Ad Valvas 1994-1995 - pagina 238

AD VALVAS 8 DECEMBER I99J AD

PAGINA 6

Tafeltennis tussen poolcirkel en Spanje Geschiedenisstudent vijftiende op Nederlandse tafeltennisranglijst Drie jaar lang speelde Jonah Kahn zijn thuiswedstrijden duizend kilometer boven de poolcirkel. Tegenwoordig komt hij weer in de Nederlandse eredivisie uit en traint hij af en toe met Bettine Vriesekoop. "IVIaar ik ga zeker terug, of ik er nou ga tafeltennissen of niet."

goed, omdat hij vaak samen m e t haar traint. "Behalve een fantastische tafeltennister is het ook een geweldig mens. Op de een of andere manier heeft ze in de pers een slechte naam, maar ik zou niet weten waar dat op is gebaseerd. Ik vind het altijd een eer om met haar te trainen."

Spanje

Peter Boerman Geschiedenisstudent Jonah Kahn (23) begon al op zijn negende met tafeltennis. Hoewel hij toen al een paar jaar in de eredivisie speelde, werd het pas na het vwo echt serieus. Tijdens een cursus journalistiek in Engeland ontmoette Kahn enkele Noren. D e contacten die hij daaraan overhield, leverden h e m een contract op bij de tafeltennisvereniging van Tromso, een plaats in het noordelijkste puntje van Noorwegen. "Dat was best raar. Ik was gewend om op zijn verst wedstrijden in Geleen te spelen. En dan sta je plots zo'n duizend kilometer boven de poolgrens." N a de zomer van '91 ging hij er aan de slag. "Een fantastische ervaring. D e Noren spelen h u n seizoen in een paar weekenden per jaar. Ik kon dus gewoon in Amsterdam blijven wonen. Soms speelden we in Oslo. Dat was dan voor mij minder ver dan voor mijn teamgenoten." T o c h besloot Kahn zijn studie een jaar stil te leggen om voor het tweede seizoen naar Tromso te verhuizen. "Daar kon ik met tafeltennis behoorlijk goed verdienen." JVtet dat geld ging hij vervolgens op reis naar Zuid-Amerika. "Op die reis heb ik maar twee keer kunnen tafeltennissen." T o e n hij terugkwam heeft hij eerst nog

Jonah Kahn: 'IVlisschien liggen er nog wel ergens een paar peseta's op me te wachten' een seizoen in Noorwegen volgemaakt, voordat hij weer in Nederland een club opzocht. D e tafeltenniscultuur in Noorwegen verschilt nogal van die in Nederland, weet de geschiedenisstudent. " H e t niveau in Noorwegen is vrij laag, maar ze proberen wel om de sport een beetje van de grond te krijgen. Daardoor zijn er veel buitenlanders actief. Ik was voor zover ik weet de enige Nederlander, maar er kwamen ook Engelsen en ik ken zelfs een Roemeen en een Hongaar die voor een Noorse club uitkomen. Die komen helemaal met de trein uit Oost-Europa als er gespeeld moet worden."

Het land Noorwegen heeft op Kahn naar eigen zeggen een 'onuitwisbare' indruk achtergelaten. " H e t is een prachtig, ongerept land. Ik ben dan ook

erg blij"-dat de Noren 'nee' hebben gezegd tegen de Europese Unie. N u kunnen ze blijven zoals ze zijn. Ik ga zeker naar Noorwegen terug, of ik er nou ga tafeltennissen of niet."

Archief Nord-Lys

Het Nederlandse tafeltennis wordt volgens de student steeds zwakker. "In Nederland zijn nu zo'n twee profs bij de heren. E n die trainen zich rot, maar houden er bijna niets aan over. In Duitsland is op een vrij laag niveau nog geld te verdienen. We hebben de laatste jaren een soort sneeuwbaleffect gekend. Een paar toppers vertrokken naar het buitenland, waarna de rest vanzelf volgde." Tafeltennis is in Nederland onlosmakelijk verbonden met één naam: Bettine Vriesekoop. Kahn, ooit Nederlands studentenkampioen en n u vijftiende op de Nederlandse ranglijst, kent haar

Documentairefestival tussen werkelijkheid en fictie Dick Roodenburg T o t en met donderdag 15 december vindt in Amsterdam het internationaal festival van documentaire films IDFA plaats. In D e Balie, Alfa en het Nederlands Filmmuseum draaien ruim tweehonderd films en er worden lezingen, talkshows en discussies georganiseerd. De documentaire lijkt de laatste jaren aan populariteit te winnen, maar pogingen om binnen het gewone bioscoopaanbod documentaires te programmeren, liepen tot nu toe op een mislukking uit. H e t publiek heeft blijkbaar geen behoefte aan de werkelijkheid op het witte doek. Sterker nog, het koopt juist een kaartje om die werkelijkheid even te vergeten. Dat een documentaire louter een al dan niet getrouwe weergave van de werkelijkheid is, berust echter op een misverstand. Zo scherp zijn de grenzen tussen fictie en non-fictie niet te trekken. Voor een documentaire worden vaak gebeurtenissen in scène gezet en omgekeerd maken speelfilms regelmatig gebruik van documentaire beelden. In De Passanten, een documentaire over het voormalige gebouw van het Algemeen Handelsblad aan de Nieuwezijds Voorburgwal, is de kraak van het pand nagespeeld. In zijn speelfilm Hiroshima mon amour verwerkte Alain Resnais opnames van de atoombom op Hiroshima. Beide films zijn tijdens het festival te zien. Het IDFA hanteert als losse definitie van de documentaire "het op een filmische manier creatief omgaan met de werkelijkheid". Deze omschrijving is bij uitstek van toepassing op het werk van Johan van der Keuken. In zijn films is de maker soms nadrukkelijk aanwezig. Tijdens het festival draaien onder andere zijn documentaire over de blinde jongen Herman Slobbe uit 1966, waarin het geluid een bijzondere rol speelt, en De nieuwe ijstijd, een drieluik dat Van der Keuken in 1974 voor de VPRO

PH'31 swingt nog wel even door ^ Dick Roodenburg Eind 1995 verkoopt de Vrije Universiteit het pand aan de Prins Hendriklaaii 31 en wat daarna gebeurt, hangt af van de deelraad Zuid. Als het aan de medewerkers ligt, blijft P H ' 3 1 een cultureel jongerencentrum waar vooral alternatieve popmuziek wordt gespeeld, eens per maand een poëzieavond plaatsvindi en overdag theatergroepen repeteren. Voorlopig swingt PH'31 nog even door. Wel zijn de wekelijkse jamsessies op woensdagavond vervangen door impro; visatie-avonden op dinsdag. Veel zal het niet uitmaken: de formule van een vaste kembezetting m e t steeds wisselende gasten blijft gehandhaafd. Een | verschil is dat de muziek door de improvisaties een meer jazz-achtig karakter krijgt. D e kembezetting bestaat uit Eric Boeren op trompet, Wilbert de Joode op contrabas en Michael Vatche: op drums. Z o ' n twintig composities van Boeren - bekend als trompettist bil de groep Available Jelly - vormen de basis van waaruit geïmproviseerd wordt. Boeren benadrukt dat "een improvisatie niet gezien moet worden als een eeuwigdurende solo, maar als een onderdeel van een muzikaal verhaal dï alle muzikanten samen bepalen". De donderdagavonden zijn gereserveerd voor foe-optredens van groepen uit de alternatieve popscene. Voor de snelle beslissers: het concert van vanavond 8 december, met T h e Ex en H a n Buhrs, gaat volgens P H ' 3 1 "een van de hoogtepunten van de afgelopen drie jaar" worden. Dat zou best eens ze kunnen zijn: T h e Ex geldt sinds de oprichting in 1979 als de enige echte Nederlandse punkband en stemkunstenaar H a n Buhrs werd onlangs in dagblad Trouw vergeleken m e t Captain % Beef-heart en T o m Waits. Later in de maand spelen op 15 december Tohuwabohu - Hebreeuws voor woestenij • en op 22 december T h e Cornfields.

maakte over de verhouding tussen rijk en arm, hier en in de Derde Wereld. N o g altijd zeer de moeite waard, net als Het oog boven de put, een prachtig portret van de Indiase deelstaat Kerala. Van der Keuken mocht voor het festival een top tien samenstellen. D a t leverde, afgezien van de plichtplegingen aan enkele Nederlandse collega's, een aantal interessante titels op van, in Keukentaai, "cineasten die praten denken zingen schelden zoeken vinden of

Cultuur . ..fj.^

i.^,.

....p^.

^

c^,^...

„I

niet vinden polemiseren de liefde b e drijven binnen met achter door het oog en oor van h u n films". Z o ' n zin maakt een plank wetenschappelijke literatuur overbodig. In die top tien staan naast Hiroshima mon amour twee films waarin werkelijkheid en fictie elkaar als het ware overlappen. In En het leven gaat door... uit 1992 ging de Iraanse regisseur Abbas ICiarostami na een aardbeving terug naar het dorp waar hij twee jaar eerder een speelfilm opnam. Door zijn reconstructie van de gebeurtenissen van vlak na de aardbeving, waarin de dorpsbewoners zichzelf spelen, verloopt het rouwproces-voor een deel via de film en wordt de fictie werkelijkheid. Iets soortgelijks gebeurt in Moi un noir uit 1957. D e antropoloog Jean Rouch maakte deze film over een groep uit Niger afkomstige immigranten in Abidjan, de hoofdstad van Ivoorkust. T o e n hij hen na voltooiing de film liet zien, werden de hoofdpersonen zich pas bewust van h u n uitzichdoze situatie. International Documentary Filmtestival Amsterdam, wo. 7 t/m do. 15 december in De Balie, Alfa en het Nederlands Filmmuseum, informatie 020 - 6273329

Met de reislust van Kahn is het voorlopig nog niet gedaan. Volgende maand vertrekt hij in het kader van een Erasmusuitwisseling voor een halfjaar naarl het Spaanse Valladolid. "Ik ben er nu naarstig op zoek naar een tafeltennisclub, maar dat wil nog niet zo lukken. De Spaanse tafeltennisbond schijnt ea soort permanente siësta te houden", lacht hij. "Mocht ik geen contact krijgen, dan neem ik toch gewoon mijn batje mee. Misschien liggen er toch noi wel ergens een paar peseta's op me te wachten." Hoewel tafeltennis "zeker een passie" 1 van hem is, heeft de sport niet meer zijn eerste prioriteit. Hij maakt serieuze plannen om als journalist te gaan werken. H e t eerste stuk is al uit de pen gerold: "In december vorig jaar was ik ] min of meer toevallig bij de Nobelprijs-J uitreiking in Oslo. Bleek er toch helemaal geen vertegenwoordiger van de Nederlandse media te zijn. E n daardoor kwam het enige Nederlandse ooggetuigeverslag van die uitreiking in Galapas te staan, het faculteitsblad van Geschiedenis." Kahn, die van joodse afkomst is, heeft ook deelgenomen aan de joodse Olympische Spelen, op de echte Olympische Spelen na het grootste vierjaarlijkse evenement ter wereld. Kahn behaalde de bronzen plak. Volgend jaar wordt di Europese variant op die Spelen georganiseerd in en om Amsterdam. M e t name rondom de v u zullen dan veel joodse sporters actief zijn. Ook Kahn hoopt dan acte de presence te geven. "Ik speel dan een soort thuiswedstrijd."

Johan van der Keuken tijdens de opnames van Hexagon uit 1 9 9 4 Martijn Heil

De muziei<avonden in Pi-I'31 beginnen rond 22.00 uui. de toegang is ƒ6,- {do. 8 dec, ƒ7,50). Prins Hendriklaan 31, Amsterdam Zuid, telefoon 6736850

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen