Ad Valvas 1993-1994 - pagina 525

ADVALVAS 9 JUNI 1994

PAGINA 5

Duitslandhaat zit diep bij student Uitwisselingsprogramma's en logeerpartijtjes moeten negatief Duitslandbeeld aan VU opheffen

;l||;^w|pïiëlfüp!Slfeiiii 'm

'lief lleefiïtóniai^^^^^

#

"Als Duitser moet ik me bij andere stu­ denten nog steeds excuseren voor wat de nazi's vijftig jaar geleden hebben aangericht. Voortdurend behandelen ze mij alsof ik van een andere planeet kom. Afgelopen week bijvoorbeeld hoorde ik tijdens een college een jaar­ genoot achter mijn rug over mij rodde­ len. Toen ik de docent bekritiseerde fluisterde hij: 'Daar heb je die Duitser weer.' Ik klapte helemaal dicht." Drie jaar geleden vertrok Jörg Noll van­ uit Duitsland naar Nederland om te gaan samenwonen met zijn Amster­ damse vriendin. "Ik heb Nederlanders altijd gezien als positieve, tolerante mensen. Dit beeld klopt helaas niet. Regelmatig word ik door een mede­stu­ dent of zelfs docent persoonlijk lastig gevallen omdat ik een Duitser ben, meestal vanwege mijn 'lelijke' accent." De Duitse student trekt zich de kritiek steeds zo erg aan dat hij tijdens een van de colleges zelfs een keer de zaal uitliep nadat een docent hem had aangevallen op een taalfout. "Hij lachte me smake­ lijk in mijn gezicht uit." Reageerde hij dan niet een beetje overgevoelig? "Ik krijg inderdaad wel eens het verwijt dat ik me te broos opstel. Maar ik hoef toch met te accepteren dat iemand mij om mijn afkomst voor gek zet? Ik ben het gewoon hartstikke beu!" Jörg NoU IS niet de enige student die het is opgevallen dat de houding van Nederlanders tegenover Duitsers, en dan vooral onder jongeren, erg afwij­ zend is. Enkele maanden geleden bleek uit het onderzoeksrapport Bekend en onbemind van het instituut Clingendael dat Nederlandse jongeren de Duitsers niet echt moeten. Jongeren noemden Duitsers arrogant en dominant en beoordeelden Duits­

*4

Istendï'' S ' . ­ , " ' ­ " •*'"'••**"'* * " ' L ' . " 1

Ie *

E en van Dalen

1

land met het cijfer 3,9, het laagste van alle Europese landen. De motieven voor deze negatieve kijk kwam volgens de onderzoekers voornamelijk voort uit onwetendheid over het land. Informatie over Duitsland krijgen ze vooral via hun ouders of de televisie. Kort daarop volgde een reactie op de uitkomsten van dit onderzoek in het Duitse opinieblad Der Spiegel waarin een vernietigend artikel stond over de 'identiteitscrisis en de tolerantiegrens van de Nederlanders'. Beide berichten leidden tot een nog groter wantrouwen en onbegrip aan beide kanten.

Schrikbarend Het stereotiepe beeld van de oosterbu­ ren heeft voor de vu tot gevolg dat zich nauwelijks jongeren aanmelden voor de studierichting Duits van de faculteit der letteren. Jaarlijks gaat het om hooguit zes studenten. "Schrikbarend laag", vindt prof. dr H. Meijerink, hoogleraar Duitse taalkunde. Toch wil de faculteit geen stappen ondernemen om meer studenten te werven. Meijerink: "Een grootschalige campagne werkt alleen maar contra­produktief." Het beeld over de Duitsers is volgens hem al zo geïnstitutionaliseerd dat het probleem ook onder scholieren niet snel via voorlichting is op te lossen. "Discriminatie van Duitsers gaat al zover dat zelfs in intellectuele kringen een anti­Duits grapje het altijd goed doet." "Dom en kinderachtig", noemt de sinds zes jaar in Duitsland woonachtige Nederlandse bankier K. Diepenhorst deze grappen. Ook hij stoort zich aan de vooroordelen die vu­studenten heb­ ben ten aanzien van Duitsers. Toen hij onlangs met zijn dochter vanuit zijn woonplaats Hamburg een bezoek bracht aan de open dag van de univer­

Aad Meijer

siteit, viel het hem op dat de sympathie voor Duitsers onder vu­studenten wel erg gering is. Diepenhorst: "Toegegeven, ik ben ook nooit razend enthousiast over Duits­ land geweest. In Amsterdam vind je meer humor op de straat en in Parijs of Londen is het gezelliger. Maar ik heb wel meer begrip gekregen voor hen. Echt, Duitsers zijn hardwerkende, eer­ lijke mensen." Na de open dag besloot Diepenhorst net als Jörg Noll, iets te gaan doen tegen de Duitse generalisaties onder vu­studenten. Hij plaatste onlangs een advertentie in Psocoptera, het faculteits­ blad van de letterenfaculteit. Daarin bood hij logeerplaatsen aan voor Ne­ derlandse studenten met als doel 'laten zien dat daar ook gewone mensen leven'. In zijn ruime villa kunnen maximaal acht studenten tegelijkertijd logeren, legt de bankier enthousiast uit. "Alles wat ze willen zien kan worden geregeld.

Een tochtje over de Elbe, naar de unie­ ke vismarkt op zondag of een wande­ ling langs de oude pakhuizen. Of ge­ woon lekker flaneren door de beroemde luxueuze winkelpromenades van Ham­ burg", zegt hij. "En als de studenten zich netjes gedragen kunnen ze zelfs ook nog bij ons blijven eten." Tot nu toe heeft nog geen enkele stu­ dent een bezoek gebracht aan de Ne­ derlandse familie in Duitsland. Hoewel Eli Hamel (25), redacteur van Psocopte­ ra en derdejaars student Duits, het vol­ ledig eens is met de visie van Diepen­ horst kan hij wel begrijpen waarom stu­ denten niet naar Hamburg gaan. "Het is nogal idealistisch en naïef gedacht om als toeristische trekpleister Duits­ land te promoten. Daarvoor zit het ne­ gatieve beeld onder studenten al te vastgeroest", denkt hij. Dat er wellicht nog hoop is op verzoe­ ning tussen beide landen blijkt uit de positieve ervaringen die Jörg Noll afge­ lopen weekeinde had tijdens het Duitse

«i.^n

Ik zie alleen maar dienbladen'

*^^pi

rt

uitstapje van het vu­koor. "Ik voel me een stuk prettiger na de uitwisseling met studenten van de universiteit van Düsseldorf, Samen hebben we prachti­ ge liederen van de Duitse componisten Brecht, Weill en Hindemith gezongen. Het viel me op dat sommige Neder­ landse studenten zo verrast reageerden toen ze ontdekten hoe attent en gastvrij de gezinnen waren." In de kroeg hebben de studenten veel met elkaar gesproken over de onderlin­ ge cultuurverschillen, vertelt Noll. De opmerkingen van vu­studenten over Duitsers waren volgens de student poli­ ticologie al veel genuanceerder dan voor de reis. "Ze hebben nu met eigen ogen gezien dat Duitsers niet lomp en grof zijn of altijd met 200 kilometer over de Autobahn scheuren."

Ook het personeel dat dagelijks achter de schermen werkt, is essentieel voor de VU. Wie zijn deze mensen en wat doen ze eigeni: De caissière.

Caissière Yvonne Teerds: 'Even goedemorgen of goedemiddag zegden is wel zo vriendelijlt' NICO Boink - AVC/VU

Coen van Basten

Honderden mensen trekken per dag aan haar voorbij in het restaurant van het hoofdgebouw. Met dienbladen vol lekkernijen. Vooral kroketten en patat. Zij rekent met deze mensen af. Letter­ lijk. En dat doet ze al veertien jaar. vu­ kassière Yvonne Teerds (46). "Tijdens de spits zie ik geen mensen meer. Al­ leen maar dienbladen." Het restaurant van het hoofdgebouw is dagelijks geopend van tien tot vijf. Rond de klok van twaalf begint de spits, die tegen half twee ten einde loopt. "Dan is het hard doorwerken", verklaart Teerds. "Mensen hebben maar een half uurtje pauze en willen die ook benutten." Dus slaat Teerds in razend tempo de toetsen op haar kassa aan om de klant zo snel mogelijk te hel­ pen. Fouten maakt ze niet. Ze kent alle

produktcodes van binnen en buiten. "Een bekertje melk? Nummer 27." Ondanks haar tempo groet Teerds al­ tijd haar klanten. "Even goedemorgen of goedemiddag zeggen is wel zo vrien­ delijk, vind je niet?" Van haar klanten krijgt ze niet altijd dezelfde vriendelijk­ heid terug. "Met name personeelsleden keuren je soms geen blik waardig", meent ze. "Dan voel je je net een robot achter de kassa. Studenten zijn geluk­ kig niet zo afstandelijk. Die zijn heel amicaal. Maken een gezellig babbeltje als daar tijd voor is." Teerds kwam in 1980 full­time in dienst bij de universiteit als kassière. Daarvoor deed ze allerlei andere din­ gen. "Na de Mulo ging ik aan de slag in een lampenfabriek", vertelt ze. "Lampekappen naaien. En ik heb een cursus cafébedrijf gevolgd. Na de fa­ briek was ik koffiedame bij verschillen­

de bedrijven. Vervolgens werd ik chauffeur voor gehandicapte kinderen." Met een busje bracht Teerds deze kin­ deren naar de plaats van bestemming. "Dat vond ik een leuk baantje. K inde­ ren zijn fantastisch. Altijd zichzelf." Helaas verdiende ze niet bar veel. "Vaak ging mijn geld op aan cadeautjes die ik voor hen kocht", lacht ze. "Of ik trakteerde hen op ijsjes." Zodoende kwam ze iDij de vu terecht. Eerst als uitzendkracht op de kofïie­ punten op verschillende etages van het hoofdgebouw. Daarna in het restau­ rant. Ze begint iedere dag om acht uur. "Dan gaan mijn collega's en ik koffie­ zetten. En het restaurant 'bijvullen'. Dus vleeswaren en fruit in de bakken doen. Bij het postkantoor halen we wis­ selgeld voor de vijf kassa's in de mensa. Als er een congres is, schenken we kof­ fie. Je bent eigenlijk een schakeltje.

Overal inzetbaar." Teerds heeft het naar haar zin op de vu. "Er heerst een ongedwongen sfeer. En ik vind het werk leuk. Je hebt con­ tact met allerlei mensen. Van huis uit ben ik vrij verlegen, maar dat heb ik op de vu wel afgeleerd. Je maakt hier zo­ veel mee." Ze herinnert zich lachend een voorval van een paar jaar geleden. "Er was een congres van plattelandsvrouwen. Met z'n allen dromden ze het restaurant in voor de lunch. Uitgehongerd waren ze. Ik wilde een van hen helpen bij de 'melkkoe', omdat ze niet wist hoe ze melk moest tappen. Plotsklaps werd ik door een grote plattelandsvrouw opge­ pakt en opzij gezet. Zij vond dat ik ie­ dereen ophield. Dan sta je toch gek te kijken." Er gebeuren ook dingen die haar irrite­ ren. "Soms lopen mensen dingen al op

te eten nog voordat zij bij de kassa be­ land zijn. En als je er wat van zegt, kun je een grote mond krijgen." Of mensen nemen serviesgoed mee naar hun kamer. "Dan komen wij bekers en bor­ den te kort in het restaurant." Verder heeft ze een hekel aan mensen die tij­ dens de spits al hun centen staan uit te tellen voordat ze betalen aan de kassa. "Dat vind ik ongepast", verklaart ze stellig. "Er staat immers een hele rij mensen achter je. Die hoor je dan zuchten en kreunen. K rijg je zo'n ge­ spannen sfeertje." Wat eet ze zelf eigenlijk het liefste tij­ dens de lunch? "Een bolletje met een harinkje", zucht ze verlekkerd. "Maar ik ben meestal aan de lijn hoor. Ha, ha, ha."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen