Ad Valvas 1994-1995 - pagina 347

AD VALVAS 9 FEBRUARI 1995

PAGINA 15

onmisbaar Stage lopen is voor HBO-studenten de normaalste zaak van de wereld. Binnen de universiteit wordt er hier en daar nog wantrouwig naar gekeken. Er zijn docenten die er moeite mee hebben dat hun studenten voor een stage-periode een paar maanden meelopen in het bedrijfsleven. Maar degenen die weigeren stages te begeleiden zijn In de minderheid. "Het heeft jaren gekost, maar er is een mentaliteitsverandering op gang gekomen", zegt Otga Jukema, stagecoördinator bij algemene letteren. Van de studenten die zij aan een stage geholpen heeft, vond maar liefst dertig procent via de stage een vaste baan.

^In het begin heb ik het moeilijli gehad' Ali Görgün is bijna klaar met zijn studie informatica. Een stage is voor hem als informatica-student geen verplicht onderdeel, toch heeft hij er voor gekozen. "Mijn studie is door privé-omstandigheden uitgelopen. Ik moet het nu dus zelf financieren. De stagevergoeding van achthonderd gulden per maand komt dan ook goed van pas. Daarnaast vind ik het belangrijk om praktijkervaring op te doen." Görgün is nu op de helft van zijn zes maanden durende stage bij de ESIGbank. "Ik ben daar bij de afdeling informatica-technologieresearch terechtgekomen. Ik doe een klein onderzoek in het kader van een veel groter project, waar ze bij de bank al drie jaar mee bezig zijn. Ik houd me bezig met onderzoek naar spraakinterface. Daarmee kan de gebruiker via een microfoon vragen stellen aan de computer en die geeft vanuit de gegevens in de database antwoord. Ik maak een prototype zodat de research-afdeling later met dit principe verder kan."

"Ik ben nu drie maanden bezig en het gaat lekker, maar in het begin heb ik het wel moeilijk gehad. Want hoewel ik tijdens mijn studie wel eerder gewerkt had, moest ik toch weer wennen aan dat regelmatige leventje. Nu waardeer ik dat juist heel erg. Aan het eind van je studie hoef je niet zoveel vakken meer te volgen en zonder een duidelijke structuur wordt je leven wat chaotisch. Ik vind die regelmaat die ik door mijn stage meemaak heel prettig." "Binnen het bedrijf heb ik een stagebegeleider. Die zit in de kamer naast me, dus het is heel makkelijk om daar met probleempjes even binnen te lopen. Vanuit de faculteit is er een docent die me begeleidt. Daar heb ik twee tot drie keer per maand contact mee. Ik denk dat we elkaar in de laatste maanden van de stage wel vaker zullen spreken, want dan kom je toch in een belangrijke fase." "Ik heb het erg naar mijn zm in die stage. Ik functioneer goed wanneer ik onder druk sta. Al merk ik wel dat ik

7Ar word voor vol aangezien' Jacqueline Geerlings doet bedrijfswiskunde en is op één tentamen na klaar met haar studie. Op dit moment loopt zij stage bij de verzekeringsmaatschappij Interpolis in Tilburg. Voor haar is die stage een verplicht studie-onderdeel. Over haar werkzaamheden bij Interpolis wil Geerlings liever niets kwijt. Zij heeft bij het begin van haar stage beloofd niets naar buiten te brengen. "Ik ben nu halverwege mijn stage en ik heb het erg naar mijn zin. Ik zit op een afdeling met allemaal jonge mensen en hoewel ik stagiair ben, word ik voor vol aangezien. Zo mag ik bij alle vergaderingen aanwezig zijn en niemand kijkt raar op als ik mijn mening geef Ik krijg juist de indruk dat dat gewaardeerd wordt." Geerlings verruilde voor de stage haar kamer in Amsterdam voor een onderkomen in Tilburg. "Daar heb ik in het begin wel erg tegen op gezien. Een heel andere stad, ver weg van mijn ouders en vrienden. Maar het is me erg meegevallen. Ik ben terechtgekomen in een huis waar meer jonge mensen wonen en

zo vond ik vrij snel aansluiting." "Mijn plan was om tijdens mijn stageperiode ook nog mijn laatste twee tentamens te doen. Maar dat was te hoog gegrepen. Ik ben 's avonds gewoon te moe om nog te studeren. Ik heb vrij genomen om één tentamen te leren en die allerlaatste doe ik wel na mijn stage. Ik merk dat ik de technieken die ik op de universiteit heb geleerd goed kan toepassen in mijn werk bij Interpolis, maar ik stuit regelmatig op problemen waar ik op de universiteit nooit mee te maken heb gehad. Kijk, binnen de studie zijn de problemen waar je aan werkt afgebakend en je weet dat er altijd een oplossing is. Dat is in de praktijk dus anders. Soms investeer ik veel tijd in het verzamelen van gegevens en dan blijkt achteraf dat het probleem gewoon onoplosbaar is. Daar moet ik aan wennen."

thuis soms afwezig ben. Dan zit ik aan mijn werk te denken. Wetenschappelijk onderzoek is in zo'n bedrijf anders dan bij de universiteit. Op onze faculteit is alles zo goed geregeld. Nu heb ik soms te maken met soft-wareleveranciers die zich niet aan htm afspraken houden, of met bedrijven in de Verenigde Staten die gewoon helemaal niet reageren op brieven. Daar leer ik nu mee om te gaan. Op de faculteit waren v/i] al boos als een tentamen een week te laat was nagekeken. Ik heb nu met veel groter belangen te maken."

^Zestien lieer per dag op ie bel(' Coen Rosdorff studeerde drie jaar geleden af in Frans en algemene letteren en maakte via zijn stageplaats een bliksemcarrière. Hij kwam als stagiair terecht bij de Franse kamer van koophandel in Amsterdam en kreeg na afloop een baan aangeboden bij de stichting die Franse vakbeurzen promoot. Na een jaar werd hij er de tweede man en sinds 1 januari is hij er directeur. "Ik heb geluk gehad," zegt hij bescheiden. "Mijn vroegere baas was eerst behalve directeur van de kamer van koophandel ook de verantwoordelijke voor die vakbeurzenpromotie. Hij vroeg me voor die baan bij de vakbeurzen en toen die afdeling verzelfstandigd werd, kon ik directeur worden." "Mijn opleiding is niet echt gericht geweest op het bedrijfsleven. Het enige dat ik in die richting heb gedaan is marktkunde 3 bij Economie. Zo'n vak schept een kader voor je. Je plaatst dingen makkelijker. Maar je moet 't toch een beetje in je vingers hebben. Ik vind dat er een grote kloof bestaat tussen de kennis die je opdoet aan de universiteit en de vaardigheden die in de praktijk van je worden gevraagd. Zo leer je niet hoe je brieven moet schrijven of hoe je bijvoorbeeld een telefonische enquête opzet. Met dat soort dingen moet je echt van nul af beginnen. Daarom vind ik het ook goed dat mensen aan het eind van hun studie, of direct erna, stage gaan lopen. Vaak voel je je als doctorandus een hele Piet, maar in de praktijk ga je wel zestien keer per dag op je bek."

"Wij hebben hier één keer een stagiair gehad, maar dat is met zo'n succes geworden. Wij hadden van onze kant te weinig tijd om voor een goede begeleiding te zorgen en de betreffende stagiair had niet de juiste mentaliteit. Die voelde zich voor sommige klusjes te goed. Maar je moet geen romantisch beeld hebben van het bedrijfsleven. Het is niet allemaal even spannend. Het kan voorkomen dat je als stagiair een halve ochtend bezig bent met het intypen van adressen of met het vouwen van persberichten. Die dingen moeten ook gebeuren." "Ik ben destijds goed bevallen. Mijn directeur zag wat in me en bood me een baan aan. Zelf zou ik dat nooit doen met een stagiair. Ik zou een sollicitatieprocedure starten in de hoop dat er een nog betere op af zou komen."

Tekening Aad Meijer

'Senegal heeft mij veranderd' Jeanette Dijkstra zit op het ogenblik weer in Senegal. De studente culturele antropologie deed daar vorig jaar haar stage en na een moeizaam begin raakte zij zo gegrepen door het Afrikaanse leven dat zij nu terug is gegaan. "Bij ons is een stage in je vierde jaar verplicht en het stond voor mij als een paal boven water dat ik buiten Europa stage zou lopen. Ik ben dus voor vier maanden naar Senegal gegaan en heb daar twee onderzoeken gedaan." Een Nederlandse stichting was in een snel groeiende Senegalese provinciestad een toilettenproject gestart. Er werden bij mensen op het erf en bij openbare gelegenheden als scholen en disco's toiletten gebouwd. Ik heb het functioneren van de organisatie die het project uitvoerde bekeken." "Daarnaast heb ik onderzocht of de doelgroep, de lagere milieus, ook werkelijk gebruik maakte van die voorzieningen. Dat bleek overigens niet het geval te zijn. De wc's werden gebruikt als beerput of omgebouwd tot douche. .Bij de hogere en midden milieus sloeg

het wel aan." "De eerste zes weken heb ik het er erg moeilijk gehad. Ik heb een paar maal op het punt gestaan om mijn ticket te laten omschrijven en terug te gaan. Maar na een week of zes breek je ergens doorheen. Dan heb je mensen leren kermen, je hebt je aangepast aan de hitte en je bent gewend aan al die insekten." "Bovendien kon ik in het begin niemand verstaan. De voertaal in Senegal is Frans en dat heb ik niet in mijn pakket gehad. Na een tijdje pikte ik het toch aardig op en toen ging het beter. De doorbraak kwam op het moment dat ik mijn eerste grapje in het Frans kon maken. Vanaf dat moment ben ik het erg leuk gaan vinden en ik ben met mijn hakken in het zand teruggekomen naar Nederland. Het heeft me drie maanden gekost om hier weer te wennen. Ik was veranderd." "Aan mijn colleges op de universiteit heb ik wel wat gehad. Aan hele praktische tips als: neem een vlooienbandje mee om je bed schoon te krijgen tot en

met de interviewtechnieken die wij bij methoden en technieken hebben geleerd." "In Senegal heb ik ervaren dat wij een totaal ander referentiekader hebben dan de Senegalezen. Mijn waarheden zijn hun waarheden niet en andersom. Dat is achteraf wel de belangrijkste les, denk ik. Voor mij persoonlijk komt daar nog bij dat ik nu weet wat ik de rest van mijn leven wil doen: projecten langsgaan en als neutraal persoon kijken hoe 't draait en hoe het kan worden verbeterd."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen