Ad Valvas 1994-1995 - pagina 192

PAGINA 6

AD V A L V A S 1 7 NOVEMBER 1994

'Rolstoeltennis kost meer dan studiebeurs' Bewegingswetenschapper Taco Nijhoff maakt zich op voor Atlanta '96 Bijna vijf jaar geleden duikelde Taco Nijhoff op onverklaarbare wijze uit het raam van zijn ouderlijk huis. Nu zit hij in een rolstoel, maar van het sporten zal hem dat niet afhouden. Hij staat inmiddels hoog op de wereldranglijst en werd geselecteerd voor de nationale rolstoeltennisselectie. En als alles goed gaat, tennist Nijhoff over twee jaar op de Olympische Spelen in Atlanta. Peter Boerman Taco Nijhoff liep in december '89 een dwarslaesie op die hem tot het middel verlamde. Hij was toen vijftien jaar. "Vervolgens ben ik een goed jaar bezig geweest in het ziekenhuis", vertelt de Leiderdorper. "Maar na die revalidatieperiode ben ik vrij snel begonnen met rolstoeltennis." Nijhoff was bij die sport al snel in het voordeel, omdat hij al vanaf zijn zevende jaar actief tenniste. "Ik was al een paar keer clubkampioen geworden en kon misschien nog wel meer. Maar ik hockeyde ook en dat vond ik toentertijd eigenlijk leuker. N u niet meer, hoor. Rolstoelhockey is niks voor mij." Tennis past meer in het straatje van de student bewegingswetenschappen. "Het grote voordeel van rolstoeltennis is dat je het ook gewoon met validen kunt spelen. Door mijn tenniservaring zijn er maar weinig van mijn niveau in Nederland waar ik anders mee zou kunnen trainen. Het enige verschil met het 'gewone' tennis is dat ik de bal twee keer mag laten stuiteren voor ik hem terugsla." Bij zijn tennisclub, thuis in Ixiderdorp, is Nijhoff nu de enige in een rolstoel. In Zoetermeer en in Amsterdam traint hij wel met andere rolstoeltennissers. Af-

Speciaal om de kosten van de internationale toernooien draaglijk te kunnen houden, richtte Nijhoff anderhalf jaar geleden de stichting 'Vrienden rolstoeltennisser Taeo' op. Hij vond de locoburgemeester van zijn woonplaats, een registeraccountant en de directeur van de Leiderdorpse Rabo-bank bereid als bestuursleden van die stichting op te treden. "Bij rolstoeltennis is het bijna onmogelijk om één grote sponsor te vinden. D e sport krijgt zo weinig publiciteit", licht Nijhoff de keuze voor de stichting toe. "Bovendien ligt het prijzengeld een stuk lager dan bij valide tennissers. Je moet in een internatio-

Rolstoeltennisser Taco Nijhoff: 'Tennissen kan ik wel, maar ik kom nog kracht tekort' Bram de Hollander

hankelijk van zijn studiedruk, maar minstens zes uur per week, is Nijhoff op de tennisbaan te vinden. Daarnaast doet hij thuis nog aan krachttraining en heeft hij rijvaardigheidstraining. "Daarin schuilt nog steeds mijn grootste probleem. Tennissen kan ik wel, maar door mijn hoge handicap moet ik ontzettend veel kracht hebben." Verder speelt hij zeker tien toernooien per jaar, waarvan de meeste in de zomerperiode. "Vanuit de faculteit knjg ik gelukkig vrij veel medewerking om bijvoorbeeld met tentamens te schuiven." De lijst van internationale toeniooien waar hij aan deelnam is inmiddels indrukwekkend. "Zo was ik al in Nottingham, in Tel Aviv, Parijs en in H a m burg." Zijn prestaties op deze toernooi-

en brachten hem tot bij de eerste zeventig op de wereldranglijst en bezorgden hem bovendien een plekje bij de nationale World Team Cw^-selectie, het rolstoelequivalent van de Davis Cup. D e laatste tijd kwam hij echter maar weinig aan spelen toe. "De combinatie met mijn studie is toch wel moeilijk. Ik ben n u tweedejaars en ben op één vak na klaar met mijn propaedeuse. Mijn concurrenten in Nederland hebben over het algemeen toch veel meer tijd. D e meesten zijn immers full-time met hun sport bezig." D e 'klapper' van zijn tennisloopbaan behaalde Nijhoff vorig jaar tijdens de British Open, op de us-Open na het belangrijkste rolstoeltennistoemooi. Hij won er de titel in de A-divisie en belandde zo bij de beste honderd rolstoel-

tennissers van de wereld; de open klasse. Volgend jaar hoopt hij bij de eerste dertig te komen. "Maar mijn uiteindelijke streven is natuurlijk de Paralympics. Helaas ben ik niet de enige die juist dan hoopt te 'pieken'. Zelf ben ik een beetje bang dat Atlanta '96 voor mij iets te vroeg is."

Sponsor Rolstoeltennis is op zijn zachtst gezegd een aardig dure sport. "Ik ben al zo'n goede tienduizend gulden per jaar kwijt, alleen al aan trainingskosten. Daar komen dan nog eens de reiskosten bij, plus alle andere kosten, zoals materiaal. Een goede sportrolstoel kost ongeveer zevenduizend gulden. D a t kun je echt niet betalen van je studiefinanciering", lacht Nijhoff.

naal toernooi minstens tot de halve finale komen, wil je alleen nog maar je reiskosten eruit halen". Die hoge reiskosten brengen een hoop rekenwerk met zich mee. "Punten voor de wereldranglijst kan je alleen verdienen in internationale toernooien. E n in Nederland hebben we er maar twee. Ik moet daarom altijd goed de punten die ik kan verdienen, afwegen tegen de reiskosten die ik daarvoor zou moeten maken. Naar Parijs en Duitsland rijd ik bijvoorbeeld zelf, in mijn aangepaste auto. Dat scheelt behoorlijk in de kosten. Maar als ik naar de Verenigde Staten wil, zal dat toch echt niet kunnen." En dat vindt de bewegingswetenschapper nou juist zo leuk. "Dat ik n u die kans krijg om met hulp van mijn stichting zoveel toernooien in het buitenland te spelen is het mooiste wat er is." stichting Vrienden van Taco, tel 071 893601, bank 33 56 51 763

Het alledaagse leven of de kunst?

Dringen op het

Hendrik-Jan Bosma (links) en Marien

Abspoel laten de handen wapperen Dick Roodenburg

Oude tijden herleven: de piano is terug in de bioscoop. Hendrik-Jan Bosma en Marien Abspoel spelen donderdag 24 november de quatre mains pianobegeleiding bij de vertoning van de korte film Entr'acte op Uilenstede. In Filmhuis Uilenstede draaien die avond vier surrealistische films uit de jaren twintig, waaronder ook A propos de Nice, het fraaie en m o d e m ogende stadsportret van Jean Vigo. De piano zal echter alleen klinken bij Entr'acte (1925), een film die René Clair maakte als tussenstuk voor het ballet Reldche, een samenwerkingsproject van kunstenaars uit de surrealistische hoek. Samen met dadaïst Francis Picabia verzorgde Erik Satie de muziek voor dit absurde en soms komische filmpje, waarin onder anderen Marcel Duchamp en fotograaf M a n Ray figureren. Satie en Picabia zijn in een voorfilmpje te zien, dansend met een kanon. D e oorspronkelijke muziek voor kamerorkest is door Darius Milhaud omgewerkt tot een versie voor twee piano's, die in het Filmhuis door Bosma en Abspoel quatre mains op één piano uitgevoerd wordt. D a t wordt dus dringen. Doorgaans bespeelt Hendrik-Jan Bosma in het vu-orkest en in het vukamerorkest de contrabas, maar n u treedt hij in de schijnwerpers als pianist, met het instrument waarop hij in 1988 te Utrecht afstudeerde als uitvoerend musicus. Al tijdens zijn conserva-

toriumopleiding voerde hij regelmatig composities van medeleerlingen uit, waardoor zijn voorliefde voor de hedendaagse muziek ontstond. Zijn radiodebuut maakte Bosma in het programma Musica Nova, met het stuk Greener Grass van Caroline Ansink. In de IJsbreker speelde hij een programma met hedendaagse Nederlandse composities. Overigens werkt Bosma als computerprogrammeur in het bedrijfsleven en studeerde Abspoel bewegingswetenschappen aan de vu. Met Marien Abspoel speelt Bosma de komende week ook met het vu-kamerorkest in Utrecht en Amsterdam. O p het programma staat muziek van H o negger, Martinu en Van Beethoven. Bosma neemt de solo in het Concertino voor piano en orkest wan Arthur Honegger en de pianopartij in de Toccata e due Canzoni van Bohuslav Martinu voor zijn rekening. Abspoel bevindt zich tijdens dit programma, waarin van Van Beethoven de Tweede Symfonie wordt gespeeld, onder het voetvolk der violisten. (DR) Het Filmhuis Uilenstede vertoont Entr'acte op do, 24 nov om 20 00 uur. Informatie Cultureel Centrum VU, tel 44 45100 VU kamerorkest o I v Daan Admiraal. Honegger, Martinu en Van Beethoven Vr 18 nov Geertekerk Utrecht, za. 19 nov Waalse Kerk Amsterdam, aanvang 20 15 uur, toegang ƒ12,50/ ƒ10,- (cjp/stud /pas 65) / ƒ7,50 (verkoop via Cultureel Centrum VU op vertoon collegekaart)

Gijs Frieling (links) met zijn leermeester Peter Struycken

Dick Roodenburg In het Exposorium van de v u hangen de komende tijd slechts twee schilderijen. Bij binnenkomst ziet de bezoeker links een landschap en rechts een toneel. Het zijn grote doeken, drie bij viereneenhalve meter. Ik vind ze eerlijk gezegd niet mooi. Op het eerste gezicht doen ze denken aan het achtergronddecor voor een theaterstuk. Opvallend genoeg noemt beeldend kunstenaar Gijs Frieling zijn expositie Voorstelling en die titel is uiteraard voor meerdere uitleg vatbaar. Maar wat maakt Frieling n u tot meer dan een verdienstelijk decorschilder? Het antwoord moge bekend zijn: de idee! Want onze koningin gooit natuurlijk geen geld over de balk. Vorige maand was Frieling één van de winnaars van de Koninklijke Subsidie voor de Vrije Schilderkunst. Tussen de twee schilderijen speelde zich afgelopen maandag een toneelstuk af: kunstenaar interviewt kunstenaar. Peter Struycken slaagde er goed in enkele ideeën achter het werk van Gijs Frieling naar voren te halen. Hij attendeerde de toeschouwers op Frielings vermogen om, in het landschapsschilderij, transparante voorwerpen als water, vuur en rook te verbeelden. Over het toneelschilderij wist hij te

melden dat het donkere middenstuk enige tijd terug nog een houten vloer was en hij verbaasde zich over het gemak waarmee Frieling zomaar een stukje van zijn doek overschilderde, zonder afbreuk te doen aan het geheel. Als inspiratiebron voor zijn landschap noemde Frieling het schilderij De oogst van Pieter Breughel de Oude. Hij leerde veel van de bijna encyclopedische manier waarop Breughel voorwerpen en mensen zo precies mogelijk schilderde. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld later Ruysdael en nog veel later de im-

pressionisten, die soms iets of iemand door een veegje of streepje weergaven. Als moderne navolger van Breughel probeert Frieling zijn landschap de picturale duidelijkheid van een leesplankje mee te geven, waarin het begrip niet wordt ondermijnd door perspectief of lichtval. Een verschil met Breughel is dat de voorwerpen in het landschap van Frieling soms op een volstrekt willekeurige grootte zijn afgebeeld: een brandnetel is even groot als een boom. Op deze manier geeft Frieling aan dat hij geen objectieve toeschouwer is,

NICO Boink - AVC/VU

maar als kunstenaar naar eigen goeddunken de werkelijkheid aanpast. Het ligt voor de hand de twee schilderijen te interpreteren als de_ tegenstelling tussen het alledaagse leven en de kunst, maar dan hebben we het alleen over de eerste laag, de voorstelling van wat we zien. D e beide schilderijen lijken echter ook vanuit twee heel verschillende uitgangspunten gemaakt en dan heb je het over de manier waaróp je kijkt. Het toneel heeft als het ware een tussenlaag van symboliek, waardoor je niet weet waar zich de werkelijkheid afspeelt: achter de Wybertjesogen of juist daarvoor? In het landschap is die werkelijkheid, in de woorden van Frieling, gewoon aan de gang. D e nieuwsgierige voorbijganger hoeft zich overigens geen zorgen te maken als de betekenis van de twee schilderijen zich niet meteen openbaart. Volgens Frieling moet je als toeschouwer dat moment zo lang mogelijk uitstellen. Dat vind ik eigenlijk wel mooi gezegd. De twee schilderijen van Gijs Fneling zijn tot eind de cemberte zien m het Exposorium in de hal van het hoofdgebouw van de Vrije Universiteit (ma t / m vr 10 00 20 00 uur)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen