Ad Valvas 1994-1995 - pagina 474

ADVALVAS 6 APRIL 1995

PAGINA 18

Meditatie

Buitenlandse studenten aan de VU: na de eerste schok bij het zien van het 'red light district', kunnen ze alles aan

Bram de Hol l ander

'Hier is de docent geen godheid' Als de schemering valt en het steeds stiller wordt In het universiteitsgebouw, begint het leven van veel vu­ studenten en ­medewerkers pas goed. In De Avonden Is het tijd voor sport en baantjes. Of voor een meertalig avondje borrelen met buitenlandse studenten. E sbeth Vernout Uitwisselingsstudent Gaétane Kuhn (23) uit Frankrijk kreeg de eerste dag op de vu een cultuurschok. De docent bij het vak didactiek bood haar een kop koffie aan. "In Frankrijk is de docent een godheid. Studenten praten nooit met leraren, omdat ze er bang voor zijn. Hier geven ze zelfs hun privé­tele­ foonnummer. We zijn met een docent van de vu een theaterstuk gaan bekij­ ken. Hi) nodigde ons zelfs bij hem thuis uit. Soms lijkt het net een droom." Op het eerste gezicht verschilt het groepje studenten in café De Tuin in de Jordaan niet van het doorsnee borre­ lende publiek in de stampvolle kroeg. Hun houding is ontspannen, de drank­ jes staan bmnen handbereik en ze wor­ den door menig Jordanees in het Ne­ derlands aangesproken. Maar als ze met vragende blik en met "I don't un­ derstand" reageren op de opmerkingen, begint er een lichtje te branden. Ver­ ' schillende tongvallen verraden dat het

A VONDEN

16

hier gaat om buitenlandse studenten, vuniverse, een organisatie voor interna­ tionale uitwisselingsstudenten aan de vu, laat ze vanavond het typical Dutch bruine kroegleven proeven, vuniverse is in 1992 opgericht om te voorkomen dat buitenlandse studenten zouden verpieteren in Amsterdam. Het college van bestuur stelt jaarlijks een budget beschikbaar om de buitenlandse studenten door middel van excursies, borrels en andere activiteiten ver­ trouwd te maken met Nederland èn met Amsterdam. De uitstapjes naar de Keukenhof en naar de Tweede Kamer in Den Haag vallen goed in de smaak bij de internationale studenten, evenals de café­bezoeken en feesten van facul­ teitsverenigingen. Ze maken allerminst de indruk weg te kwijnen in het roerige Amsterdam: na de eerste schok die ze ondervonden toen ze het red light dis­ trict zagen, kunnen ze alles aan. Herbert Lohuis (25), vijfdejaars econo­ mie­student aan de vu, is voorzitter

van vuniverse. Met nog elf vu­studen­ ten bedenkt hij het programma voor de buitenlandse studenten. Zijn affiniteit met de internationale studenten ver­ klaart hij aan de hand van zijn eigen achtergrond. Lachend: "Ik kom zelf uit oost­Nederland. Dat wordt hier in het westen ook als een soort buitenland be­ schouwd. Drie jaar geleden sprak ik al­ leen Twents. Nu heb ik me redelijk aangepast aan Amsterdam. Je neemt de taal van je omgeving aan. Maar ik denk nog steeds in het Twents. Dat zou je kunnen vergelijken met een buitenland­ se student die hier komt wonen. Die kan zich eerst ook niet goed verstaan­ baar maken." Herberts drijfveer is in eerste mstantie om studenten uit andere landen weg­ wijs te maken in Nederland. Tegelijker­ tijd biedt vuniverse hem de kans zijn talen te oefenen. "Hier heb ik geleerd om een groep van dertig studenten in het Engels toe te spreken. Ook kan ik mijn Spaans, wat ik als bijvak volg, oe­ fenen met Spaanse studenten. En mocht ik ooit nog eens een internatio­ nale carrière beginnen in de economie, dan kan ik me met mijn ervaringen bij vuniverse onderscheiden van de rest." De in de kroeg verzamelde buitenland­ se studenten uit Oostennjk, Frankrijk en Hongarije zijn het erover eens dat ze Nederland door vuniverse beter leren kermen. Bemadett Karasz (23), stu­ dente Duits uit Hongarije, vindt vooral de excursies leuk. In verbazingwekkend goed Nederlands, ­ ze volgde in Hon­ garije naast haar studie Duits een cur­ sus Nederlands ­ vertelt ze waarom. "In Hongarije bemoeit niemand zich met buitenlanders. Zij moeten alles zelf organiseren. Omdat ik maar weinig col­ leges mag volgen aan de vu, kom ik niet snel in contact met Nederlanders. Daarom ga ik vaak naar de borrels van vuniverse." Bemadett heeft een studiebeurs van het vu­Taalcentrum, bedoeld voor buiten­ landse studenten die Nederlands spre­ ken. Van januari tot juni is ze in Am­ sterdam, waar ze aan de vu gedurende één semester Germanistiek volgt. De Nederlandse colleges kan ze alleen ver­ staan als de docenten niet te snel pra­ ten. Het onderwijs in Hongarije is heel anders dan dat in Nederland, meent ze. "Wij moeten heel veel aantekeningen maken. De docent geeft ons geen re­

aders met samenvattingen van artike­ len, zoals op de vu. Op de werkcolleges in Hongarije zijn bovendien te weinig docenten voor het hoge aantal studen­ ten." Gaëtane, studente Frans uit Straats­ burg, verblijft met een Erasmusbeurs in Nederland. Ze drukt zich, dankzij het bijvak Nederlands dat ze in Frankrijk volgde, goed uit in het Nederlands. De karakteristieke Franse tongval klinkt echter door haar betoog heen, iets wat ze zelf heel "frustrant" vmdt. Vooral de goede faciliteiten op de vu vallen Gaëtane op. "In Frankrijk zijn de universiteitszalen vies en te klein voor alle studenten. Hier is alles zo mo­ dem. Je hebt hier voor één zaal met twintig mensen twee televisies! Wij in Straatsburg moeten het doen met één tv per gebouw. Alle condities zijn hier zo goed, dat ik vmd dat N ederlandse studenten geen excuus hebben om niet te studeren." Het meest ideale vindt de Fran?aise nog wel dat de studenten hier een stu­ diebeurs krijgen. "In Frankrijk moeten je ouders zeer arm zijn, liefst nog met zeven kinderen, om geld te kunnen krijgen van de regering. Ik heb geen franc gekregen om te studeren. Ik vind het moeilijk om terug te gaan, hoor. Het is heel leuk hier." Vooral de herenhuizen in Amsterdam vindt Gaëtane mooi. "Original, hah?" Maar ze kan niet begrijpen hoe N eder­

landers kunnen wonen in rijtjeshuizen die er allemaal hetzelfde uitzien. Ver­ twijfeld: "Ik vraag mij af hoe de men­ sen daar kunnen leven. Ik zou me daar anoniem voelen. Ik denk dat het komt omdat jullie niet voldoende plaats heb­ ben hier." Eén van de leukste dingen in Amster­ dam vindt ze het heimelijk loeren in de Nederlandse huiskamer. "Spms ga ik 's avonds langs de huizen lopen Om bij mensen naar binnen te kijken. In Frankrijk zitten de gordijnen altijd dicht." Ook de bonte mengeling van kledingstijlen m de hoofdstad trekt haar aan. "Ik kan hier de kleding dragen die ik wil. Zelfs als je met een zak op je hoofd rondloopt, zegt niemand er wat van. Ik heb net een hoed gekocht die ik in Frankrijk nooit zou dragen. Daar zou iedereen me nawijzen." Als de groep buitenlandse studenten bijna opbreekt om in een ander café de nachtelijke kroegentocht voort te zet­ ten, stelt Gaëtane nog snel een vraag. Wat haar toch iets tegenvalt m het pa­ radijs Holland, zijn de afmetingen van haar kamer in het Hospitium op Uilen­ stede. "Ik wilde jou vragen: wonen hier alle studenten in zulke kleine kamers, of zijn die alleen voor de buitenlandse studenten?"

"Universiteiten moeten veel meer nadru k du rven leggen op hu n verschillen" (JanKarel Gevers (UvA) in Het Parool van 23 maart j.1.)

is heel Ule^y^,

^Tp^­­^ ik Voel me er veil^, Ooeo

Het zuchtend proppen in liften heb ik achter m e gelaten, tenzij het heel stil is en zeker is dat de lift niet op elke etage stopt. Lopen bevalt eigenlijk uitste­ kend. Van de begane grond naar de redactifc op de vijftiende is het driehonderd treden. Alle betonnen trappen in het hoofd­ gebouw komen met z'n tienen wat treden betreft. Twee trap­ pen p e r verdieping. De stalen trappen, voor zover toeganke­ lijk, tellen lüet leuk metrisch: nu eens vijf, dan zes of weer zeven treden. Er zijn trappenhuizen met ramen en zonder, die noodtrap­ penhuizen heten. Het nadeel van die met ramen is dat je tel­ kens zware branddeuren moet openen en een eindje moet om­ lopen. Het voordeel dat de tochi niet zo saai is, vanwege het uit­ zicht. Bovendien geven ze door het licht de indruk minder be­ dompt te zijn. Schijn natuurlijk, want nergens in dit gebouw kan er fris een raampje open, overal adem je dezelfde binnenge­ pompte lucht. De weg via de noodtrappen is korter, omdat je om de tien tre­ den m a a r drie stappen de hoek ova hoeft te doen om op de vol­ gende trap te komen, in totaal 387 stappen van O naar IS. Het voordeel hier is dat de wande­ ling zich als een soort meditatie af kan spelen. Heen vorm je rit­ misch een spiraal rechtsom, terug wikkel je hem linksom weer af. Je kunt ook vier stap­ pen nemen tussen de verdiepin­ gen, m a a r dat is nadelig voor de harmonie. Meditatie is niet speciaal iets oosters of religieus. Heel veel dagelijkse handelingen zijn, of waren meditatief zonder ooit zo benoemd te zijn. Zo is hengelen van oudsher bij uitstek de popu­ lairste meditatietechniek voor heren. En van breien, boontjes aflialen en strijken weet ik uit ervaring waarom zoveel dames daar, geëmancipeerd of niet, plezier in houden. SELMA SCHEPEL 'Het weten­ schapsbedrijf J^U_ \ heeft een janusge­ " " zicht. Aan de ene kant gebeurt er iets goeds met je als je ermee bezig bent. Anderzijds kan er ook iets min­ der goeds met je gebeuren. Dat minder goede heeft te maken met de mogelijk­ heid dat je wordt toegezogen naar een gereduceerd mens­en wereldbeeld", schrijft studentenpastor Bernard Root­ mensen in het penodiek van het Bezin­ ningscentrum In de marge. In zijn artikel somt Rootmensen de zeven hoofdzonden van het weten­ schapsbedrijf op. Ten eerste is dat "de doorgeschoten neiging tot specialise­ ring, waarbij het een ideaal wordt om steeds meer van steeds minder te willen weten, waardoor het zicht op een veel ruimere werkelijkheid verloren gaat." De tweede zonde is het koesteren van een verengd soort rationaliteit, waar­ door alleen nog iets waar is, als het de regels van de logica volgt. Ten derde bestaat het gevaar van uitsluitend ob­ jectiveren, waardoor alleen dingen tel­ len die in cijfers zijn uit te drukken. De vierde zonde is de werkelijkheid temg te brengen tot modellen en wat daar­ buiten valt te negeren. Ook kan de we­ tenschapper te sterk gaan relativeren: de onderzoeker sluit zich op in zijn ivo­ ren toren, terwijl er op dat moment be­ langrijke keuzes gemaakt moeten wor­ den in de samenleving. De voorlaatste zonde is het afleren van vragen te stel­ len die buiten het directe wetenschaps­ gebied vallen. Daardoor kan de weten­ schap zich te zeer ten dienste stellen van dubieuze politieke systemen. De laatste zonde is een verengd soort nut­ tigheidsdenken. "Alleen datgene waar­ van het nut kan worden aangetoond en wat het liefst ook financieel gewin ople­ vert, wordt belangrijk geacht", schrijft Rootmensen.

F4

Maar het leven is niet uitzichtloos, want onder het kopje 'Pastoraat van de blikverruiming' somt de auteur ook zeven deugden op, die wetenschap weer vreugdevol kurmen maken. Enke­ le trefwoorden zijn: zoeken naar heel­ heid, imiversahteit en een nieuw enga­ gement. Kortom zoeken naar echte wijsheid. (DdH)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen