Ad Valvas 1994-1995 - pagina 152

mt AD VALVAS 3 NOVEMBER 199(

PAGINA 6

'Hoe dichter bij de top, lioe moeilijker' Jeannette Witte: eerste Nederlandse skibal l erina op World Cup­podium Ze behoort tot de beste vijf skiballerina's van de wereld. I4et vorige skiseizoen was ze de eerste Nederlandse die het podium van een World Cup-wedstrijd mocht bestijgen. Toch gingen de Olympische Spelen dit jaar aan haar neus voorbij. IVIaar Jeannette Witte heeft nog meer op haar verlanglijstje staan.

' ^1 ^ :t V^Sf^; ƒ :V.^''I ^^

f.

Peter Boerman

Haar kür siert de voorpagina van de fol­ der waarmee de Nederlandse skivereni­ ging het free ifyfc­skiën wil promoten. En terecht, Jearmette Witte is op het onderdeel skibal l et immers een van de besten van de werel.d. Toch is ze pas relatief laat begonnen met de sport: op haar achttiende. Daarvoor was turnen haar special iteit. "Ik ben op Texel geboren", verklaart ze haar keuze voor de beide sporten. "Daar zijn maar wemig sportmogel ijk­ heden. Toen mijn ouders verhuisden naar Bergen, waar een kunstskibaan staat, ben ik daar gelijk heengegaan om wat aan sport te doen. Tegelijk was ik ook gaan turnen. Mijn moeder had ge­ zegd: 'Ontplooi jezelf en dit leek me een leuke manier." Met zowel het skiën als het turnen ging het gelijk ontzettend goed. "Bij beide sporten raakte ik in de Nederl andse jeugdselectie. Maar toen werd ik een jaar of elf en kwam ik voor de keuze te staan: of turnen, of skiën. Het is turnen geworden. Ik ben toen naar Papendal verhuisd, waar ik vijf jaar lang intensief heb geturnd. Internationale wedstrij­

Jeannette Witte laat zien hoe je een 'daffy' uitvoert

den, noem maar op. Alleen het wereldkampioenschap moest ik missen vanwege een elleboogblessure. Ik moest toen om gaan zien naar een andere sport. Ik werd zeventien, achttien en dan ben je ook al wel erg oud om te turnen. Heel toevallig werd er toen op de kunstskibaan net een cursus free style-ski'én gegeven. Gelukkig maar, achteraf bezien."

World Cup Witte bleek aanleg te hebben voor het free style-sMën. "Skiën doe je toch vooral met je benen, dus daarbij had ik in het begin mijn geblesseerde elleboog weinig nodig. Skiballet is voor een deel

ook wel vergelijkbaar met turnen. Je gebruikt vee! dezelfde spieren. Daar had ik ook voordeel bij." De eerste keer dat Witte aan een wedstrijd meedeed, werd ze meteen derde. "Dat was voor mij heel opzienbarend. En een goede stimulans. Ik ben toen niet veel later op het EK van start gegaan en deed dat jaar ook mee aan mijn eerste World Cup-wedsmjd. Daar werd ik elfde, waarmee ik me gelijk kwalificeerde voor de Olympische Spelen in Albertville, nu bijna drie jaar geleden." In Albertville waren alle drie onderdelen van het free style-skiën - skiballet, kunstskispringen en buckelpiste - nog demonstratiesport. Witte deed mee aan

de eerste discipline en werd tiende. "Dat ging dus erg goed. Nederland denkt bij de Winterspelen altijd alleen maar aan schaatsen, schaatsen, schaatsen. Ze zijn niet gewend aan goede prestaties in de sneeuw. Maar juist voor free iryfe-skien kun je ook heel goed in Nederland trainen." Op de Olympische Spelen in Noorwegen eerder dit jaar moest Wine echter verstek laten gaan. "Het probleem was dat ze in Lillehammer geen demonstratiesporten wilden. Kunstskispringen en buckelpiste-skiën waren inmiddels officieel onderdeel van de Spelen geworden. Maar het skiballet was dat niet. Dat was wel zuur. De pistes lagen er al.

dus het zou eigenlijk niets extra's hoeven te kosten. Maar toch mocht het niet. Anders had ik zeker meegedaan Het Nederlands Olympisch Comité had de toch best strenge eis gesteld dat je bij de top acht van de wereld moet horen. Nou, ik stond toen vijfde, dus dat was geen punt geweest." De top in het free ^rye-skiën is maar klein, weet Witte. In het skiballet op wereldniveau is ze de enige Nederlandse. "En hoe dichter je bij de top komt, hoe moeilijker het is om verder te komen." Toch zit ze nog vol ambities "Over twee weken begint het World Cup-circuit weer. Dus dan ga ik alweer naar de sneeuw. Over het hele seizoen.

dus tussen december en eind april, zi)n er zo'n tien, twaalf World Cupwedstn)den. Daar heb ik het voorlopig druk ge noeg mee. Alleen tussen kerst en ouden-nieuw ben ik dan nog maar thuis" Bovendien staat het tweejaarlijkse wereldkampioenschap, dat in februari begint, nog op haar programma. "Daar hoop ik een goede prestatie neer te zetten. Toen ik met turnen eindelijk aan het WK kon meedoen, ging het mis vanwege een blessure. Misschien dat ik nu een keer meer geluk heb. Als ik bij de eerste acht eindig, zou ik al ontzettend tevreden zijn." Aan stoppen denkt de vijfdejaars studente bewegmgswetenschappen voorlopig dan ook nog niet. "Ik ben nu zover met mijn studie dat ik stage mag gaan lopen en een scriptie kan gaan schrijven. Dat zal allemaal wel wat tijd gaan kosten. Maar zolang ik mijn sport nog met mijn studie kan combineren, denk ik; waarom zou ik het niet doen? Ik kom nog steeds vooruit. En dat is een hele goede drijfveer."

Kariitaturale gangsters in liet duister Dick Roodenburg

De afgelopen weken vond in het filmtheater Rialto het festival De rand van Europa plaats. Daarin zijn films vertoond uit regio's en kleine landen die zich letterlijk of figuurlijk aan de rand van Europa bevinden. De komende weken krijgt het festival een vervolg met een komische film uit het duistere Estland. Gebieden als Baskenland, Schotland, Wales, Lapland of Sicilië hebben een eigen geschiedenis, die in hun filmcultuur tot uitmg komt. Terwijl Kohl en Mitterand de Europese eenheidsworst propageren - filmisch vertaald in groots opgezette maar vaak zoudoze co-produkties - blijken de regionale keukens soms gerechten te serveren die op het Europese filmmenu als pittige tussendoortjes of smakelijke toetjes kunnen dienen. Verandering van spijs doet eten. In Ierland worden de laatste jaren prima films gemaakt en de Bask Julio

Cultuur Medem is sinds Vacas binnen de filmhuiswereld geen onbekende meer. In het programma van Rialto waren naast deze films ook het Friese drama De dream van Pieter Verhoeff en de Fries gesproken televisieserie De vuurtoren van dezelfde regisseur opgenomen. Estland is ook zo'n land aan de rand. In mijn verbeelding treedt daar rond deze tijd de nacht in en wordt het pas in maart weer dag. Dat schijnt wel mee te vallen, hoewel in films uit die contreien, vooral uit Finland en Rusland, opvallend veel alcohol nodig lijkt om de winter en de grauwe werkelijkheid in het algemeen door te komen. De titel Darkness m Tallinn, een film die de komende tijd in Rialto draait, bevestigt nujn vooroordelen. De film is

overigens niet bepaald een voortbrengsel van de regionale cultuur: regisseur Jarvilaturi komt uit Finland en woont sinds 1989 in New York. Een belangrijke reden om de film in Esüand op te nemen waren de lage produktiekosten. Het verhaal van Darkness in Tallinn heeft echter alles met de recente geschiedenis van Estland te maken. Een krantebericht bracht de regisseur op het idee: de goudvoorraad van Estland, die tussen de twee wereldoorlogen naar

Parijs in veiligheid gebracht was, wordt in 1992 aan de onafhankelijke staat Estland teruggegeven. Dit uitgangspunt heeft Jarvilaturi uitgewerkt in een nogal hilarische gangsterfilm met een sociaalrealistisch randje. Een maffiabende beraamt een overval op de goudstaven. De bedoeling is deze zo snel mogelijk om te smelten en in de vorm van sigaretten - merk Golden Fiction? - het land uit te smokkelen. Een cruciale rol in dit plan speelt de elektri-

cien Toivo. Hij moet ervoor zorgen dat op het moment van de overval in heel Tallinn het licht uitvalt. Het bekende verhaal: doodgoede knaap, vrouw in verwachtmg, heeft het geld hard nodig. De personages in de film zijn schetsmatig, bijna als stripfiguren uitgewerkt. Goed is goed en gemeen is gemeen. De gangsters hebben de kenmerkende charme van boeven m een spaghettiwestern: de geringste tegenspraak wordt met een kogel beantwoord. Een

heel fraai exemplaar is de directeur van de sigarettenfabriek, bijgenaamd Peuk Om zijn oor heeft hij een bijna meter lange sigaret hangen, waar hij kettingrokend steeds een stukje van afscheurt Als een van zijn werknemers op het verkeerde moment zijn mond opentrekt, vraagt hij hoe deze aan dat fraaie zakhorloge komt. Van z'n opa, die vorig jaar gestorven is. Oh, dan heeft opa hem niet meer nodig. Het horloge wordt aan stukken getrapt. Maar gelukkig. Peuk komt geheel in overeenstemming met het onderwerp van de film, slecht aan zijn eind. Erg komisch is ook het moment dat de duisternis in Tallinn compleet is. De bende heeft alle batterijen opgekocht en de kaarsen uit de kerken gejat. De bevolking slaat aan het plunderen. Twee Oostblokpunks willen de winkel van een oude dame beroven, maar worden door haar gigantische blaffer letterlijk de winkel weer uitgeblazen. Je moet ervan houden. Ik kan er wel om lachen Terwijl Toivo in de energiecentrale zi)n klus klaart, bevalt zijn vrouw in een ziekenhuis elders in de stad. Dat komt slecht uit, want de baby ligt m de couveuse als in heel Tallinn de stroom uitvalt. In de complete chaos wordt Toivo echter door een buurjongetje op de hoogte gebracht. Dan ontpopt hij zich als de held van het verhaal. Eind goed al goed. En als de film van zwart-wit op kleur overgaat, kan de toekomst van Esüand pas echt beginnen. Diepgang kan regisseur Jarvilatun niet verweten worden, maar de verwijzingen naar de actuele situatie m Oost-Europa geven de film net iets extra's mee. Afgezien daarvan is Darkness in Tallinn een zeer onderhoudende film, die laat zien dat aan de grauwe werkelijkheid een vleugje golden fiction toegevoegd moet worden. Darkness in Tallinn draait vanaf do 3 nov in film theater Rialto, Ceintuurbaan 338, Amsterdam, tel 021} 6753994

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen