Ad Valvas 1994-1995 - pagina 198

AD VALVAS 17 NOVEMBER I99J

PAGINA 12

Woord tegen beeld |

De ruige tnannen van het VU­corps

Ik dacht dat Peter Struycken geïnterviewd z o u w o r d e n , dins­ dag in h e t E x p o s o r i u m . D e man van de l ampjes in de Stopera en d e postzegel s m e t de koningin erop, een v a n de interessantste kunstenaars van Nederl and. Maar de m e e s t e r k w a m sl echts o m e e n decorschil der te promo­ ten. Struycken ken ik van de k u n s t a c a d e m i e al s een onmodi­ e u z e l eraar, m e t uitzondel ijke ei­ genschappen; toen in dat mil ieu: h u m o r , goede m a n i e r e n en hel ­ derheid. A n d e r s o m viel ik niet o p , o f h e t m o e s t zijn door b e ­ schetenheid. Dankzij h e t effectie­ ve b o m b a r d e m e n t v a n christel ij­ ke n o r m e n gedurende achttien jaar, w a s ik vol strekt onkl aar voor e e n l even in kunstenaars­ land. S c h u l d ­ e n zondebesef, het overtuigd zijn van de eigen nik­ sigheid en het o n v e r m o g e n tot welk goeds d a n ook, geven kunst­ zinnig tal ent geen basis o m zich te ontpl ooien. Bl oemetjesbehang­ kopiisten al s Janneke Brinkman brengt het gereformeerde mil ieu­ tje al tijd wel voort, m a a r per­ soonlijk verveel ik m e dood na drie b o s s e n r o z e n op papier. Doordrenkt w o r d e n m e t h e t Woord kweekt eerder schrijvers d a n schil ders. W o o r d e n kun je dusdanig rangschikken dat er m a a r é é n uitl eg mogel ijk is. Het b e e l d is m a c h t e l o z e r , doordat het c o m p l e x e r is. E e n beel d roept al ­ lerlei oncontrol eerbaars o p , eer­ der geziene b e e l d e n en emoties, die voor iedereen verschil l end zijn. D a a r o m m o e t er rond kunst altijd een uitl eg gel euterd wor­ 1 den. Struycken w a s het niet met m e eens: i n de dril pudding die de werkelijkheid is, v o r m t het beel d v o o r h e m juist het enige houvast,, Mij is echter op geen enkel e ma­ nier duidel ijk w a a r o m z o ' n ber­ k e b o o m op het decorstuk i n het E x p o s o r i u m l inksboven in het m i d d e n staat, e n niet rechtson­ der, en w a a r o m h e t geen eik is. Alle afgebeel de voorwerpen kun­ n e n net zo goed in een h o e d ge­ s c h u d w o r d e n en e e n wil l ekeurige andere pl ek, v o r m o f kleur krij­ gen. El k w o o r d i n dit stukje heeft daarentegen e e n eigen uitgekien­ de pl aats.

Ellen van Dalen

r

I I

Raamgracht 29, hier zou de sociëteit van het dispuut Polydeukes moeten zijn. Het is negen uur in de avond en het IS stil op straat. T e horen zijn alleen de stemmen van twee passerende vrou­ wen die op h u n sloffen elk h u n eigen hondje uitlaten. Door de gordijnen van de kamer op de eerste verdieping flik­ kert het blauwe licht van de televisie. De deur zwaait open van het huis naast de sociëteit. Een jong stel komt om­ armd naar buiten. Wanneer ze zien dat ik voorzichtig de drie treden richting de kelder afdaal, zegt de buurjongen la­ chend: "Ik zou maar oppassen als ik JOU was. Achter de zwarte deur mogen alleen mannen komen." Het is de twee­ de keer vandaag dat ik word gewaar­ schuwd voor de onverwachte ontmoe­ ting die ik heb met de mannen van Po­ lydeukes. De waarschuwing lijkt voor niets. Bin­ nen is het al even rustig als op straat. Alleen twee eerstejaars­dispuutsleden hangen verveeld aan de bar. Spontaan bieden ze een biertje aan. Tijd om naar hun favoriete programma All you need is love te kijken hebben ze niet. Ze zijn verantwoordelijk voor het schoon hou­ den van de ruimte en voor het bijhou­ den van de biervoorraad en moeten daarom elke week op tijd aanwezig zijn. De ongeveer vijf meter lange bar neemt samen met een aantal opgestapelde stoelen het grootste deel van de kelder in beslag. De ruimte is klein, vinden de jongens, maar wel gezellig. Trots toont een van hen de foto's waarop de leden van het dispuut ­ in soms vreemde standjes ­ zijn afgebeeld op hun eigen zeilboot. Lachend wijst de eerstejaars naar een foto waarop een ouderejaars staat afgebeeld met z'n broek op de hielen en met een sigaret bij zijn achter­ werk. Aan de wand zijn verder twee balken bevestigd, met daarop onleesba­ re teksten geschilderd. De balken zijn doorgezaagd. Ondertussen wordt de kelder steeds voller. Nieuwsgieng nemen binnenko­ mers de onverwachte bezoekster op, nemen zwijgend een pilsje van de tap en smoezen in kleine groepjes bij el­ kaar. De sfeer is gemoedelijk totdat Robin Al, praeses van het dispuut, bin­ nenkomt. Afwachtend keren de andere jongens zich naar mij toe. Er volgt een lange discussie of het dispuut nu wel of niet mee zal werken aan een verhaal over Polydeukes. Robm lepelt een reeks eisen op maar besluit dan toch, eerst twijfelachtig, daarna resoluut dat het dispuut "geen belang heeft bij enige publiciteit". Een drietal reünisten voegt zich bij de huidige praeses en met z'n vieren vormen ze een cirkel om me heen. De oudste kruist zijn armen en gaat vlak voor me staan. Hij verheft zijn stem en zegt dan fel: "Hoe ver denk jij te ktinnen gaan?" Het in 1941 opgerichte dispuut Poly­ deukes, vernoemd naar de Griekse half­ god en vuistvechter, heeft een roem­ rucht verleden. De jongens stonden erom bekend de naam van h u n dispuut ook letterlijk waar te maken. Sjuck de Bordes, in 1990 praeses van het corps, zei op 19 januan van dat jaar m Ad Valvas: "Disputen als Polydeukes zijn inderdaad wat ruwer, bruter dan de an­ dere. (..) Ze gaan graag met z'n allen de kroeg in. Veel drinken, grote praat, ze willen echte­kerels zijn." Trots zijn de huidige leden niet op de grote praat en de heldhaftige daden van hun voorgangers. Behalve de verhalen over uit de hand gelopen vechtpartijen met andere disputen weten ouderejaars

In de socië teit van Polydeukes aan de Raamgracht huizen 'gezellige vechtersbazen'

Pieter Vonck

S E L M A SCHEPEI studenten zich nog maar al te goed twee gebeurtenissen van vijfjaar gele­ den te herinneren. Een dispuudid werd toen tijdens de ontgroeningsperiode als gevolg van het 'zooien' omver gelopen en liep een nekbreuk en dwarslaesie op. (Zooien houdt m dat studenten aan el­ kaars jasje trekken en schudden, totdat er een op de grond valt). In diezelfde zomer kwam het dispuut opnieuw in het landelijke nieuws. De studenten moesten h u n sociëteit aan de Singel 315 verlaten omdat het pand, dat daarvoor in het bezit was van een oud­reünist, was verkocht aan de be­ woner van het naastgelegen pand. D e dispuutsleden waren daar zo verbolgen over dat ze in de laatste nacht voor on­ geveer twintigduizend gulden schade aanrichtten aan het interieur. In de Groene Amsterdammer wan 16 au­ gustus 1989 zegt de nieuwe eigenaar van het pand Leon Dupont hierover: "Ze hadden alles vermeld, de wc losge­ rukt, de kelder vol laten lopen en erin gekotst, gescheten en gepist. Drie draagbalken in het achttiende­eeuwse huis waren doorgezaagd." D e balken die nu in de kelder hangen, herinneren nog aan deze gebeurtenis. N o g maanden daarna kreeg Dupont anonieme telefoontjes en tientallen voor hem onbekende, bestelde produk­ ten thuis gestuurd. "Het was vervelend, kinderachtig en buitengewoon laf wat ze deden", zegt hij nu. "Ik wil er niet meer aan denken." Binnen het vu­corps en binnen het hui­ dige dispuut wordt het verleden van Polydeukes zoveel mogelijk doodge­ zwegen. Van de leden die na 1989 lid werden van het corps of van Polydeuk­ es weet nog slechts een enkeling van beide voorvallen af. Er is inmiddels dan ook veel veranderd. "We zijn een groep gezellige jongens", is het enige dat Robin Al kwijt wil over zijn dispuut. Een reeks van telefoontjes met vrou­ wen­ en andere herendisputen van het vu­corps geeft meer duidelijkheid. Marjolein Lenkeek (22), economiestu­ dente aan de vu, trekt samen met de andere leden van het vrouwendispuut Naiada "nog het meest op met de jon­ gens" van Polydeukes. "We houden samen borrelavonden of gaan naar een toneelvoorstelling." Ze mag de leden van het dispuut wel. "De jongens zijn geen brallers, dragen geen jasje­dasje en zijn inderdaad heel gezellig."

Een student psychologie, die haar naam niet wil zeggen en lid "is van het vrouwendispuut Nikh, heeft ook wel eens met de heren van het dispuut ge­ borreld. "De studenten zijn veel vlotter en toegankelijker dan vijfjaar geleden. Maar het zijn nog steeds geen makke jongens. Ze komen nauwelijks op de sociëteit van het VU­corps. Het dispuut wordt daarom wel eens als het zwarte schaap van de vereniging beschouwd." Praeses van de senaat van het vu­corps, Floris Vels (23), bevestigt dat Poly­ deukes zich als dispuut geïsoleerd op­ stelt ten opzichte van de vereniging. "Het dispuut wil zich met conformeren aan het vu­corps. Het is een gesloten club die zich voornamelijk met zichzelf bezig houdt. D e leden willen graag an­ dere herendisputen uitdagen, door een beetje duwen en een beetje trekken. Bitmen het vu­corps worden ze de ruige mannen van de vereniging ge­ noemd", aldus de student politicologie aan de UVA.

Doordat het dispuut nauwelijks mee­ doet aan activiteiten van de vereniging weten maar weinig studenten wat het dispuut allemaal doet. "Ze zeilen veel met hun eigen boot, organiseren debat­ ten en houden voor alle disputen een basketbalwedstrijd", is het enige dat Philip M eelhuysen (20), vu­student economie van het herendispuut Areio­ pagos, van hen weet. Robert Seisener, lid van het herendis­ puut P.A.S.C.A.L. en student econo­ mie aan de vu, probeert het verleden voor de jongens van Polydeukes nog goed te praten. "De vernieling van h u n sociëteit aan de Singel is destijds erg opgeblazen. Het was hun eigen pand en ze hebben alleen de spullen eruit ges­ loopt die van hen zelfwaren. Daar heeft ieder mens recht op. Zelfs Poly­ deukes."

" R i t z e n wil invoering o n d e r w i j s n u m m e r "

(Trouw van 8 november)

'

èi\reci apart mei (2e;n^professor

5

In het recent ver­1 schenen eerste n u m m e r van het I blad Essay van dei Faculteit Sociaal Culturele Weten­ schappen doet Stef Heheman ver i slag van zijn Eras­ musstudie in Spanje. De keuze voor dat land bleek automatisch plaatsing aan de universiteit van Bilbao in te houden. "Saillant detail is dat de stu­ dentenhuizen gesplitst waren in jon­ gens­ en meisjeshuizen", meldt de au­1 teur. M aar de universiteit wordt dan ook geleid door jezuïeten. Het studen­ tenleven stelt er 'wemig tot niets voor' j en de begeleiding van de studie is nihil| D e Spaanse studenten krijgen nauwe­ lijks een beurs en de studie is erg on­ persoonlijk. "M ijn ervaringen in Spanf maken sommige discussies over het on, ] derwijs hier nogal triviaal", concludeerg Heheman. T o c h mogen die problemeij er zijn. D e faculteit staat een grote re­ organisatie te wachten, waardoor twin­l tig formatieplaatsen weg moeten. Bli)­ F kens het rubriekje 'Wetenswaardighe­ [ den' gaat het de goede kant op, want sinds de zomer zijn zeven personeelsle­l den vertrokken en slechts twee nieuwe ~ benoemd. Daarnaast moet de faculteit" uit de stadspanden verhuizen en intrek ken op de Campus. Het zint de socio'i niet dat ze in een 'wis­ en natuurkun­ degebouw' komen te zitten. Vandaar dat het blad pogingen in het werk stelt j de naam van de nieuwe behuizing te veranderen in Labyrinth, wat overigeiis| volgens de Van Dale zonder h moet Het blad verwacht dat deze naam per Ij januari op het pand zal prijken, maar niet alles wat in het blad staat lijkt de lezer even serieus te moeten nemen. Zi| blijkt het bericht dat s c w onderwijs­ ruimte in Bameveld wil huren een grapje te zijn en moet het verhaal 'Gaail bestuurskunde fuseren?' als een co­ lumn worden gelezen, pDat studenten! Cultuur, Organisatie en M anagement [ (Gom) meestal een baan vinden van­ wege h u n eerder behaalde HBO­diplo­ | ma nemen we graag voor waar aan, evenals de verzuchting van het nieuwe 1 studentlid van het faculteitsbestuur Cc| cile Gronert "dat sommige zaken erg ingewikkeld lijken". (DdH)

F4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen