Ad Valvas 1994-1995 - pagina 256

AD VALVAS 15 DECEMBER 1994

PAGINA S

Snelle bochtjes voor weinig publiek 'Short-track is leuk. Maar ja, de pers, hè' "Aan al die negatieve publiciteit rondom onze sport moet maar eens een eind komen", vindt Penelope di Lella, eerstejaars bewegingswetenschappen en shorttrackster. Ze kwam uit op de twee laatste Olympische Winterspelen. "Ze moeten eens ophouden short-track met langebaanschaatsen te vergelijken. Voetbal in de zaai is toch ook heel anders dan op het veld?" Peter Boerman Penelope Di Lella (20), dochter van een Italiaanse vader en een Nederlandse moeder, schaatst al zo'n tien jaar. Ze begon met de combmatie van lange baan en short-track, maar na een jaar of vijf liet ze de lange afstanden voor wat ze zijn. Ze richtte zich sindsdien alleen nog maar op het korte, snelle werk. "Dat vond ik veel leuker en veel spannender. Op de korte baan mag je op jonge leeftijd al vrij veel internationale wedstrijden doen en ik kan op de korte baan beter uit de voeten dan op de lange." Di Lella kwam zowel twee jaar geleden in AlbertviUe, als begin dit jaar m Hamar op de Olympische Winterspelen uit. Ze kijkt met gemengde gevoelens terug op dat avontuur. "Het was vooral veel stress. We hebben als short-trackers het gevoel gehad binnen het Olympisch team niet erg gewaardeerd te worden. Dat lag voor een groot deel ook aan de pers, denk ik. In AlbertviUe was ik reserve, in H a m a r heb ik alle afstanden gereden. Maar de resultaten vielen tegen. Het is jammer als je je een doel stelt en dat dan niet haalt. D e prestaties van de short-trackploeg waren over het geheel trouwens niet best." Dl Lella vindt dat short-trackers het in Nederland moeilijker hebben om te tramen dan langebaanschaatsers. "Je kunt niet in je eentje een baan afhuren, dus ben je gebonden aan bepaalde 'ijs-

uren'. En langebaanschaatsers kunnen op veel meer plaatsen terecht." Vier keer per week traint de eerstejaars studente met de kernploeg. Die bestaat op dit moment uit zeven jongens en vijf meisjes. Een week na het individuele WK van eind maart '95 volgt in Zoetermeer het WK voor teams. Di Lella hoopt dat de opkomst van publiek daar groter is dan bij de andere short-trackwedstrijden in Nederland, "Bij short-track kennen we

hier absoluut geen Thialf-taferelen. Dat is jammer. In China schaatste ik tv/ee jaar geleden voor bijna twintigduizend man. Dat is heel anders." Maar ja, de pers, hè. "We hebben jarenlang alleen maar negatieve publiciteit gehad omdat een paar zusjes ruzie zouden hebben. Uiteindelijk bleek dat allemaal maar een opgeklopt verhaal. Het is jammer dat nooit op een goede manier over de prestaties van het Nederlandse shorttrack geschreven is, toen die nog meetelden." En dat terwijl short-track zo'n leuke sport IS. "Vooral de spaimmg. In tegenstellmg tot langebaanschaatsen is shorttrack veel tactischer. En het vereist aardig wat kunde om met 45 kilometer per uur door de bocht te gaan." Bovendien

Penelope di Lella: 'Als je wint, is het leuk, maar als prestaties uitblijven, wat heb je dan nog?' is short-track heel gezellig. "We zijn net één grote familie", lacht Di Lella. "Op internationale wedstrijden kom je bijna altijd dezelfde mensen tegen. Dat is echt ontzettend leuk."

Kapot Het WK in Australië, bijna vier jaar geleden, vindt de short-trackster haar leukste ervaring. "Dat was mijn eerste WK. T o e n was alles nog zo ontzettend spannend. Ik was nog maar een groentje." Dit jaar gaat ze met de kernploeg al haaj^ vijfde short-trackseizoen in. Prioriteit heeft het schaatsen echter niet meer. "Momenteel zit ik wat mijn sport

betreft in een 'dipje'. Op zich is het natuurlijk ook allemaal zmloos. Als je wint, is het leuk, maar als prestaties uitblijven, wat heb je dan nog?" D e combinatie topsport en studeren valt Di Lella op het ogenblik zwaar. "Ik woon in D e n Haag en ben zo'n beetje elke dag op de vu. D u s ook mijn reistijd is niet mis. 's Middags studeer ik en 's avonds sta ik alweer in Leiden of Zoetermeer te trainen. O m tien uur ben je dan echt wel kapot." D e short-trackster denkt dat het onmogelijk is om op twee doelen tegelijk te mikken. "Ik probeer natuurlijk wel in beide zo goed mogelijk te zijn, maar als je moe aan

Archief Di Lella

een training begint, wordt het wel knap lastig." Maar er moet niet al te veel geklaagd worden, denkt ze. "Ik heb wel eens gedacht: als je 't niet leuk meer vindt, dan stop je toch gewoon? Maar ik vind short-track gewoon een leuke sport. Als ik met de wedstnjdtak stop, wil ik recreant blijven. Of iets gaan doen in de tramershoek. Een nieuwe generatie short-trackers opleiden."

Personages op zoek naar een plot y-^^-js*

Dick Roodenburg In de film Providence van Alain Resnais IS de toeschouwer getuige van de relaties binnen de familie van een oude schrijver. Liefde, ruzies, overspel, kortom: het leven. Aan het eind van het verhaal blijken al die gebeurtenissen zich echter louter in de door alcohol en kanker aangetaste verbeelding van de schrijver af te spelen: hij gaf zijn familieleden een rol als personages in een roman. Hetzelfde gebeurt in het stuk Dwaallicht van toneelgroep Pulp. Vijf mensen zijn min of meer toevallig bijeen in een vakantiehuis. D e relaties ontrollen zich, maar na ruim anderhalf uur blijft de schrijver - weer een schrijver - alleen achter op het toneel. Tenminste? "Zo zou je het kunnen interpreteren", aldus Harman Hoetink, "maar dat laat ik voor jouw rekening." Hoetink studeert algemene letteren aan de vu. Samen

een soort engelbewaarder: de andere personages zien haar met, maar zij probeert de zaken - op aanwijzingen van letterlijk een stem van boven - een beetje te ensceneren. Voor de pauze speelt het verhaal zich vooral via dialogen af, na de pauze geven de personages m lange monologen h u n gedachten weer. Voor h u n durf om zelf een avondvullend stuk te schrijven en te regisseren verdienen Hoetink en Mol alle lof De voorstelling is echter niet in alle opzichten even geslaagd. Voor de pauze wordt de toeschouwer aangenaam beziggehouden: de situaties zijn goed doordacht en de dialogen soms komisch. Vooral Boy Hazes als de neurotische Daniel en Adda van Zanten als de del Esmée beheersen htm persona-

ges tot in de details. Het spel van Harman Hoetink als zwerver T o m en Olaf van Kimmenade als schnjver Franck was minder. Waar de eerste te vlot en gladjes acteerde, haperde de tweede regelmatig en bewoog hij zich wat houterig over het toneel. Dat waren echter slechts schoonheidsfoutjes in een verder redelijke eerste helft, om in voetbaltermen te spreken. N a de pauze zijn de teksten meer literair van aard. Het idee dat mensen in het leven keuzes moeten maken - dat eerder in situaties en dialogen aan de orde kwam - wordt nu in bijna filosofische monologen uitgewerkt. Daarmee komt het verhaal echter stil te liggen. Waar de personages aanvankelijk nog op zoek naar zichzelf waren, lijken ze nu vooral de plot kwijt. Wanneer aan

het eind van het verhaal sommigen met een zwarte - de kleur van de loochening - en anderen met een witte sjaal - de kleur van de loutering - een poort doorgaan, krijgt de symboliek wel heel sterk de overhand. Gelukkig grijpt dan de schrijver in. Hij blijkt een stuk aardiger dan hij zichzelf in zijn fantasie voorstelde. Naast de genoemde acteurs spelen Annette Duyn - studente geneeskunde aan de v u - en Albertine de Kanter de rollen van respectievelijk het kamermeisje en Nadia. Dwaallicht van toneelgroep Pulp is nog op do 15 en vr 16 december te zien in het Polanentheater, Polanen straat 174, Amsterdam Kaarten a ƒ12,50 (cjp ƒ10,) te reserveren via tel 020 6821311

Cultuur met Ronald Mol, die aan de vu psychologie deed, schreef en regisseerde hij Dwaallicht en speelt hij bovendien een van de personages. Het resultaat van twee jaar schrijven en schaven staat nu op de planken van het Polanentheater m de Spaamdammerbuurt. Het verhaal is snel verteld. Pianist Daniel en zijn nogal dienstbare vrouw Nadia - een ex-danseres - betrekken een vakantiehuis. In het dorp heeft Nadia de patserige schrijver Franck en zijn vriendin Esmée ontmoet, die ze voor de avond en later voor de nacht uimodigt. 's Nachts blijkt zich ook nog zwerver T o m op de divan genesteld te hebben. De gebeurtenissen zetten zich in gang. Daniel heeft ooit iets met Esmée gehad en Nadia ziet T o m wel zitten. Als zesde personage loopt op het toneel een kamermeisje rond. Zij fungeert als

VU-koor zingt Christmas Carols T e midden van het commerciële geweld van de alom hoorbare kerstmuzak en de overal zichtbare kerstkandelaar probeert het vu-koor iets van de ooit zo vredige kerstsfeer terug te zingen. Op het programma staat werk van de Angelsaksische componisten Benjamin Britten, Antonm Tucapsky, Randall Thompson en Stephan Shewan. Bntten schreef de Ceremony of Carols in 1943 oorspronkelijk voor een jongenskoor, maar het vu-koor voert een bewerking voor gemengd koor uit. Voor zijn Ceremony maakte Britten gebruik van gregoriaanse melodieën en hield hij de harmonie vrij eenvoudig. De middeleeuwse teksten van het koor worden door een harp begeleid. Tucapsky's The time of the christemas uit 1977 klmkt minder traditioneel. Het stuk IS eigenlijk een collage van kerstliederen, bevat een heuse polka en wordt begeleid door onder andere slagwerk en gitaar. De composities van de Amerikanen in het gezelschap zijn sterk door de jazz beïnvloed: zowel in A feast of praise van T h o m p s o n uit 1963 als in A feast of carols van Shewan uit 1988 spelen koperblazers een belangrijke rol. Waarmee maar bewezen is dat kerstmuziek best kan swingen. (DR) vu-koor o I V dirigent Sam ten Velden, vr 16 dec om 20 15 uur m de Mozes Aaronkerk aan het Wgterlooplem te Amsterdam Toegang ƒ15, (CJP/ stud / pas 65 ƒ10,)

ik^^-kik^ Van links naar rechts: Olaf van Kimmenaede, Albertine de Kanter, regisseur Harman Hoetink en Adda van Zanten Eddy Wenting

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen