Ad Valvas 1994-1995 - pagina 626

ADVALVAS 22 JUNI 1995

PAGINA 12

Briljant neefje

Wiebe Wierda: 'Best gek om in je vrije tijd een wild vreemd iemand te bez oeken, terwijl mijn oma in Groningen alleen z it'

Bram de Hollander

Het wekelijkse theekransje met een aidspatiënt -^fi

is het tUd vot ontspanning Ellen van Dalen Zittend op de bank neemt ze nog een trek van haar shaggie. D e rook van de sigaret trekt langs haar rood geverfde haren omhoog en maakt het magere ge­ zicht voor even onzichtbaar. Haar paars gebreide trui heeft ze om d'r opgetrok­ ken benen geslagen. O m de smalle hals hangt een kettinkje, met de medaillons van geloof, hoop en liefde. Ze kijkt ern­ stig voor zich uit, maar begint te lachen als Wiebe Wierda (27) haar een aai over d'r hoofd geeft en zegt: "M aar Uschi, als jij volgende week naar Duits­ land gaat, zien we elkaar twee weken niet!" Sinds november vorig jaar werkt Wiebe vnjwilhg als buddy. Elke zondagavond, rond de tijd dat Studio Sport begint, pakt de vu­student geschiedenis de fiets en trapt vanaf de Jordaan richting Amsterdam­Oost. Op haar etage wacht daar de 36­jarige Duitse Uschi op, zoals ze het noemen, hun wekelijkse theekransje. M eestal is het programma

*i»-

van de avond hetzelfde: nadat ze elkaar omhelsd en gekust hebben, gaan ze rond de tafel zitten om vervolgens een uur of twee te kletsen, huilen, troosten of te discussiëren. Soms gaan ze naar de bioscoop, laatst naar het tumcen­ trum en vorige week naar de kinder­ boerderij in de Bijlmer. Als ze gewoon thuisblijven, neemt Wiebe vaak een cadeautje voor haar mee. Vanavond is dat een peper­en­ zoutstelletje, als troost omdat ze zich afgelopen week zo slecht voelde. Uschi heeft aids. Dat weet ze sinds zomer 1993. Wiebe denkt dat de ziekte door het gebruik van een vuile injectienaald in haar lichaam is geslopen, in de tijd dat ze nog verslaafd was aan drugs. Wiebe bezoekt Uschi niet voor medi­ sche of psychische verzorging. Hij is er vooral om haar wat ontspanning te bie­ den. Zelf omschrijft Wiebe zijn vrijwil­ ligerswerk als volgt: "Een buddy staat klaar voor anderen." Dat klinkt makkelijker dan het in wer­

"*. Of om als budcly apatiënte. kelijkheid is, geeft de student geschie­ denis toe. Niet voor niets moest hij eerst een opleiding van drie maanden volgen bi) stichting D e Regenboog, de instelling die buddy's aanstelt en hen met patiënten in contact brengt. Het werken als buddy is vooral moeilijk wanneer Uschi het leven even minder goed ziet zitten, vertelt Wiebe. "Soms hoor ik van Uschi verschrikkelijke ver­ halen. Ze heeft ook zoveel meege­ maakt: in de gevangenis, als vrouw ach­ ter het raam, als verslaafde maar ook als moeder. Tijdens onze gesprekken praten we daar over. Soms praten we ook over de dood. Dat zijn moeilijke discussies, ook al denken we er beiden hetzelfde over." Als ze over dergelijke problemen praat, weet Wiebe niet altijd goed hoe hij moet reageren. "Zelf heb ik de dood nog nooit van zo dichtbij meegemaakt. De gedachte dat ze er binnenkort mis­ schien niet meer is, kan ik dan ook moeilijk verwerken. T o e n ik vorige week naar huis fietste, dacht ik nog: "Uschi, ik hoop vurig dat je het jaar 2000 haalt." Hoewel het werk soms zwaar is, ziet Wiebe het niet als last of plicht; eerder als een leerzaam college. "Ik ben dit baantje gaan doen, omdat ik absoluut geen idee had hoe de wereld rond aids m elkaar zat. T o e n ik na die cursus voor het eerst naar een cliënt toeging, was ik eigenlijk helemaal niet zenuw­ achtig. Ik was, geloof ik, vooral erg nieuwsgierig. Ik had zoiets van: laat maar eens zien wie je bent!" Hij had het getroffen, ontdekte hij al snel. Over Uschi zegt hij nu: "Ze is een heel ge­ voelige, lieve, intelligente vrouw." Behalve uit nieuwsgierigheid nam Wiebe het baantje ook uit idealistische overwegingen, geeft hij bijna blozend toe. "Ik ben nogal een sociaal mens. Soms denk ik wel eens dat ik in ge­ dachten meer met andere mensen dan met mijn studie bezig ben. M isschien een soort bezorgdheid." Over het idealisme zegt hij: "Ik ben thuis opge­ voed met het idee dat je als mens je medemens een handje moet helpen, juist wanneer hij m nood is. Ik werk al als schoonmaakhulp bij ouderen, maar daar verdien ik geld mee. Ik wilde ook iets doen waarbij ik écht voor die ander iets kon betekenen, zonder daaruit zelf profijt te halen."

Het zijn bevlogen bewoordingen, geeft hij toe. M aar als het aan Wiebe ligt zou elke student wel wat meer van zijn vrije tijd in een ander mogen mvesteren. "Studenten hebben een flexibel leven, toch gebruiken ze het merendeel van die tijd voor zichzelf. Jammer vind ik dat, want juist iemand helpen, kan zo'n bevredigd gevoel opleveren." Tijdens het avondlijk bezoek aan Uschi toont Wiebe zich vooral een geduldig luisteraar. Zwijgzaam en aandachtig neemt hij haar verhalen op, of ze nu gaan over Uschi's poesjes M o m o en Marley of over de fietskarren die haar vriend Chris voor een habbekrats in el­ kaar ümmert. Wanneer hij zelf iets wil zeggen, kijkt hij overpeinzend naar bui­ ten, via het raam de verte in. Zijn eigen woorden formuleert hij dan behoed­ zaam, alsof hij bang is dat er mogelijk misverstanden ontstaan. "Ook onder studenten van de vu zijn er nog veel misverstanden rond drugs en aids", vindt Wiebe. "Waarschijnlijk komt dat doordat er nog zo'n taboe heerst rond deze ziekte." De vooroor­ delen over aids zijn vaak gebaseerd op onwetendheid, meent de student ge­ schiedenis. Zuchtend lepelt hij op: "Veel jongeren denken nog steeds dat ze niet uit hetzelfde glas kunnen drin­ ken als een zieke, dat ze het toilet van een aids­patiènt niet kunnen gebruiken

en dat ze de zieke niet mogen zoenen." Wiebe weet inmiddels uit ervaring dat het allemaal onzin is. "Als je Uschi ziet, dan denk je: 'Daar loopt een gewone vrouw'. En dat is ze natuurlijk ook. Al­ leen als Uschi en ik allebei een wondje op onze hand hebben, zeggen we tegen elkaar dat we even moeten oppassen." Uschi is over haar buddy een en al lof Als hij even met haar hond Blacky speelt, zegt ze: "Wiebe is iemand die ik graag zie. Ik praat vaak en veel. M ijn vnend kan dat niet uithouden, maar Wiebe wel. Hij kan me ook opbeuren. Laatst vertelde ik hem dat weinig din­ gen in mijn leven me nog echt kunnen raken. Hij denkt echter heel anders over de inhoud van mijn leven. Als ik dan emotioneel word, probeert hij me echt te troosten", vertelt Uschi met een vertederd gezicht. Als we na afloop van ons bezoek aan Uschi naar huis fietsen is Wiebe zwijg­ zaam. Opeens zegt hij: "Het is eigenlijk best gek om in je vrije tijd een wild vreemd iemand te bezoeken, terwijl mijn oma in Groningen alleen zit. T o c h hebben we iets samen. Ik weet niet wat." En hij herhaalt wat Uschi die avond al eerder vertelde: "Ik geloof dat we echte kameraden zijn!"

"Studeren wordt steeds meer topsport"

(NRC Handelsblad van lOjunij.l.)

Sommige mensen waren boos over mijn gemopper op n a m e n v o r i g e week: je k u n t t o c h n i e t h e l p e n h o e j e h e e t ? D a t is zo en n i e t z o . E e n v o o r n a a m k u n je zeker veranderen. Voorbeelden g e n o e g : JWarijke d i e C h r i s t i n a werd, C o n n y die zich Vanessa laat n o e m e n . E r bestaat geen p l i c h t o m l e v e n s l a n g t e lijden o n d e r e e n k r e e t d i e o u d e r s ooit, in een vlaag van verstandsver­ bijstering a a n jouw persoon ge­ koppeld hebben. E e n a c h t e r n a a m is w a t m o e i l i j ­ k e r . Officieel k u n je d a a r alleen v a n a f als ' t e e n vies of b o o s w o o r d i s . Ma a r je k u n t je wel vrijelijk p r e s e n t e r e n m e t e e n andere achternaam. Weinigen w e t e n h o e WiUeke A l b e r t i of Imca M arina echt heten. Ach­ t e r n a m e n z o u d e n geheel vrij g e ­ k o z e n m o e t e n w o r d e n . H e t is belachelijk d a t e r d o k t e r s B a k ­ ker heten en bakkers Arts, al­ leen vanwege een napoleontisch besluit, twee eeuwen geleden. Of dit: mijn kinderen h e b b e n dezelfde n a a m als d e o p l i c h t e r die vorige week p r o m o v e e r d e . V r o e g e r , als ze z i c h e r g e n s v o o r s t e l d e n , w e r d wel v e r w a c h ­ tingsvol g e v r a a g d : ' B e n je s o m s famUie v a n d è D e V i l d e r ? ' N u v i n d e n m e n s e n zichzelf lollig als ze m i j n d o c h t e r n a r o e p e n : ' H a , d a a r is d e v r o u w v a n t i e n m i l ­ j o e n . ' Wij liggen i n e e n d e u k o v e r h e t slechte neefje, m a a r e r zijn ook o n s c h u l d i g e f a m i l i e l e ­ den m e t hoger society­gehalte d i e e r e c h t s c h a d e d o o r lijden. Eigenlijk d a c h t ik d a t h e t d a a r ­ o m b e l e i d w a s in ' t n i e u w s a l ­ leen initialen te gebruiken. M ijn medelijden gaat uit n a a r de m a n d i e m a a n d a g m e t volledige n a a m i n n o t a b e n e 't o e r f a t ­ soenlijke Tro uw s t o n d , v a n w e g e e e n winkeldiefstal a vijftig gxd­ den. Zeventien jaar voorbeeldig gefunctioneerd als w e t h o u d e r v a n Waalwijk, n u i n h e t h e l e land b e k e n d als d o m en slecht. J e zal m a a r familie v a n ' m zijn. O n s familielid w o r d t d o o r zijn slachtoffers t e n m i n s t e n o g g e ­ p r e z e n als briljant. SEL2V1A S C H E P E L In de westerse we­ reld woedt een JIU_ \ heftige oorlog »" tussen rokers en niet­rokers. D e strijdt speelt zich voor een groot deel af in de media. De tabaks­ partij zoekt het vooral in verleidelijke reclames. De anti's kiezen meer voor de harde aanpak. Zo heeft Opgelucht, krant vo o r Rookvrij Nederland stickers in de aanbieding met de tekst: 'rookrecla­ me = kankerreclame'. M isschien dat daarom de extra editie van dit blad in verband met de 'wereld­niet­roken­ dag', op diverse plekken in de v u ge­ bouwen m de bakken van Ad Valvas werd aangetroffen. De met enige regel­ maat in dit universiteitsblad opduiken­ de reclames voor een sigarettenmerk vallen namelijk niet overal in even goede aarde. Voor de strijders voor schone lucht gloort enige hoop. Volgens Opgelucht gaan de Europese ministers van Volks­ gezondheid opnieuw praten over het verregaand terugdnngen van tabaksre­ clame. Wellicht krijgt minister Borst de kans voor heel Europa een eind te maken aan die zieke reclame voor een ziekmakend produkt", aldus het blad. Maar de nicotinedealers zijn niet voor één gat te vangen. T o e n Frankrijk een aantal jaren geleden reclame voor siga­ retten verbood, doken ineens in alle bladen grote kleurenadvertenties op voor aanstekers die toevallig eenzelfde naam droegen als bekende tabaksmer­ ken. Soms spelen de tabaksfabrikanten echt vals spel, zoals twee grote merken die de verplichte letters 'Brengt de gezond­ heid ernstige schade toe' slechts ter grootte van tien, in plaats van vijftien, procent van de advertentieruimte aan­ brachten. "Weg met al die openbare tabaksrecla­ me zou het beste zijn. M aar zo lang dit nog niet zo is, moeten de gifhandelaren zich wel aan h u n eigen gedragscode houden", vindt het blad. Overigens staat er nog een aardige tip in voor werknemers. "Op grond van de Arbo­ wetgeving is de werkgever verplicht be­ scherming te bieden tegen gevaarlijke stoffen. Tabaksrook valt daar zeker óók onder." (DdH)

F4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen