Ad Valvas 1993-1994 - pagina 520

AD VALVAS 2 JUNI 1994

PAGINA 2 0 ^ ^*^|>^^X^x*^^*^-*t^''

Quarantaine

*'*'*'^' ^

..IJ-J'"

W3^

s^ .

Brian Harthoorn (rechts) en Joris Vernooij wonen in Bijlmerflat Groeneveen, anderhalf jaar na de vliegtuigramp

Pieter Vonck

Bijlmerramp galmit na in Groeneveen Wonen in Amsterdam vergt enige creativiteit van de vustudent. De kamermarkt zit potdicht, de wactitlijsten groeien en de huurprijzen stijgen navenant. Toch lukt het veel studenten aan de zo begeerde woonruimte te komen, variërend van corps-huis tot woonboot, van houten keet tot grachtenpand. De vliegramp van anderhalf jaar geleden werpt nog steeds een schaduw over het studentenleven van twee vu-studenten in Bijlmerflat Groeneveen, zo blijkt uit deel twaalf van de studentenhuisserie. Elsbeth Vernout Op 4 oktober 1992 stortte een Boeing 747 van El Al neer op de flat Groeneveen in de Bijlmer. Anderhalve maand later kwam Brian Harthoorn, een 25-jarige student politicologie aan de vu, wonen in het deel van de flat dat nog overeind staat. Zijn drie studievrienden die eerst het huis bewoonden, keken naar Studio Sport toen de vliegtuigramp zich voor hun raam voltrok. Ze wisten daarna niet hoe snel ze uit de flat moesten verhuizen. Een van de studenten 'draaide helemaal door' volgens Brian. "Hij heeft het zwaar te pakken. Nog steeds als hij een vliegtuig over hoort komen doet hij zijn armen beschermend om z'n hoofd." Omdat Brian plotseling uit zijn kamer in de binnenstad werd gezet kon hij kiezen tussen Groeneveen of op straat slapen. Hij koos voor het eerste, al voelde hij zich aanvankelijk wat ongemakkelijk in zijn nieuwe woonomgeving. "Toen ik hier kwam liep ik nog tussen de puinhopen. Het gat wat het vliegtuig had achtergelaten was een naargeestig gezicht. Probeer je eens voor te stellen, in de omgeving van de flat werden nog steeds mensenresten gevonden. Daar blijf ik steeds aan denken." Huisgenoot Joris Vernooij (21), eerstejaars student medicijnen aan de vu, verbleef in India toen hij m een lokale Indiase krant las over de ramp. Hij kon toen nog niet vermoeden dat hij niet veel later bij Brian zou gaan wonen, in dezelfde flat waar het vliegtuig een krater in had geslagen. De ruimte, het vele groen en de lage huur van de kamer trokken Jons vier maanden geleden naar de Bijlmer toe. De ramp lijkt hij laconiek naast zich neer te leggen: "Dit is de veiligste flat van de wereld: zo'n vliegtuig stort met voor de tweede keer op dezelfde plek neer." Het dagelijkse studentenleventje gaat z'n gangetje, maar tegen wil en dank worden de studenten door hun etage in Groeneveen toch dagelijks geconfron-

teerd met de Bijlmerramp. Vanuit de woonkamer kijken ze uit op de onheilsplek, nu een zandvlakte met stalen hekken eromheen. Van het deel van de flat dat is gesloopt is niets meer te zien. De zijmuur is netjes dichtgemaakt en opnieuw geverfd, alsof het propere wit in staat is de littekens van het ongeluk uit te wissen. Dat de ramp nog springlevend is onder de bewoners werd Joris duidelijk toen er onlangs een vliegtuig kantelde op Schiphol. "Iedereen stond hier toen buiten opgewonden in groepjes te praten." Terwijl bij Joris optimisme en nuchterheid overheersen, piekert Bnan over de gevolgen van de ramp, al heeft hij deze niet zelf meegemaakt. Niet voor niets eisen de Bijlmerbewoners volgens hem een onderzoek naar de effecten van uranium uit het vliegtuig, dat vermoedelijk is verbrand na de mslag. Dit zou de gezondheid van de omwonenden ernstig in gevaar kunnen brengen. Sinds de vierde oktober kampen sommige bewoners met onverklaarbare aandoeningen aan eierstokken, schildklier en bijnieren. De arts A. Makboembaks die werkt in de Bijlmer heeft alle ziekteverschijnselen geïnventariseerd en is tot de conclusie gekomen dat deze te maken hebben met de vervuiling na de vliegramp. Politicologie-student Brian ziet, net als de dokter, duidelijk verband tussen de ramp en de klachten. "Sinds ik hier woon ben ik vaak ziek. In het najaar heb ik drie maanden niks kunnen doen. Het begon met een griepje maar het hield maar niet op. Het was schnkbarend, ik bleef transpireren en had koorts. Ik moest wel drie keer per dag douchen. In hoeverre ik paranoïde ben door verhalen die de ronde doen weet ik met, maar ik ben wel veel blootgesteld aan de dampen. De zomer na de ramp heb ik namelijk op het balkon doorgebracht, met uitzicht op de open plek." Groot was Brians verbazing toen hij vanaf zijn balkon een aantal hoge bomen in een paar dagen zag afsterven.

"Die bomen waren net zo hoog als de flats. De blaadjes werden na de ramp ineens bruin en vielen uit. Het grondwater is heel erg verziekt hier. Kerosine, uranium, wat er ook m de grond zit, het is met fris." De milieudienst van de gemeente Amsterdam heeft - zelfs na herhaaldelijk onderzoek - niet kunnen aantonen waar een deel van het verarmd uranium, dat zich in de staart van het vliegtuig bevond, is gebleven. Ondanks de verontrustende berichten is de Bijlmer natuurlijk niet alleen maar rampgebied. Het slechte imago van de buurt wü Joris niet nog een keer benadrukt zien. Hij kan hier prima studeren. Doordat er na de ramp veel appartementen leegstaan, is de rust weldadig. Natuurlijk is criminaliteit een probleem in de Bijlmer, maar de onlangs ingestelde flatwacht is een uitkomst voor wie niet alleen over straat durft. Eén telefoontje naar hem is genoeg voor een escorte van metro naar flat. Huisgenoot Brian beschouwt het wonen in de Bijlmer als een soort experiment in het kader van zijn sociaal-culturele studie. "Ik vind andermans gewoonten en gebruiken heel interessant. Hier woon ik midden tussen allerlei verschillende culturen en geloven in." Door zijn woonplek is Joris binnen zijn kennissenkring uitgegroeid tot een

soort gids naar het monument voor de Bijlmerramp. Steeds weer vragen gasten hem om een excursie naar het gedenkteken. Omdat hij toch op weg moet naar een practicum op de vu, wil hij mij ook nog wel even begeleiden. Met gepaste tred en gedempte stem naderen we 'de boom', die symbool staat voor de voortlevende gedachte aan de slachtoffers. "Dit stuk vind ik zo naargeestig", bekent Jons. Langs het pad dat naar het monument leidt liggen wat verwilderde moestuintjes, waarvan één er netjes aangeharkt bij ligt. Joris kan zich niet voorstellen dat er nog van gegeten wordt. Om de gedenkboom heen zijn houten planken getimmerd, waar geplastificeerde foto's van de slachtoffers en veel verse bloemen op staan. Zorgzaam schudt Joris een kandelaar leeg die vol met regenwater staat. Hij doorbreekt de eerbiedige stilte als hij blijft staan voor een pluchen beer. "Dit vind ik echt het allerergste", zegt hij, "zo'n beertje met brandvlekken erop." Zachtjes schudt hij aan de grijs-blauwe knuffel, die de wacht blijft houden bij zijn baasje. Wij moeten weer gaan, in de verte raast de sneltram.

Het systematisch en kritisch evalueren van literatuurgegevens in het biomedisch onderzoelf is een volwaardige vorm van wetenschapsbeoefening (Proefschrift G. van Poppel)

1^1]

Toen ik klein was, en meiden nog meisjes heetten en de voornaamste toekomst waarop ze voorbereid moesten zijn het huwelijk was, n a m ik me wat voor. Als er toch getrouwd moest woi'den, zou ik nooit met een slager of een militair trouwen. Later bleken er nog veel meer verschrikkingen aan een echtgenoot te kunnen kleven dan ik in mijn meisjesdromen voor.mogelijk had gehouden. D a n hield zo'n galant zich niet met moorden bezig, m a a r dan smaakte zijn mond naar peuken. Of het allerergste: hij deed aan voetbal, te weten glazig staren n a r een groen vlak met heen en weer pezende popjes, en veel pils binnen handbereik. Voetbal werd voor mij bij voorbaat feen reden tot echtscheiding. In mijn huis geen schor of dronken tribunegehuil of wat dat balletjetrap aan ordinairs losmaakt. Ik ben ook heel handig geworden in het vermijden van voetbalnieuws dat toch binnen wil sluipen. De maandagse katernen gaan direct bij het oud-papier, en de sportpaginanummers van de overige dagen weet ik uit mijn hoofd zodat ik ze met de ogen dicht om kan slaan. Toch zag ik eens tot mijn afgrijzen dat een dichter, ook nog hoogleraar aan de vu, een column over voetbal schrijft in Trouw. Zo iemand kan ik nooit meer serieus nemen. Zelf voetballen heeft nog wel iets: het is een betere uitlaatklep voor overdoses hormoongestuurde agressie dan oorlog. Maar massaal die oranje herrie willen volgen is ziekelijk. De komende weken zal ik ook de voorpagina's en journaals moeten mijden, want voetbal wordt tijdelijk tot het echte wereldnieuws gerekend. Terwijl heel Nederland koorts heeft, lig ik in mijn oase, in een soort omgekeerde quarantaine te wachten tot het over is. Lekker op de bak met een mooie stapel boeken. SELMA SCHEPEL

De ledengroep van de ambtenarenvakbond AbvaKabo aan de vu viert volgend jaar zijn vijfentwintigjarig bestaan, meldt het blad De vrije ambtenaar, het huisorgaan van de vu-vakbondsafdeling. T. Blekendaal heeft die hele periode meegemaakt als vakbondslid. Eerst werkte hij bij de technische dienst van de medische faculteit en nu is hij klusjesman in het Hospitium. De AbvaKabo bood hem een speld aan voor het trouwe lidmaatschap, maar die bleek Blekendaal al te hebben omdat hij vanaf 1958 lid was van de industriebond FNV. De jubilaris verspreidde ooit het vakbondsblad nog eigenhandig, maar leest het nu al jaren niet meer, om de simpele reden dat hij het nooit meer onder ogen krijgt. En dit terwijl De vrije ambtenaar in 1979 is opgericht om de informatieuitwisseling met de leden te verbeteren, zoals Willem van der Lee in een ander interview in het blad uitlegt. Van der Lee is ook al een zeer trouw vakbondslid en werkt als energiecoördinator bij de gebouwendienst. Hij pleit voor het neerzetten van wdndmolens op plaatsen waar veel energie verbruikt wordt. Aangezien Van der Lee ook in de universiteitsraad zit zou dit pleidooi nog wel eens gevolgen voor de De Boelelaan kunnen hebben. Voor veel mensen blijkt het nog steeds onduidelijk wat de ondernemingsraad doet. Daarom mag Marja van der Ende uitleggen wat de commissie voor Veiligheid, Gezondheid en Welzijn van de OR zoal uitvoert. De commissie vergadert in ieder geval elke woensdag van half één tot half twee om actuele zaken snel te kunnen bespreken. (DdH)

AttF4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen