Ad Valvas 1993-1994 - pagina 408

AD VALVAS 31 MAART 1994

PAGINA 12

TT*SJS3fe*T:'

Niet zo g e k

Marleen Meulenberg, studente zonder vaste verblijfplaats

Pieter Vonck

Nomadenbestaan maakt studeren onmogelijk Wonen in Amsterdam vergt enige creativiteit van de vustudent. De kamermarltt zit potdicht, de wachtlijsten groeien en de huurprijzen stijgen navenant. Toch lukt het veel studenten om aan de zo begeerde woonruiiiitê te komen, variërend van corps-huis tot woonboot, van houten keet tot grachtenpand. In deel zes van de studentenhuisserie zwerft vu-studente Marleen Meulenberg (24) langs geile mannen en donkere kotten, naarstig op zoek naar een kamer. El en van Da en Op de hoek van de Albert Cuypstraat en de Ferdinand Bolstraat ligt in een nis van een etalage een man, verscholen tussen het fruitafVal dat die dag van de markt is overgebleven. Hij trekt zijn benen op en sluit zijn slaapzak zover mogelijk over zijn gezicht. Zijn donker­ bruine ogen waken angstig over zijn ka­ rige bezit, drie plastic tassen met wat eten en kleding. In diezelfde straat woont Marleen Meulenberg, derdejaars student Cul­ tuur Organisatie Management(coM) aan de Vrije Universiteit. Zij is afgelo­ pen januari teruggekomen van een reis van vijf maanden door Midden­Ameri­ ka. Vanaf die tijd zwerft ze als een no­ made door Amsterdam. Dankzij vrien­ den en kennissen heeft ze tot nu toe het geluk gehad steeds onderdak te kunnen vinden. Alleen kan ze in geen enkele kamer langer dan twee weken blijven. Soms verblijft ze voor hooguit drie nachten bij een vriendin, een andere keer leeft ze even bij haar vriend in Rotterdam. D e kamer waarin ze nu woont is tijde­ lijk. De bewoner ­een dispuutgenoot van de studentenvereniging SSR ­ komt binnenkort weer terug uit Amerika. D e huur hoeft ze niet te betalen, als dank voor het bewaken van zijn huis. Het enige bezit van de COM­Studente ligt in een hoek van de kamer, een uitgesprei­ de kaart van Amsterdam en een rugzak waaruit twee broeken puilen. "Ik heb mijn vaste plunjezak bij me, met de meest noodzakelijke bezittin­ gen. In een weekendtas zitten al mijn kleren, in mijn rugzak m ' n boeken. Verder heb ik nog een plastic tas met eten en een slaapzak. M e t deze bezit­ tingen reis ik al weken rond. Het is net alsof ik nog op vakantie ben." "In deze kamer heb ik geen warm water, dat is wel lastig. Als ik moet af­ wassen moet ik eerst pannen met water opzetten, 's Ochtends sta ik me in een

teiltje te wassen. In de eerste week dat ik hier woonde, maakte dat nog met veel uit. D a n fietste ik 's morgens vroeg naar een andere kamer in de R aam­ straat, waar ik door de week tijdelijk in mocht wonen." Marleen verliet die woonruimte al snel omdat er geen tele­ foon in zat, voor een kamerzoekende een onontbeerlijk meubelstuk. D e COM­Studente komt net terug uit Sloterdijk waar ze een kamer van vier bij drie meter aangeboden kreeg voor vijfhonderd gulden. T e ver weg en bo­ vendien te duur, vindt ze, hoewel ze best wil werken om eventuele hoge on­ kosten te kunnen betalen. Ze plaatst wekelijks oproepen in de Volkskrant, het advertentieblad Via-Via of in een van de universiteitsbladen. R eacties krijgt ze genoeg, maar tot nu toe liepen ze al­ lemaal uit op een teleurstelling. "Vorige week belde een man mij op. Hij legde uit dat hij op een woonboot in het oostelijk havengebied leefde. In zijn kajuit had hij nog wel een ruimte waar ik kon wonen. Het leek me zo ro­ mantisch, ik zag de olielampen al han­ gen. T o e n ik kwam kijken bleek de woonboot een verroeste motorboot te zijn. Het donkere kot waar ik moest leven was een bij twee meter, ik kon niet eens languit in mijn bed liggen. O m het lekker warm te krijgen moest ik nota bene zelf hout gaan sprokkelen. Half huilend ben ik toen weer naar huis gefietst." De telefoon gaat. Marleen veert op van haar stoel en pakt de hoorn vol ver­ wachting op. Studente Petra heeft een kamer voor 340 gulden in een gezellig studentenhuis. In de Bijlmer. Marleen gnuift wat, maar maakt toch een af­ spraak. "Ik heb al meerdere keren een hijger of gefrustreerde 06­beller aan de lijn gehad", vervolgt de studente gniffelend. "Zo vertelde een vriendelij­ ke vent me onlangs dat hij een kamer van zes bij acht meter voor me had, aan de Keizersgracht voor maar 315 gul­

den. Het leek me fantastisch. Kort daarop vroeg hij mij of ik al een relatie had. Hij bleef dwepen en zeggen dat ik zo lief lachte. Ik heb de haak er maar opgegooid. Mijn ouders zijn sinds die tijd vreselijk bezorgd over mijn zwer­ versbestaan." Voordat Marleen op reis ging naar Midden­Amerika, woonde ze in een grote kamer bij een hospita, vlakbij het Centraal Station. Hoewel ze het daar ook niet echt naar d'r zin had heeft ze nog wel geprobeerd om die kamer aan te houden. Zonder resultaat. "Die vrouw had meer dan twintig Perzische katten en was bovendien een psychia­ trische patiënt. Zo had ze van die buien dat ze heel hard tegen mij begon te schreeuwen of mijn kamer overhoop haalde. Ik was bang dat ze na vijf maanden al mijn spullen op straat zou hebben gezet." Weer gaat de telefoon. Een meelevende vriendin vraagt of ze deze dag mis­ schien wèl succes heeft gehad. Nee, ook de kamer waar ze gisteren ging kij­ ken niet gekregen. Morgen gaat ze in een ander studentenhuis kijken, ergens in D e Pijp. "Vrienden zeggen dat ik steeds onrusti­ ger wordt. Ze hebben gelijk, denk ik. Ik

ben nu bijna elke dag bezig met het vinden en bezoeken van een kamer. Tijd voor het maken van mijn scriptie neem ik niet. D e boeken heb ik al ge­ haald, maar nog geen enkele keer inge­ keken. Volgende week moet ik maar eens een poging wagen." Haar lijstje met kennissen die mogelijk een kamer voor haar hebben, raakt langzamerhand uitgeput. Zondag moet ze uit deze ruime living, want dan komt haar studievriend Jan­Peter terug. Het wachten is op een telefoontje van een meisje wiens vader een huis in Oud­ West heeft gekocht, waarin Marleen een vijfhoekig kamertje kan krijgen. Die kamer heeft ze eergisteren bezocht. T o t die tijd gaat ze waarschijnlijk bij haar ouders in Oudenbosch wonen. Ze hoopt dat het niet zover hoeft te komen. "Al mijn spullen staan daar al maanden opgeslagen, daar zijn mijn ouders niet blij mee. Maar ik blijf opti­ mistisch. Ik heb al gevraagd of mijn vader een bestelbusje wil huren. Want als alles doorgaat dan ga ik zondag voor de zevende keer verhuizen."

Voor een goede ontwik k eling van de biotechnologie in Nederland moet maatschappelijk e discussie vooraf gaan aan regulering door wetgeving (Proefschrift E.B. van Dieren)

2ou u rofiol èn ^dsen ^ * » * ^ WilleA W<5g^« . ^ ^ É T

D e filosofi e stud e nt e n uit de vori­ ge Ad Valvas, die h u n d o c e n t e n 'onaangepast, onge schikt voor de maatschappij' noe me n, he bbe n gelijk. M a a r dat dit n i e u w z o u zijn, of alle e n voor de de rtie nde verdieping ge ldt, m o e t e ve n b e s ­ treden worde n. Ee nvoudige logi­ ca ve rklaart dat als m e n z e e r ­ of hooggeleerd wil w o r d e n , m e n zijn le ve n in e e n z a a m h e i d tusse n boeken m o e t slijte n. En ge e n tijd heeft o m e e n r o m a n o f krantje buiten z'n vakge bie d te l e z e n , laat staan o m e e n n o r m a a l s o c i ­ aal le ve n op te b o u w e n . O p zo'n echtelijk aanhangwage ntje v o o r ondersteunende take n na d a n . Geleerden blijft nauwe lijks tijd over naast unive rsitaire plichte n en h e t fiks aanpote n i n de c o m ­ petitie 'Wie krijgt de m e e s t e p u ­ blikaties op zijn naatn' (want aan dat laatste m e t e n de luitje s o n ­ derling h u n status af). Ve rge lijk ze m e t topsporte rs o f filmste r­ ren. D i e gaan ook ove r lijke n o m de be ste te worde n. Je le e st 's wat van z e , m a a r je ve rwacht e r toch geen e cht ge spre k me e ? Contact­ gestoord rake n is dus ve rre v a n moeiUjk i n d e hoogste re gione n van de unive rsite it. T o c h he b ik goe d nie uws voor studenten (maar m i s s c h i e n slecht nie uws voor Carst van de r M o l e n , die d r o o m t dat vroe ge r alles be te r was): doce nte n zijn sterk opge knapt sinds de e cht psychiatrische ge valle n die e e r­ tijds ­ O m a Sche pe l spre e kt van r u i m de rtig jaar h e r ­ m e e r s c h e ­ ring dan inslag w a r e n . Ik be n geen psycholoog, m a a r naar de uren g e m e t e n die ik ge dwonge n in luiste rhouding h e b doorge ­ bracht bij volstrekte ge kke n ­ onder he t m o m van onde rwijs ­ zou ik e e n vrijste lling te r grootte van e e n bul k u n n e n krijge n. Gelukkig zijn e r te ge nwoordig onder vrouwe n, e n onde r jonge ­ ren e n o r m ge schikte , c o m m u n i ­ cabele ge le e rde n te vinde n. Mijn advies i s dus: lees wat m a n n e t j e s van bove n de ve e rtig te spuie n hebben, m a a r laat ze ve rde r in h u n ivore n tore ntje s gaar s m o ­ ren! SELMA SCHEPEL D e faculteitsraad biologie had een applausje over voor de nieuwe opzet van het propaedeuse­pro­ gramma. Opstel­ ler dr Jos Verkleij mag nu in het kwar­ taalblad van de faculteit een en ander uitleggen over het nieuwe onderwijs­ plan. Meer biologie en zelfstandig leren studeren zijn de belangrijkste ingre­ diënten. Voortaan zullen de eerstejaars zich eerst tien weken lang door het handboek Biological Science moeten worstelen, begeleid door docenten uit alle vakgroepen èn onderwijsgevende computers. Wat het blad niet vermeldt is dat de eerstejaars voortaan om half negen 's ochtends moeten beginnen. Hoewel er een afspraak schijnt te be­ staan dat colleges niet voor negen uur mogen beginnen vanwege de tijdstip­ pen waarop de studenten ov­jaarkaart geldig is.

AltF4

H e t Weekblad van de faculteit aardw etenschappen treurt over het verdwijnen van het onderzoekschip Tyro. Vele geolo­ gen hebben met het voormalige vee­ transportschip over de wereldzeeën ge­ zworven, in de hoop de geheimen van de oceanen te openbaren. "Als het schip dan toch uit de vaart moet, leg haar dan in de Amsterdamse haven en maak er een bar van waar oude baardi­ ge aardwetenschappers de sterke verha­ len van weleer nogmaals kunnen vertel­ len", vindt de schrijver. D e geologen hebben waarschijnlijk binnenkort een universitaire primeur. Op 9 april mogen de ouders van alle studenten een dagje rond komen kijken op de fa­ culteit. Pittige vragen komen aan de orde in Kibanzi, het blad van de antropologie­ studenten. "Duizenden jaren is er een taakverdeling geweest tussen mannen en vrouwen, en in de jaren zeventig van deze eeuw komt een groep vrouwen op die dat alles aan de kant schuift. Vindt u dat niet een beetje vreemd?" vraagt het blad aan de docente feministische antropologie Ina Keuper. D e docente betreurt het verdwijnen van het vrou­ wenoverleg antropologie niet. "De we­ reld is veranderd." (DdH)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen