Ad Valvas 1994-1995 - pagina 62

AD VALVAS 15 SEPTEMBER 19S

PAGINA 6

In dienst van de volleybal Asvu-sportleider Hans Kranenburg gaat zijn 25ste jaar in Deze maand viert de volleybalvereniging van de Asvu haar 25-jarig bestaan. Hans Kranenburg was er als sportleider al die tijd intensief bij betrokken. "Er zit gelukkig een vrolijke kant aan mijn werk. Je zit niet voor niets 25 jaar in hetzelfde métier. Anders had ik allang bij de psychiater gelopen." Peter Boerman Wie eenmaal bij de Asvu werkt, stapt niet maklselijk meer op. T o e n Hans Kranenburg een kwart eeuw geleden als sportleider werd aangenomen, waren ook sportleider Jos Pelk en het huidige hoofd van de afdeling Evert Rijks daar al in dienst. Volleybal is én de specialisatie én de grote liefde van Kranenburg. Hij begon er al mee op zijn veertiende, tijdens zijn middelbare schooltijd op het Amsterdamse Barlaeus Gymnasium. Bij de destijds zeer gerenommeerde volleybalvereniging Blokkeer haalde hij binnen een jaar de eredivisie en maakte er naar eigen zeggen 'aardig wat' buitenlandse trips mee. N a Blokkeer kwam Kranenburg bij het Amstelveense Martinus terecht. Zijn doceerkwaliteiten deed hij op aan de academie voor lichamelijke opvoeding. En in militaire dienst, waar hij sportinstructeur was. Bij de Asvu begon Kranenburg met een stuk of zes, zeven volleyballers. "Dat is langzaam meer geworden. In het begin kon ik met moeite één team samenstellen, nu zijn dat er meestal tien of negen. De laatste jaren wordt het weer wat moeilijker. Eerstejaars schrikken er

steeds meer voor terug om zich ergens aan te binden. Het recreatieve volleybal is heel populair, want dat is vrijblijvend. Maar als je bij een vereniging zit, vind ik dat je eens in de week moet trainen." ' Ondanks de problemen van de laatste jaren is Kranenburg toch heel tevreden over 'zijn' volleybalvereniging. "Het is een hele hechte groep. We hebben zelfs binnen de vereniging af en toe een bruiloft meegemaakt. Maar ook daarbuiten: er worden bij de vereniging veel nevenactiviteiten georganiseerd. Jaarlijks is er een internationaal volleybaltoernooi en we doen mee aan de Batavierenrace. Iedereen is welkom. Spontaniteit moet de eerste dnjfveer zijn. Een 'gewone' volleybalvereniging is vaak: volleyen en dan naar huis. Hier zie je dat veel mensen het moeilijk vinden om weg te gaan als ze afgestudeerd zijn. Want het is zo'n leuk d u p p i e , h è . "

Legervestjes Kranenburg heeft de studentensport door de jaren heen ingrijpend zien veranderen. "In het begin kwam ik wel eens mensen van boven de veertig tegen. Die zie je nu niet meer. Het is nu voor studenten veel moeilijker om zich vrij te maken. Ze kijken liever eerst de kat uit de boom." Ook de opkomst van de krachtsport heeft Kranenburg van nabij meegemaakt. "Een krachtsportcentrum zoals we dat nu kennen was er toen nog niet. O m ons lichaam tijdens de opslag te verzwaren speelden we vroeger met legervestjes met gewichten erin. Hoe zwaar die gewichten precies moesten zijn, wisten we niet. Dat soort inzichten zijn nu veel verder ontwikkeld." Dat is overigens niet altijd een verbetering, vindt de sportleider. "Bij krachtsporters die volleyballen, gaat veel souplesse verloren. Er komt dan te veel spanning op de spieren. Het moet wel mooi blijven." De kinderen van Hans Kranenburg zijn ook gewonnen voor het volleybal. Zijn jongste dochter speelde in de eerste di-

visie, de oudste dochter zit bij haar vader op les. "Als er één is die een reden heeft om na een jaar weg te lopen, dan is zij het wel", lacht hij. "Ik heb ze beiden nooit gepusht om te gaan volleyen. Maar ik ben wel blij dat ze iets aan sport doen." Hij denkt dat zijn vrouw het meest te lijden heeft gehad onder zijn passie. "Trainen en werken, dat kost veel tijd. Ik was jarenlang praktisch iedere avond weg. En ik heb nog steeds een heel rare baan. De ene^ avond werk ik van vier uur 's middags tot elf uur 's avonds. En een dag later sta ik al om negen uur weer op de ten-

nisbaan les te geven. Ja, daar moet je van houden." Vrijdag 16 september om acht uur krijgt Kranenburg in dansschool Mittelmeyer in Amstelveen een receptie aangeboden. Aansluitend vindt een reünie plaats voor alle (oud-)leden van de volleybalvereniging. "Ik ben erg benieuwd", zegt Kranenburg over die reunie. "De meeste gezichten zal ik nog wel herkennen, denk ik. N a m e n noemen wordt wel moeihjker. Jaarlijks ging het toch om ongeveer honderd mensen. We hebben wel veel actie gevoerd om zoveel mogelijk mensen het te laten weten. Dus ik zie wel wie dat er allemaal verschijnen."

Sportleider Hans Kranenburg: 'Ik heb een heel rare baan' NICO Boink - AVC/VU

M*

Beelden in Buiten veldert

Van links naar rechts: sculpturen bij Holy; object Gijsbreght van Aemstelpark; tramhuisje

i,

Dick Roodenburg

Dick Roodenburg Vanaf de v u kun je met tram 5 en sneltram 51 noordwaans naar Amsterdam of zuidwaarts naar Amstelveen. Wie uit het raam kijkt, ziet het stadsdeel dat Buitenveldert heet. Niets te beleven, volgens veel studenten. Zij spoeden zich zo snel mogelijk naar h u n kamer op Uilenstede en weten niet eens dat vlakbij, in het Amstelpark, twee bejaarde zeehonden wonen. U hoort mij niet zeggen dat Buitenveldert de meest swingende wijk van Amsterdam is, maar wie eens wandelend de omweg waagt, krijgt toch leuke dingen te zien. Beelden bijvoorbeeld. D e kunst op de campus laten we even voor wat het is. Die kan altijd nog op een regenachtige dag in en vanuit het hoofdgebouw bekeken worden. Onze wandeling vereist mooi weer en voert eerst westwaarts, richting Amsterdamse Bos. N a de synagoge op de Van der Boechorststraat gaat een pad rechtsaf, waarlangs enkele bed-achtige objecten met gekleurde tegels te zien zijn. Ze liggen niet lekker en bovendien is het nog te vroeg om te pauzeren. De beelden hebben geen naambordje, net zoals de

meeste kunst op de route nogal anoniem blijkt. Volgens Rob van Dugteren, voorlichter bij het stadsdeel Buitenveldert, heeft dat te maken met de wat rommelige overdracht van de centrale stad naar het stadsdeel. Hij is bezig met een inventarisatie van het beeldenbestand. Bij de mgang van het Amsterdamse Bos, aan het eind van de Van Nijenrodeweg, staat een ooit functioneel object dat nu tot kunst verheven is. Het tramhuisje verhuisde na jarenlange dienst op De M u n t naar de rustplaats Buitenveldert en blijft een fraai staaltje van mdustriële vormgeving. Het Amsterdamse Bos zelf behoort tot de gemeente Amstelveen, dus we keren om en gaan via het Gijsbreght van Aemstelpark oostwaarts nchting Amstel. Hier is de ongerepte jungle van Buitenveldert, met veel donkere paadjes tussen het groen. Aan de H u n n e schans staan op open veldjes twee geometrische objecten, één met aluminium ruitvormige volumes en één met houten, in elkaar stekende driehoeken. De vormen contrasteren met hun omgeving en dat vind ik wel mooi. Na de Buitenveldertselaan overgestoken te

hebben, ontwaren we langs Enzerinck half verscholen onder een boom een ruiterstandbeeld. Op de sokkel staan maker noch berijder, alleen graffiti. Even verderop glinstert in de zon een van de verrassingen van onze wandeling, een grote ronde plaat met daarin uitgehouwen een Aziatisch aandoende

Cultuur inscriptie. Weer geen naam, maar de maker zou Theo Niermeyer kunnen zijn, van wie op dit moment soortgelijk werk op het grasveld voor het ApoUohotel staat. De Van Leijenberghlaan overstekend, ziet de wandelaar op de heuvel bij het BOC vier buizen met daar boven een blok, waaruit weer een lange geknikte paal tevoorschijn komt die in de grond verdwijnt. Nadere beschouwmg doet vermoeden dat het hier een vereenvoudigde versie van de struisvogel betreft. Vanaf de heuvel in noordelijke richtmg kijkend, valt een juweeltje van vormgevmg te bewonderen. De voetbrug tus-

sen Holy en Spangenhof wordt omlijst door twee poortachtige sculpturen, die met h u n grillige vorm tegenspel bieden aan de rechtlijnige bebouwing van de wijk. De objecten zijn gemaakt door Frans en Marja de Boer-Lichtveld. Langs het Amstelpark loopt de Europaboulevard, die in het zuiden uitmondt in een rotonde waarachter de wereld in ieder geval Amsterdam - lijkt op te houden. Op die rotonde heeft het stadsdeel Buitenveldert een kunstwerk gepland. H e t ontwerp van Alfred Eikelenboom bestaat uit drie objecten, m de volksmond nu al omschreven als respectievelijk een gigantische bilpartij (Rob van Dugteren spreekt van een perzikachtige vorm), een onderbroken esculaap en een huisje. Niet de bilpartij, maar het huisje geeft aanleiding tot protesten. Het object zou uitgevoerd moeten worden in de kleuren rood en zwart, hetgeen bij sommige wijkbewoners, onder anderen de bewoners van bejaardenhuis Beth Shalom, associaties met de oorlogsjaren oproept. Bovendien doet het huisje denken aan een station, het einde van een spoorlijn. Rob van Dugteren neemt de bezwaren serieus, maar hoopt dat het probleem

zichzelf oplost: "Misschien vindt de kunstenaar groen en blauw ook best" Achter de rotonde houdt de wereld mei op. Een weggetje langs de zuidingang van het Amstelpark voert ons naar de Riekermolen aan de Amstel, met het standbeeld van Rembrandt. Jarenlang heb ik gedacht dat dit bronzen beeld van H a n Wezelaar ten behoeve van de busladingen Japanse toeristen gemakshalve naast de molen gezet was, zonder enige inhoudelijke aanleiding. Op de bewuste plek schijnt onze nationale trots echter wel degelijk getekend te hebben, met zijn schetsboek wandelenii langs de Amstel. Sterker nog, misschien stond het beeld uit 1969 er eerder dan de molen, die ter gelegenheid van de Floriade 1972 uit de Riekerpolder in Amsterdam-West naar Buitenveldert verplaatst werd. Zo leer je nog eens wat. Hier eindigt onze tocht. T e r verpozing kan ik een ieder het Amstelpark aanraden, waar zich ook enkele fraaie beelden en zelfs een galerie bevinden. En vergeet vooral niet even de zeehondjes gedag te zeggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen