalen en meer van dat soort zaken." Op het ogenblik maken vooral bètafaculteiten gebruik van het netwerk. In de alfa- en gammahoek is de belangsteUing iets minder groot. Rechten en sociaal-culturele wetenschappen zijn zelfs niet eens aangesloten. "Dat zal allemaal nog wel veranderen", vermoedt Valkenburg. "Kijk maar naar Economie. Daar kunnen studenten zich vanaf volgend jaar via de computer opgeven voor tentamens. Dat scheelt het studiesecretariaat een hoop tijd." De bètafaculteiten hebben het voordeel van het netwerk al veel langer ontdekt. "Vooral bij wiskunde informatica wordt het veel gebruikt. Informaticastudenten krijgen tegenwoordig al hun practicumopdrachten via het netwerk. Het is daar dus echt al ingeburgerd." Even buigt Valkenburg zich over het toetsenbord, tot het gecomputeriseerde faculteitsblad van de informatici op het scherm staat. Twee seconden later heeft hij weer een andere krant te voorschijn getoverd. Het is het blad van het Cent r u m voor Informatie en Onder-

steuning (cio) dat onder andere computercursussen aanbiedt. "Je kunt het van het scherm lezen of uitprinten, net wat je wilt." Het netwerk doet ook dienst als postbode. "Electronic mail, oftewel e-mail is enorm in opkomst. Het komt neer op het verzenden van een brief per computer", vertelt Johannes van Veen, die vandaag promoveert op een onderzoek naar email bij een zestal bedrijven. "Bij die bedrijven werkt het goed, m a a r of dat ook voor de vu geldt, weet ik niet. Op de vu heb ik niets onderzocht." Dan staart Van Veen haast gelukzalig naar zijn scherm, waar op dat moment een boodschap van een vriend uit Tilburg op verschijnt. De glimlach verraadt Van Veen als een echte computerfreak. "Nou, een computerfreak? Dit weekend heb ik geen computer aangeraakt. Het was een uitzondering, geef ik toe. Maar ik zit thuis alleen te werken omdat ik daar een snellere modem heb." Een vragende blik in zijn richting, doet de promovendus een beetje zenuwachtig op zijn stoel schuiven "Goed, ik geef het toe: ik ben wel een freak." Dan beginnen de rode lampjes op de modem, een apparaat dat telefonisch contact legt met andere computers, heftig te flikkeren. We dringen binnen bij Internet, het walhalla voor de gecomputeriseerde wetenschappers. Via Internet kunnen wetenschappers over de hele wereld elkaar elektronische boodschappen sturen. "Dat klinkt leuk, m a a r e-mail is lang niet altijd functioneel", tempert Van Veen het enthousiasme, terwijl hij verder inlogged. "Het is mij bijvoorbeeld opgevallen dat lang niet iedereen zijn elektronische post leest. Wat dat betreft is een traditionele brief nog altijd een stuk betrouwbaarder. Hetzelfde geldt voor de telefoon: als je iemand aan de lijn krijgt, weet je dat de boodschap aankomt. Met e-mail heb je die garantie niet." Desondanks ziet Van Veen toekomst voor e-mail. "Het werkt als een dolle. Toen ik 1988 aan dit onderzoek begon, was het nog een novum. Het nut was toen nog be-

perkt, m a a r nu komen er steeds meer gebruikers. Daardoor gaat het steeds beter functioneren." De ontwikkelingen mogen positief zijn voor e-mail, Van Veen zelf heeft er vooral de negatieve kanten van ondervonden: "E-mail ontwikkelt zich zo snel dat ik geen keiharde conclusies kan trekken in mijn proefschrift." Desondanks heeft het onderzoek wel wat inzichten opgeleverd: "E-mail werkt het best als de gebruikers geografisch verspreid zitten en er genoeg mensen op het netwerk zijn aangesloten." Het klinkt als een redelijke conclusie, m a a r uit ervaring weet Van Veen dat er uitzonderingen zijn. "Toen ik nog student was, liep ik stage in Amerika bij een vrij norse man. Als je hem in de gang tegenkwam, dan zag of herkende hij je niet. Hij was gewoon niet aanspreekbaar. Omdat hij dat zelf ook

inzag, gaf hij iedereen een e-mail n u m m e r . Daarmee kon je hem bereiken. Het was vreemd: hij zat een paar kamers verderop m a a r je kon hem alleen met e-mail te spreken krijgen." Dat e-mail een sociale functie heeft, wordt onderstreept door het aanbod van Internet. " E r zijn allerlei babbelboxen bij Internet aangesloten", vertelt Van Veen. "Ik weet dat er ook boxen zijn waar vrij expliciet over seks wordt gesproken. Het leuke daarvan is natuurlijk dat je van alles kunt opschrijven. Je kunt je bijvoorbeeld voordoen als vrouw en met een m a n aan de andere kant van de oceaan gaan flirten. Dat kan grappig zijn." Dan betrekt het gezicht van de p r o movendus. Het lukt hem niet in te loggen bij de gecomputeriseerde babbelboxen. In een uithoek van het hoofdgebouw hebben de be-

De beoefenaar van de postduivensport heeft in de Nederlandse samenleving in toenemende mate te maken met discriminerende maatregelen. (Proefschrift J D Hofstra)

alleen no^ maat V - > ^ Ml]

FAy'pm\^eN

SELMA SCHEPEL heerders van het vu-campusnet de volgende dag meer succes. "Eigenlijk zijn wij hier niet voor," r e ageert Jacques Schuurman, die net als zijn kamergenoot Peter Valkenburg werkzaam is bij de dienst Coördinatie Computeraangelegenheden (CCA) , " m a a r ik zal wel even helpen." Vijf minuten later is hij verzeild in een adembenemende snelschaakpartij met een wetenschapper uit Noorwegen. De stukken vliegen over het bord. Het is een ware slachtpartij met een duidelijke winnaar in Scandinavië en een al even duidelijke verliezer op de vu. Misschien dat we meer succes hebben met de babbelboxen? Peter Valkenburg toetst een lange rij met cijfers en letters in, dan zijn we verbonden met de internationale filosofische discussiebox. Er woedt an argument over Foucault. Of er ook iets luchtigers is? "Natuurlijk", zegt Valkenburg. We loggen in op IRC, een Nederlandstalige babbelbox. Een zekere 'Vladdrac' voert daar het hoogste woord. "Goh, cca heeft echt IRC ontdekt", reageert hij nog geen tien seconden nadat we onder de naam 'Valke' zijn inlogged. Klaarblijkelijk weet Vladdrac iedereen te traceren. Dat heeft zijn voordelen, want in de computerwereld 'is het not done om iemand gewoon even te vragen wie hij is', aldus Valkenburg. De vraag wie of wat 'Vladdrac' is, wil hij dan ook niet intikken. Na enig aandringen gaat hij echter overstag. "Vladdrac is studentje", antwoordt de onbekende babbelaar, "op de vu". Het moet een student wiskunde of informatica zijn, concludeert Valkenburg, terwijl het gesprek voortzet met de opmerking: "De redacteur van Ad Valvas wil een kop hebben voor zijn stukje." Vladdrac aarzelt 'euhh', m a a r komt dan met een suggestie: "Vladdrac weet r a a d " . Vooruit dan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen