Ad Valvas 1993-1994 - pagina 156

AD VALVAS 4 NOVEMBER 199J

PAGINA 17 1

'Zo'n toga is een lekker ding'

Vurïgsten wensch "In een tijd als dezen, waarin ­ ten gevolge van de algemeen heerschende werkloosheid ­ het 1 solliciteren naar een betrekking j voor menigeen bijna een beroep geworden is, zullen velen zich hebben afgevraagd, telkens wan neer hun pogingen voor de zooveelste maal op niets waren uitgeloopen: 'Hoe moet ik toch solliciteren om svicces te berei­ ken?' Het is gemakkelijk om alle échecs in de creditzijde van het grootboek 'crisis' te plaatsen, doch nooit mag vergeten worden, dat sollicitanten zichzelf in vele gevallen wat te verwijten heb­ ben." Jong Mercurius, een blad voor 'jonge handelslieden' xiit 1937 geeft treurig actuele sollici­ tatieadviezen: "Schrijft op mon­ tere en ongekunstelde wijze, ver­ bergt uw lust tot werken niet, en toont reeds bij voorbaat interesse voor de zaak. Kennis van de psy­ chologie van den brief (bedenkt, dat ook een brief een ziel heeft), zal hierbij van noode zijn. Deze nieuwe wetenschap berust hoofd­ zakelijk op een groote dosis ge­ zond verstand, eenig logisch den­ ken en wat combinatievermogen. In den strijd tusschen candidaten met gelijke capaciteiten, spreekt originaliteit een voornaam woordje niee. In een oppervlakki­ ge, vermechaniseerde wereld als de onze (56 jaar geledenl) wordt gelukkig door nog zeer vele werk­ gevers individualiteit als een waardevol, uitzonderlijk bezit be schouwd. Een goed geschreven verhaal kan ons aan het lachen brengen, het kan ons ontroeren, dit zijn gemoedsuitingen, teweeg­ gebracht door de schrijfkunst van den auteur. Waarom, ja, waarom zou het dan niet mogelijk zijn, een indrukmakenden soUicitati briefte schrijven?" Dit acht m e n een goede beginzin: "Ik hoop dat ons beider zoeken zal ophouden, doordat U mij een antwoord stuurt, dat, naar mijn vurigsten wensch, in dien zin zal uitvallen, dat ik mij tegen het eind van deze maand correspondent van Uw firma kan noemen." Met de toevoeging: "Bedenkt zelf ook iets dergelijks, geheel afwij­ kend natuurlijk." NICO Boink, AVC/VU

Geert-Jan Bron

De zitting is een half uur op weg als rechten­student Richard Sussen­ bach als een ware Matlock uit zijn stoel opstaat. Hij klopt een stofje van zijn toga, schraapt zijn keel en valt dan collega­student Marie­ Christine Schoordijk in de rede. "Ik praat misschien voor mijn beurt, mevrouw de president, m a a r ..." De rechtbankpresident laat hem niet uitspreken. "Mijnheer Sussenbach, straks krijgt u heus de gelegenheid vragen te stellen, m a a r nu is het woord nog aan advocaat Schoordijk", zegt ze streng. Een beetje nukkig ploft Richard weer in zijn stoel, niet wetend dat het ko­ mende halfuur meer terechtwijzin­ gen zullen volgen. Richard en Marie­Christine zijn de gelegenheidsadvocaten van een 'spek en bonen'­geding dat vorige week in het gebouw van Justitie aan de Pamassusweg werd gehouden. De twee studenten van de vu ston­ den nu eens niet in een lokaal met gapende klasgenoten h u n pleidooi te houden, m a a r in een heuse rechtszaal, onder het toeziend oog van een strenge rechtbankpresident en een niet al te vlijtige griffier. Het was voor het eerst dat de rech­ tenvereniging Cicero een 'echte' rechter wist te strikken voor de pleitoefeningen die de vereniging iedere maand houdt. Dat de vice­ president van de Amsterdamse rechtbank W. Tonkens­Gerkema zelf een vu­verleden heeft, zal daarbij zeker van invloed zijn ge­ weest. Mevrouw Tonkens kwam wel een halfuur te laat, m a a r dat droeg alleen maar bij aan het echtheids­ karakter van de zitting. In dit half uur zitten de twee gele­ genheidspleiters nog snel hun stuk­ ken door te kijken, ieder aan een grote tafel in de jhr m r C. Dedel­ zaal. Vijfdejaars rechten Richard staat er losjes bij. Zijn derdejaars tegenstander voelt zich zichtbaar minder op haar gemak. De schou­ ders opgetrokken, haar bewegingen achter de tafel onrustig. Als het im­ posante gebouw met zijn vele trap­ pen, portiers en boevenposters

Marie­Christine al niet ontzag heeft ingeboezemd, dan is het wel de bef en toga waarin zij zich net als Richard heeft moeten wikkelen. "Toch is zo'n toga een lekker ding, want er zitten heerlijk diepe zakken in", zegt toeschouwer m r Fieke van Heeks. "En je kunt er ook nog eens alles onder dragen", voegt ze er ge­ heimzinnig aan toe. Van Heeks is gekomen om Richard Sussenbach geestelijk te ondersteu­ nen. Hij loopt stage bij haar juri­ disch adviesbureau. "Let m a a r goed op die jongen, daar zit pit in. Hij gaat die zaak winnen, dat is zeker." Richard zelf is ook vol ver­ trouwen. "Ik denk dat ik wel wat gaten in de kaas kan schieten." Tegenstander Marie­Christine is afwachtender. " O p het advocaten­ kantoor waar ik af en toe werk, hebben ze m e verteld dat deze rechter erg vrouwonvriendelijk is. Daarom heb ik echt alles opgezocht wat tegen m e gebruikt kan worden. Het hele burgelijke wetboek zit in mijn hoofd." Dan gaat de deur in de hoek van de rechtszaal open en schrijdt presi­ dent Tonkens­Gerkema gelijk een Sinterklaas binnen. Ze merkt fijn­ tjes op dat eiser en gedaagde p r e ­ cies verkeerd om zitten. Maar de twee studenten mogen op h u n plaatsen blijven. Marie­Christine moet als eerste met haar billen bloot, want zij is de eisende partij. Het gaat in deze zaak om goochelaar Bor uit Dene­ marken. Bij het inchecken in Hotel Krasnapolsky heeft hij zijn koffer vol toverspullen op aanwijzing van de receptioniste op het bordes ge­ plaatst, waar een belboy deze zou komen halen. Na het parkeren van zijn auto is de koffer foetsie. Deze onbedoelde verdwijntruc brengt de toemee van de goochelaar in ge­ vaar en daarom, zegt Marie­Chris­ tine tegen de glimlachend luiste­ rende president, eist haar cliënt van hotel Krasnapolsky een voor­ schot van tienduizend gulden. Marie­Christine beroept zich op vrij oude jurisprudentie over de zorgplicht. Bovendien brengt ze haar betoog met veel eeehs en

uuuhms. Richard ziet het met een zelfverzekerde glimlach aan. Maar dan komt advocaat Marie­Christi­ ne met vriendin Sandra P las aan­ zetten, die de rol van receptioniste van het hotel speelt. Sandra ont­ popt zich tot een soort kroongetui­ ge. Ze vertelt dat ze inderdaad op­ dracht heeft gegeven de koffer op het bordes te plaatsen en dat de portier geacht werd er op te passen. Het is op dit moment dat de in de hoek gedreven Richard wil reage­ ren, m a a r door de rechter wordt te­ rechtgewezen. Even later komt hij dan toch aan het woord. Meteen wordt duidelijk dat hij goed naar de Amerikaanse rechtbankseries heeft gekeken. Hij gebruikt veel grapjes en laat zijn stem af en toe vervaar­ lijk uitschieten. Bij iedere intonatie gaat hij op zijn tenen staan, waarna hij bij de zacht gesproken delen

weer terugwiegt op zijn hakken. "Kijk eens", betoogt hij, "het hotel ligt midden op de D a m , het Sodom en Gomorra van Amsterdam. Wat er op de wereld m a a r aan geestver­ ruimend snoepgoed is te krijgen, vind je daar. Het is dan natuurlijk dom van een toerist om daar een koffer vol dure spullen zomaar op straat neer te zetten." Richards verhaal wordt met toege­ knepen ogen gevolgd door Marie­ Christine. Ze kan het niet nalaten op de foutjes uit Richards betoog te wijzen. Als hij het over de maand oktober heeft, roept ze snel: " P a r ­ don, het was september." En als Richard spreekt over de avond waarop het voorval plaats vond, bitst ze: "Het was middag, hoor." Tot verrassing van de president komt Richard met een scriptie aan­ dragen over de zorgplicht van h o ­

De eerste pannekoek wordt altijd een klont (Russisch spreekwoord). (Proefschrift J van Veen)

!:i» 'Si''­­':

...en€en£w€e«3ie 'is er niet

Q2^

SELMA SCHEP EL tels. "Hoe komt u daar nu aan?" wil ze weten. "Uit de bibliotheek van de vu", zegt Richard triomfan­ telijk. Hij merkt op dat het woordje 'in' cruciaal is in deze zaak. Met ci­ taten uit de scriptie probeert hij aan te geven dat het bordes niet ge­ rekend mag worden tot het hotel. "Daarmee vervalt de zorgplicht voor het hotel." Was het de bewondering uit de zaal die Richard afleidde, of kwam het door het woordje 'rumoerig', waar hij tot twee keer toe over struikel­ de? Het zal wellicht nooit duidelijk worden, m a a r feit is dat Richard in de vuur van het betoog geheel ver­ gat zijn belangrijke informant, de portier, n a a r voren te roepen. Dan is het tijd voor de uitspraak. De rechtbankpresident wil eerst weten hoe de zaal over de kwestie denkt. Die beslist met negen tegen acht stemmen dat de vordering op het hotel moet worden toegewezen. De rechtbankpresident is het daar­ mee eens. De verklaringen van de receptionist hadden voor haar de doorslag gegeven. Zoals het hoort krijgen beide stu­ dent­pleiters van mevrouw Ton­ kens eerst een compliment voor hun uiteenzettingen. Daarna volgen echter de tekortkomingen. Vooral voor Richard is dit een zure aange­ legenheid. "Mijnheer, ik heb al mijn tongen stukgebeten o m u niet te interrumperen. U sloeg op het gebied van de onrechtmatige daad de plank volledig m i s " , zegt de pre­ sident. En, alsof het al niet erg ge­ noeg is: "Het is m a a r goed dat uw docent hier niet i s . " Een uurtje later staan Richard en Marie­Christine broederlijk naast elkaar bij de afsluitende borrel in café Wildschut. "Natuurlijk is het lullig als je de kous op je kop krijgt. Maar uiteindelijk doe je het daar wel voor. Want de volgende keer maak je nooit meer zo'n fout", zegt Richard terwijl hij naar de bubbel­ tjes in zijn glas 7­up kijkt. Marie­ Christine nipt met een tevreden blik in de ogen haar laatste slokje port weg. "Ik twijfel al lange tijd of ik advocaat wil worden. Misschien moet ik het toch m a a r doen."

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen