Ad Valvas 1994-1995 - pagina 49

i

PAGINA 13

VALVAS 8 SEPTEMBER 1994

Geloven in soorten en maten

Almachtige God verliest terrein aan de VU tjailiiwifci'iiiMiMj II III

Gelovigen genoeg aan de vu. Maar waarin geloven zij? De almachtige God die alles regelt en voor alles verantwoordelijk is, Is niet meer populair. VU-studenten en medewerkers die meer verwachten van het leven dan dat het zijn gangetje gaat, zoeken God ïn zichzelf en in al het andere dat leeft.

wm>wi>iyp'i""'i*^*»

* ïïillilïsïlliüS, ifliiiSlL_„

Renee Braams

ommige studenten bidden in bed", vertelt studentenpastor Henk de Vilder. Zij zoeken steun bij God en zien hem s iemand dankzij wie je nooit echt al­ en bent. Maar dat zijn er niet heel «èel. De Vilder: "De meeste studenten htebben geen behoefte aan zo'n heel Arsoonlijke God. Zij hebben een abs­ «acter Godsbeeld. Zij zien hem als de l^ron van alle leven en van de levens­ èacht die groter is dan jezelf. Zo bid­ den ze ook tot hem, niet met woorden ipaar in de vorm van meditatie." De Vilder vertelt dat zijn eigen persoonlijke geloofsleven ook bestaat uit het zoeken naar stilte en inkeer. Hij mediteert ie­ dere ochtend. "Het is een leerschool van jaren, want je hele kop zit vol. Oe­ fenen, oefenen, oefenen en dan soms zijn mijn gedachten een half uur stil. Soms lukt het nauwelijks een minuut." Mediteren is je naar binnen keren om God te ervaren. Hoe gaat dat? De Vil­ der denkt na. "Je zoekt de leegte die volheid IS. Ja sorry hoor, ik kan alleen tnaar woorden vmden die kreten zijn." Wat je eraan hebt valt makkelijker uit te leggen. "Je vindt rust en evenwicht m jezelf. Het schoont je blik. Je leert rela­ tiveren." Bij het studentenpastoraat leidt Henk de Vilder een wekelijkse meditatiebij­ epnkomst. Hij vertelt over een student <^e dne jaar lang trouw elke week meedeed zonder ooit één moment een leeg hoofd te hebben. "Als iedereen na afloop vertelde over zijn fantastische er­ ^.anngen, kon hij alleen maar melden dat hij geen seconde van zijn dwarre­ lende gedachten bevrijd was geweest." Pas na drie jaar strijd begon het einde­ lijk een beetje te lukken.

f

Gelukskind Henk de Vilder is opgegroeid met het beeld van de almachtige God die alles regelde. "Vroeger zat God in de kerk.

. ^

V:'\^|;';';'>^'^.'iv*^:v,;^

Deelnemer aan de mars voor Jezus •ïf|^P««»'^««i^^S»#

Roger Dohmen/HH S»

De kaarsen, de muziek en de wierook onderstreepten zijn aanwezigheid." Toen hij studeerde op een jezuietenin­ temaat ging hij nadenken over het leven en over God. Hij noemt zichzelf een gelukskind omdat zijn leraren hem daartoe stimuleerden. "Dat kan God met zijn, zo'n God bestaat niet", dacht hij over die machtige alleenheerser. "Veel mensen gooien dan de hele gods­ dienst eruit." De Vilder is op een vloeiende manier in een andere God gaan geloven, die van de levenskracht die jezelf overstijgt. Hij heeft geen tijden gekend waarin hij niets meer van God wilde weten, maar wel periodes waann zijn geloof ver­ flauwde. "Als pastor word je gezien als vertegenwoordiger van het geloof Als je dan zelf niets voelt is dat vreselijk. Maar zulke momenten van twijfel zijn er in een huwelijk natuurlijk ook. Dat je denkt 'houd ik nog zoveel van hem als ik dacht dat ik van hem hield'. Achteraf noem ik het periodes van windstilte." Als pastor praat hij wel eens met stu­ denten die helemaal niets geloven, die alles zinloos vinden en totaal apathisch en wanhopig zijn. "Ik kom dan nooit met God aanzetten. Dat recht heb ik niet, om dan te jubelen over hoe goed God in mijn leven is. Ik probeer die

mensen een millimetertje zelfrespect terug te geven." Henk de Vilder is Ud van de jezuïeten­ orde. Het celibaat dat daarbij hoort, opdat je je helemaal aan God kan wij­ den, heeft hij nooit een onoverkomelijk bezwaar gevonden, al was het natuur­ lijk soms jammer. "Je ontmoet wel eens iemand, van wie je denkt: dat zou best leuk zijn."

Kaarsvlamtnetj e Rayta, een hindoestaanse studente, heeft nooit getwijfeld aan het bestaan van God. Het hindoeïsme is volgens haar dan ook "het gemakkelijkste ge­ loof dat er is". Hoe je hem ook noemt, Krishna, Rama, Allah, God of gewoon de hogere macht, dat maakt niets uit. "Wij kraken andere godsdiensten niet af We geloven allemaal in wezen het­ zelfde." Mediteren is ook voor Rajrta de manier waarop ze haar geloof belijdt. Hmdoes mediteren meestal via omwe­ gen. Je ogen sluiten en meteen God er­ varen is alleen weggelegd voor hen die heel ervaren zijn. Rayta: "Als je in één keer naar God wil is dat veel te moei­ lijk." Zij mediteert met een beeld voor ogen, van de God Krishna, want die spreekt haar het meest aan, hij is zo mooi blauw. Als kind leerde Rayta eerst

de lichtmeditatie. "Je kijkt naar een kaarsvlam en probeert daarna dat vlam­ metje m je op te nemen. Je laat het vlammetje in je verbeelding door je hele lichaam gaan en laat het eindigen in je hart. Dan probeer je je door dat vlam­ metje gewarmd te voelen en je voor te stellen hoe het liefde kan uitstralen naar je medemens. De lichtmeditatie eindigt met het gebed 'Laat alle wezens op de aarde het goed hebben'." In de huiskamer hangen wel zes grote platen van Sai Baba. Rajta's moeder vertelt: "Baba is dé leraar van vandaag. Hij verkondigt echter niets nieuws. Hij wil ook niemand bekeren. Hij leert ie­ dereen om zijn eigen godsdienst inten­ ser te beleven. Ben je een christen, word dan een betere christen. Ben je hindoe, concentreer je dan sterker op dat geloof." Veel mensen mediteren met Sai Baba voor hun geestesoog, maar dat doen Rayta en haar moeder niet. "Hij is een goeroe, een leraar. Hij is geen god, vinden wij." Twee keer heeft Rayta met haar ouders een paar maanden in de Ashram, het heilige oord van Sai Baba in India, gelogeerd. "Het is er muisstil en vreselijk sober." Rayta's moeder vertelt dat ze veel bidt en mediteert "Zo zorg je dat je gedach­ ten niet in kringetjes rond gaan. Door piekeren raak je ver van huis." Zij me­ diteert zonder vorm voor ogen, direct naar God. "Je raakt m een soort trance. Het gaat om die ene minuut dat je niet meer jezelf bent." Rayta heeft het druk met studeren en uitgaan. Ze bidt en mediteert daardoor minder intensief dan haar moeder. "Vaak vergeet ik te bidden. Tijdens het mediteren denk ik vaak: wat zal ik mor­ gen aantrekken, wat komt er op de tele­ visie? Als ik me onveilig of onzeker voel, als ik het niet zie zitten, dan helpt mediteren me wel goed." Rayta eet vegetarisch. "Dat vind ik zo volkomen logisch, dat dieren ook recht om te leven hebben." Haar broer is het strengst in de leer, vertelt ze. Die eet zelfs geen koekje waar ei in zou kunnen zitten en scheldt zijn moeder uit als ze iets kookt waar dierlijke vetten in ver­ werkt zijn.

Kwetsbaar Anne, universitair docent, is gerefor­ meerd opgevoed. Na een periode van "ik weet niet of het me wel raakt" gaat ze nu weer regelmatig naar de kerk. Haar hernieuwde belangsteüing komt voort uit zorgen over mensen in haar omgeving en over de mensheid in zijn algemeen. "Nu ik ouder word besef ik dat het leven eindig is. En door alles wat ik om me heen zie is heel diep tot

me doorgedrongen hoe kwetsbaar men­ sen zijn, hoe kwetsbaar het leven is. Daar heeft mijn geloof mee te maken. Ik geloof dat er een God is die dat leven beschermt en mensen kracht en troost geeft. Het is een mengeling van een wens dat die God er is, veel twijfels en ook een overtuiging dat het echt waar is." Zelf heeft Arme geen behoefte aan een heel persoonlijke God, ze bidt nooit voor haar eigen leven. "Ik kom uit een prettig, stabiel gezm, ik heb een baan en een levenspartner, ik ben opgewekt en niet eenzaam, ik ben nooit door echte klappen getroffen. Mijn geloof komt meer voort uit mijn triestheid over anderen, die door alle toevallighe­ den en gruwelen van het leven worden getroffen. Ik ken mensen die jaren ach­ tereen vreselijk depressief zijn en dan toch volhouden en blijven vechten." Anne is kort geleden in de kerk ge­ trouwd. Zij en haar man hebben niet gekozen voor een van de bekende bij­ belteksten waarin de liefde en de mooie toekomst van het paar in het zonnetje worden gezet. "We wilden geen roze­ geur en maneschijn­preek. Geen CDA­ gevoel van 'leve het gezinnetje', want we heboen vrienden die homoseksueel zijn of die geen partner kunnen vinden. Er kwamen ook vrienden die niet gelo­ ven. Daarom wilden we een bezin­ ningsdienst. We hebben gekozen voor een tekst uit de Bergrede over onbe­ zorgdheid. Het gmg over 'ondanks alles' toch vertrouwen in de goedheid van het leven. We hadden heel serieuze liederen gekozen, zoals gezang 88, over twee mensen in jezelf die strijd voeren; de een wil het goede, de ander het kwade." De reacties waren heel ver­ deeld, vertelt Anne. Een buurvrouw zei: "Ik wist niet dat je zo zwaar was." Een vriend die niet kerkelijk is vond het prachtig. Hij zei: "Ik had het gevoel dat het over mij ging." Een kennis die wel een christelijke achtergrond heeft zei: "Ik vind het onbegrijpelijk waarom je er zo'n sombere dienst van hebt ge­ maakt." Anne gaat ongeveer om de week naar de kerk. Ze voelt zich vaak ontroerd door de liederen, en door bepaalde for­ muleringen. Vindt ze het niet jammer dat er in de kerk zo weinig leeftijdgeno­ ten zijn, dat iedereen er grijs haar heeft? "Ja, dat vind ik vervelend." Mediteren doet ze nooit. "Daar ben ik te doe­erig voor."

Vervolg op pagina

14

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen