Ad Valvas 1994-1995 - pagina 304

AD VALVAS 19 JANUARI 1995

PAGINA 20

Discriminatie

internationale koerier Haron Shah: 'Nu draag ik een keurige jas en zie daar: ik word nooit meer aangehouden'

Bram de Hollander

'Ik heb de reisziekte'

Elsbeth Vernout Terwijl zijn huisgenoten de avond doorbrengen met televisie kijken, studeren of volleyballen, nipt vu-student economie Haron Shah (23) aan zijn glaasje champagne m de business class van een vliegtuig. Geanimeerd babbelt hl) met de zakenman naast hem, die zijn gaatjesschoenen heeft uitgedaan om ontspannen van de vlucht te kunnen genieten. Eén keer m de zes weken is Haron gedurende een week vierentwintig uur per dag oproepbaar als internationale koerier. Waar het vliegtuig hem brengt, weet hij vaak pas een paar uur van tevoren. Deze week voert zijn bijbaantje hem naar Milaan. In een plaats nabij deze stad moet Haron computerapparatuur afleveren. Invoeren daarvan is te duur

en kost te veel tijd. Snelheid is geboden, want zonder deze onderdelen ligt het automatiseringsbedrijf plat. D e vijf dozen van totaal veertig kilo die aan Haron worden toevertrouwd, vertegenwoordigen een waarde van vele tonnen. T o c h is de vu-student niet bang voor diefstal. "Buiten het bedrijf heeft niemand iets aan deze onderdelen." Haron heeft zeshonderd gulden meegekregen van het koeriersbedrijf waar hij voor werkt. Daarvan moet hij de taxi betalen en andere onkosten, zoals een maaltijd. Alle bonnen, behalve die waar drank op staan, kan hij declareren. D e rest van het geld moet weer terug. Zijn werkgever is daarbij niet krenterig. Haron kreeg op het hart gedrukt 'geen frietje te gaan eten' en vooral 'lekker te gaan genieten'. Dat doet Haron dan ook. 's Avonds laat hij zich de rosbief, met als toetje echte Italiaanse tiramisu, goed smaken. Het restaurant is wel iets tè luxueus en de prijs ligt wel erg hoog, maar goed.

dit IS 'mijn eerste keer Milaan', zoals Haron het in zijn reisnotities uitijrukt. N a de maaltijd moet de vu-student weer terug naar Amsterdam, daarom is er maar weinig tijd om de stad nog te bekijken. Veel verder dan de kathedraal komt Haron met. Dat was in Londen, waar hij net voor de kerst als koerier naartoe ging, wel anders. Daar overnachtte hij in een hotelkamer van driehonderd gulden en dronk hij 's avonds pints in een heuse Engelse pub. Soms, als de vliegticket het toelaat, kan Haron nog een paar dagen aan zijn internationale reisjes vastknopen. In Londen zag hij dat niet echt zitten. " O m nou van zo'n luxe hotel naar een jeugdherberg te gaan, nou nee." In totaal werken zes studenten via uitzendbureau ASA als internationale koerier. "We vormen een soort kofïieclubje", vertelt Haron. "We wisselen ervaringen uit en wijzen elkaar op de laatste koopjes in de tax-freeshops." Soms komt jaloezie om de hoek kijken als een collega-koerier opgepiept wordt voor een spectaculaire reis. "Eén jongen mocht laatst naar Casablanca in Marokko en kreeg duizend dollar mee. Ook is er wel eens een Boeing afgehuurd om onderdelen te vervoeren naar Afrika. Die koerier vloog met twee piloten naar de bestemmmg en mocht ook de stuurknuppel nog even vasthouden. Je blijft hopen op zo'n mooie reis, maar het is puur toeval als die net in de week valt dat jij stand by moet zijn." O m overal bereikbaar te zijn, draagt Haron deze week een pieper bij zich die op de vreemdste plaatsen en tijdstippen afgaat "met een geluid als een brandalarm". Afspraken moet hij onder voorbehoud maken, want als hij wordt opgeroepen, moet hij meteen klaar staan voor een buitenlandse trip. Laatst had Haron net zijn laatste hap bami naar binnen gewerkt, toen zijn pieper van zich liet horen. Twee uur later zat hij in het vliegtuig, waar hij weer een avondmaaltijd kreeg voorgeschoteld. "Ik zat al aardig vol, maar ik heb het als echte hollander wél opgegeten." Het werken als internationale koerier is de reislustige Haron op het lijf geschre-

ven. Twee jaar geleden trok hij rond in India en Pakistan. Vorig jaar bezocht hij China en Tibet. "Ik heb de reisziekte te pakken", verklaart de economiestudent. "Ik wü alleen nog maar weg en dat kost veel geld." Haron heeft dan ook alle mogelijke baantjes aangepakt om de reizen te bekostigen. Hij werkte bij een kwekerij, was dakbedekker, werkte m de supermarkt en was medewerker op een beurs. Het koerierswerk komt echter het dichtst bij zijn grote passie: andere culturen leren kennen. Daarnaast verdient het goed: gemiddeld vierhonderd gulden in de maand. D e economie-student kan als koerier zijn voordeel doen met de reiservaring die hij eerder heeft opgedaan. Hij merkte tijdens zijn eerdere reizen dat hij er altijd werd uitgepikt door de douane. "Toen ik uit India kwam werd zelfs mijn tube tandpasta uitgeknepen. Het zou eigenlijk niet waar mogen zijn, maar ik heb gemerkt dat het komt door mijn leren jack in combinatie met m ' n donkere uiterlijk. N u draag ik een keurige jas en zie daar: ik word nooit meer aangehouden." D e berichten over jonge drugskoeriers die naar het buitenland vertrekken met een lading verdovende middelen in h u n

koffer, maken weinig indruk op Haron. "Mensen in mijn omgeving roepen wel vaak dat ik vast een kilo hasj bij me draag. Maar het computerbedrijf waar ik onderdelen voor vervoer is heel betrouwbaar. Het zit over de.hele wereld verspreid. Ik weet precies wat ik mee krijg. Het is honderd procent veilig. Anders zou ik het zeker niet doen." Al staan vnenden van Haron te kwijlen bij zo'n perfect bijbaantje, voor hemzelf IS het gewoon werk. "Het is niet alleen maar vliegen en lekker betaald op vakantie gaan. Je moet zeven dagen lang vierentwmtig uur beschikbaar zijn en kunt dus ook 's nachts worden opgepiept. Je bent er verantwoordelijk voor dat het pakje goed aankomt. Ook moet je vindingrijk zijn als er iets mis gaat." Haron zit dan ook niet meer bij elke vliegreis te juichen van enthousiasme. "Hoe vaker ik vlieg, hoe minder speciaal het wordt. Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik niet eens meer uit het raam kijk als we opstijgen."

"Het is toch pijnlijk dat tegenwoordig 'Hoe schrijf ik een scriptie' en 'Hoe moet ik effectief studeren' aparte vakken zijn?" (Jaap van Heerden m Vrij Nederland van 7januanj.l.)

m ssa?"

IA wil-lr6cV)teiri sUtoer»? Dan kan M u de cursus "Hoe Uom \k /^i

davtbeWen.

^A^f

D e hele z o m e r had ik e e n duif te gast, die ik net z o lang g e lokt h e b m e t erwten e n ander duivensnoep tot hij n i e t alleen uit d e h a n d at, m a a r ook g e zellig aan tafel k w a m zitten. Zijn dikke Hotsen h i e r en daar n a m ik voor lief. Zulk fraai en ook n o g s y m b o l i s c h bezoek het w a s e e n witte - val je niet hard over een drolletje. M a a r sinds een paar m a a n d e n is hij weg. H i j , of liever gezegd zij, want de witte duif is z i n nebeeld van onschuld, z a c h t h e i d , liefde en vrede, e i g e n s c h a p p e n die m e n - volg h e t nieuws m a a r - t o c h m i n d e r a l g e m e e n bij m a n n e n dan bij vrouwen vindt. A l daalde d e z e d u i f niet ongevraagd uit de hem.el neder, ik n o e m d e haar s t i e k e m Sofia, zoals de gnostici de vrouwelijke kant van G o d b e n o e m d e n , w a t voor de christenen de Heilige G e e s t is uit M a t t h e u s 3:16. Ze zal h e laas wel ergens opgegeten zijn door een kat, of geplet langs d e snelweg liggen: h o e wit of heilig ook, de w e g van alle vlees zijn g e g a a n . Haar plaats w e r d snel i n g e n o m e n d o o r een grijze duif. A m s t e r d a m zit vol grijze duiven, die juist geen aantrekkelijke associaties oproepen: grijze m u i z e n , grauwe m a s s a , grijs haar van iets krijgen. E n h e t weerzinwekkende is dat d e z e m o d d e r i g e , gerafelde duif strompelt o p z w e r e n d e e n verm i n k t e voetjes. D e uitspraak van duivenhater T h e o S o n t rop dat duiven de ratten van de lucht zijn, kan ik o p e e n s invoelen. Mijn afkeer is pure discriminatie op uiterlijk. Uit s c h a a m t e en medelijden geef ik h e m dus t o c h wat e t e n . H o e w e l ik z ' n lijden e r m e e rek. M o e t ik h e m de nek o m draaien? W a t i s h e t toch o n g e lijk v e r d e e l d i n h e t leven: als het een m e n s betrof, was hij allang m e t loeiende sirene naar het ziekenhuis gebracht. SELMA SCHEPEL

D e kerstbezetting van de bestuursvleugel van het VU Hoofdgebouw ijlt na in de net verschenen SRVUNieuwshnef. "Bezet je om eisen ingewilligd te zien, of om een signaal af te geven?" omschrijft Paul van Grieken het 'typische bezettersdilemma'. Oorzaak van de discussie is het 'gemeen-listige' college van bestuur (CVB), want dit wist verdeeldheid onder de bezetters te bewerkstelligen. "Het kwam met de slapst mogelijke, doch voor het CVB van de vu zeer tegemoetkomende tegemoetkoming", concludeert de auteur. "Terstond vond een aantal studenten dat de bezetting geslaagd was en dat we maar beter konden vertrekken. Volhoudend aan de (onmogelijke) eisen bleef de rest het feestje in de bestuursvleugel doorvieren", vervolgt Paul zijn betoog. Hij ziet wel een oplossing voor het dilemma bij volgende gelegenheden. "Misschien is het handig de eisen zo te stellen dat het college ze nauwelijks - maar toch wel een beetje - kan inwilligen." Uit de nieuwsbrief blijkt dat de bezetting overhaast werd georganiseerd. De schrik sloeg de aanstaande bezetters om het hart toen ze op donderdag in de Volkskrant lazen dat alleen de besturen van de v u en de Erasmusuniversiteit de aangekondigde verhoging van het collegegeld met duizend gulden steunden. Dezelfde avond nog werd besloten de volgende ochtend 'harde actie' te voeren. Gelukkig hoefden ze voor de bezetting geen nieuwe spandoeken te verven. Die lagen nog op de SRVU barak van bijna vijfentwintig jaar geleden. 'Volledige intrekking 1000 gulden' schilderden de actievoerders toen op het inmiddels wat vergeelde laken. Binnenkort moet waarschijnlijk weer iemand de rommelzolder op, want volgens de Nieuwsbrief gmn er steeds meer stemmen op voor 'harde actie' mocht het aantal studentenzetels in de universiteitsraad worden teruggebracht, zoals het college wil. (DdH)

AltF4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen