Ad Valvas 1993-1994 - pagina 396

AD VALVAS 24 MAART 1994

PAGINA 12

Aapjes kijken Het leuke van buitenlandse kranVUten vind ik om te lezen welk Nederlands nieuws het waard is om daarin opgenomen te worden. Vorige week wijdde The Wallstreetjoumal een kolom op de voorpagina, plus een ferm stuk elders aan een expositie in Amsterdam, die me helemaal ontgaan was terwijl ik toch drie Nederlandse kranten per dag lees: Veertig jaar Apeschilderkunst in 'Amsterdams appropriately n a m e d Artis Zoo'. Chimpansees en orang-oetangs maken schilderijen die niet onderdoen voor kunst van driejarige mensenkindertjes. De bioloog achter dit project is er niet zozeer op uit apen als mensen te laten schilderen m a a r probeert zelf in de mentale staat te geraken waarbij inspiratie niet geput wordt uit menselijke esthetische concepten, m a a r uit een tot nog toe onontdekte ci'eatieve drang die mens en aap delen. Drie dagen in de week concentreert hij zich d a a r o p . Het moet te bereiken zijn, mens en a a p delen i m m e r s 99 % van hun genen. Ook de aapkunstenaar lijdt voor de kunst. Zo eindigde de veelbelovende carrière van Achille uit het Bazelse apeheul nadat hij een potlood had ingeslikt. Hoewel chirurgen h e m redden, werd het nooit m e e r wat tussen h e m en h e t palet.

Loeren naar hoeren in 't Borgieel Wonen in Amsterdam vergt enige creativiteit van de vu-student. De kamermarkt zit potdicht, de wachtlijsten groeien en de huurprijzen stijgen navenant. Toch lukt het veel studenten aan de zo begeerde woonruimte te komen, variërend van corps-huis tot woonboot, van houten keet tot grachten-pand. In deel vijf van de studentenhuisserie nemen studenten van het vucorps de verrekijker ter hand om hun overburen, de dames van lichte zeden, te bespieden. E sbeth Vernout D e ramen langs de Oudezijds Voorburgwal kleuren alsmaar roder naarmate studentenhuis 't Borgieel dichterbij komt. D e mannen trekken h u n kragen hoger op, h u n tred wordt lichter, h u n ogen flitsen schichtig heen en weer. Als een oase van degelijkheid staat daar, ingeklemd tussen felle neonlichten en duistere koffieshops, het grachtenpand waarin elf leden van het vu-corps huizen. In gotische letters staat de naam van h u n huis boven de deurpost: 't Borgieel. H e t blijkt geen woordspeling op het toepasselijke 'bordeel' te zijn, maar een afleiding van de dispuutsnaam Borgia, die weer staat voor een Spaans-Italiaans adellijk geslacht. D e anekdotes en bijbehorende lachsalvo's volgen elkaar in hoog tempo op in huize Borgieel, dat al dertig jaar in handen van het vu-corps is. M e t bierflesjes losjes in h u n hand en elkaar overtroevend in het aantal decibellen, vertellen de bewoners over h u n buurt. Omdat de studenten allemaal door elkaar roepen, is het niet altijd duidelijk uit welke mond de voorvallen komen. Uit de chaos is in ieder geval op te maken dat Linda de Mol, die begin jaren tachtig rechten studeerde aan de v u , nog eens in het huis overnacht heeft. "Ze heeft hier ook gedoucht", roept een van de studenten enthousiast. "Onze douche hangt nu vol plaatjes van haar!" Wonen op de Wallen levert soms vreemde taferelen op, zo vertelt de 22jarige Guido Broek, economie-student aan de vu. "Als je hier 's ochtends naar de bakker loopt dan schieten de junks je soms aan. 'Bolletje wit, bolletje bruin?' vragen ze dan. Je moet ze dan duidelijk vertellen dat je niet bij h u n , maar bij de bakker een bruin en een wit bolletje gaat halen." Medebewoner

Hans Dorrestijn (25) - niet die van die droeve liedjes maar student rechten en politicologie aan de UVA - moet soms even slikken als hij naar de slager gaat. "Je komt eerst voorbij zo'n seksshop. D a n zie je op foto's in de etalage hoe een bosneger een geit van achteren neemt en daarna bestel je doodleuk een tartaartje bij de slager." D e elf mannelijke bewoners huren via de Stichting Gustoraat Borgieel h u n huis van de Stichting Studenten Huisvesting en betalen allen 340 gulden inclusief per maand. Voor deze vorm van huren is gekozen omdat de corpsleden zo zelf kunnen bepalen wie in het huis komt. Daarbij wordt de hiërarchie niet geschuwd: een nieuweling woont om te beginnen op de onderste verdieping in de kleinste kamer. Als er een ouderejaars weggaat kan hij doorschuiven in het vier verdiepingen tellende pand, net zo lang tot hij een van de meest begeerde kamers (aan de voorkant met uitzicht op de gracht èn de hoeren) kan betrekken. Het dagelijkse straatbeeld op de Wallen wordt volgens Martin van Velzen, een 25-jarige student communicatiewetenschappen aan de UVA, vooral bepaald door de bezoekers van de RAI. "Je kunt aan het soort publiek zien wat er in de RAI te doen is. Bij de Landbouw-RAi lopen hier allemaal boeren, en als de Bedrijfsauto-RAi aan de gang is, dan komen hier veel mannen in foute pakken. D a t zijn echt topdagen voor de hoeren", aldus Martin. Ook de vrijgezellenparty's, waarbij een aantal vrienden een bijna in het huwelijksbootje stappende kameraad in bavianenpak langs de hoeren slepen, zijn bron van ergernis voor de studenten. "Die lui zijn altijd dronken", meent een van hen. Als Mark van Meggelen (21), student

economie aan de v u , even later zijn kamer aan de voorzijde van het huis laat zien, gebeurt er iets onvermijdelijks^ Aan de overkant van de gracht klopt een m a n in beige regenjas aan bij een hoer die in rood neonlicht duidelijk te zien is vanuit Marks kamer. Snel glipt de man naar binnen en roetsjt het gordijntje achter zich dicht. Mark wil het tafereeltje wel even toelichten. "Rechts is de badkamer", wijst hij, 'en links zit de peeskamer." Een grote zwarte verrekijker in zijn vensterbank verraadt dat hij menigmaal een studie maakt van het hoerenlopen. "Iedereen hier heeft een verrekijker", verdedigt Mark zich. "Vooral onze gasten vinden het interessant om hoertje te kijken." Over alle onderwerpen willen de studenten wel babbelen. D e dikke huisvriendin en heroïnehoer Rian en het travestietenhoekje bij de Nieuwmarkt passeren de revue. Ook de weedplantage, aangelegd door de buurman op h u n dakterras en de als gevolg daarvan stonede huiskat, krijgen een plaatsje in de verhalen. Maar één ding blijft in nevelen gehuld: het hoerenbezoek

Pieter Vonck

van de studenten zelf Als de vraag valt stopt de waterval van woorden voor het eerst. "Tsja, de kans om betrapt te worden is gewoon te groot", meent een van de jongens. Hans Dorrestijn: "Ik kan m e voorstellen dat je als toerist denkt, wat een lekker wijf Maar wij zien diezelfde vrouwen elke dag, in hetzelfde ondergoed. Je moet niet denken dat wij, omdat we hier wonen, ineens vaak naar de hoeren gaan of zo." Omdat de rest stil blijft vervolgt hij: "Het is ook wel treurig om te zien hoe die vrouwen aftakelen. Ik woon hier nu vier jaar, ik heb verschillende leuke meisjes tot lelijke, dunne scharminkels zien worden." Bij de rondleiding door het huis toont Hans minder sociale bewogenheid. Hij grapt: " O p de sociëteit is het gewoon veel makkelijker scoren dan op de Wallen. En het kost nog minder ook! Drie bier is zeven vijftig, bij de hoeren ben je vijftig gulden kwijt."

Uit onderzoek blijkt dat slechts drie keer per week 'afgaan' nog normaal kan worden genoemd (Proefschrift J.W.M.Muris)

er»--..W was'i'? (fp^A

oV..

En net als mensen geven apen elkaar sotns beestachtige kritiek. Terbang, rond wie deze expositie draait, was eens bezig de laatste klauw te leggen aan een kunstwerk toen haar m a n langs kwam en erop begon te urineren. De kunstwerken zijn te koop, m a a r de apen verdienen er zelf niet m e e r mee dan stro, bananen e n gevangenschap. Nooit zoveel dus als de apen van jongens die in de jaren '70 en '80 via de BKR de gemeenschap tilden met vergelijkbaar werk. Een voordeel daarvan is dat u niet naar de apekunstenaars toe hoeft. De vu heeft nog voldoende apekunst in huis. SELMA SCHEPEL

Zielige boompjes zijn van de politieke agenda verdreven door de al even zielige ouderen en de wel zeer kleinzielige vreemdelingenhaat. Politiek gezien is het milieu al dood, tenminste als we de kranten mogen geloven. Maar misschien hebben de kranten het mis: uit een enquête onder 75 vrouwelijke en drie mannelijke personeelsleden van de v u blijkt dat het milieu nog steeds erg belangrijk wordt gevonden. Bijna zestig procent beoordeelt een partij in de eerste plaats op het milieubeleid. De enquête die in de Vrouwennetwerk Nieuwsbrief staat gepubliceerd, tipt daarom Groen Links als winnaar van de komende verkiezingen. D e PvdA is de tweede partij. Guus je ter Horst, universitair hoofddocente bij tandheelkunde en gemeenteraadslid voor de PvdA, vertelt in de Nieuwsbrief dat vrouwen een heel eigen geluid laten horen in de politiek. Dat komt mede omdat "vrouwen in het algemeen iets meer waarde hechten aan het leven naast het werk. Ze vinden het belangrijker om, hoe dan ook, tijd vrij te houden voor familie en vrienden." T e r Horst gaat daarom, in tegenstelling tot sommige mannelijke collega's, minimaal een keer per week naar de film met haar partner. Het interview kabbelt rustig door, net als de rest van het blad. D e boodschap van de Nieuwsbrief- We hebben de rechten en mogelijkheden waar onze grootmoeders van droomden, maar vrouwen hebben nog steeds een grote maatschappelijke achterstand - is al te bekend om nog aan spreken. Koppen als 'De vrouwen komen eraan' en 'Geef nooit o p ' kunnen daar weinig aan veranderen.

AhF4

D e presentatie moet frisser, maar daar ligt nu juist het probleem. Als het op presentatie aankomt, zijn vrouwen niet zo sterk, bekent de nieuwe voorzitter van de vu-vrouwenkerngroep, biologe Rieky van Walraven: "Ik zie in mijn omgeving dat mannen daar een stuk beter in zijn." (EE)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen