Ad Valvas 1994-1995 - pagina 585

ADVALVAS 8 JUNI 1995

PAGINA 7

'VN-bibliotheek is echt frustrerend groot' Rechtenstudenten bereiden zich voor op Leids pleitconcours Een gemartelde Kroatische vrouw ontdekt in Nederland tussen de vluchtelingen haar twee Servische beulen. Ze is woedend en besluit hen voor de rechter te slepen. Maar dat valt nog niet mee. Vier rechtenstudenten van de vu gaan komend weekeinde in Leiden de strijd aan met hun collega's van andere universiteiten om in deze fictieve casus het recht te doen zegevieren. Peter Boerman

Docent Van Tongeren had het Leidse pleitconcours in de colleges al heftig gepromoot, maar er wel bij gezegd dat het alleen voor de beste van de beste studenten toegankelijk zou zijn. "Toen had iedereen natuurlijk zoiets van: dat is niets voor mij", herinnert rechtenstudente Sjahreen Sadiek zich. "Maar een paar weken later kregen wij op zondagmiddag een telefoontje van de docent. Of wi) niet mee wilden doen aan dat pleitconcours. Dan kun je eigenlijk al geen nee meer zeggen." Sadiek gaat samen met mede-rechtenstudenten Ilse Verkerk, Denis Ristovski, Maerlant van Bremen en Dominique Bakker op 10 juni richting de oudste universiteit van Nederland ter gelegenheid van haar vierhonderdtwintigste verjaardag. Ze zullen er een pleidooi afsteken ten overstaan van een heuse rechtbank en in aanwezigheid van publiek. De studenten zijn al weken druk bezig met de voorbereidingen, "hi het begin ga je in het wilde weg zoeken door allerlei juridische literatuur. Maar op een gegeven moment zie je door de bomen het bos niet meer", aldus Sadiek. De casus die de studenten te behandelen krijgen betreft een vrouw met een Kroatische achtergrond die verklaart in het voormalige Joegoslavië psychisch gemarteld te zijn door twee Servische broers. Als ze eenmaal in Nederland gaat meewerken aan de opvang van vluchtelingen uit het oorlogsgebied, ontwaart ze daar haar twee beulen tussen. Ze besluit haar martelaars voor te laten komen. "Een moeilijke zaak", vindt Sadiek. "Het gaat om psychische foltermg, dus moet je het geestelijk leed aantoonbaar opleveren. Als je dat niet lukt, vervalt de eis." Extra handicap is het feit dat de casus fictiefis. De studenten kunnen geen onderzoek doen naar wat er precies gebeurd is, maar moeten het vooral hebben van juridische strijdmiddelen. "Je krijgt gegevens en van daaruit moet je

werken", vertelt Verkerk. "Dat betekent dat je op zoek moet naar aangrijpingspunten in de rechtsliteratuur." Eén van die aangrijpingspunten is de uitvoeringswet van het VN-folteringverdrag, een wet waarmee Nederland iedereen waar ook ter wereld zou kunnen vervolgen. "Maar de wet is nog nooit gebruikt. Omdat het te veel onderzoeksproblemen zou geven, zegt men", aldus Verkerk. "Vind maar eens getuigen. Dat is nog niet zo eenvoudig." Aanpak door een permanent internationaal hof zou de voorkeur verdienen, volgens de twee. "Het is mooi om idealistische principes aan te houden. Maar als je als VN zo'n verdrag maakt, moet er ook op de naleving toe worden gezien. Nu blijkt dat geen enkel land zich aan dit soort casussen wil wagen. Dat moet je zien te veranderen." Aan het pleitconcours dat het lustrum van de universiteit van Leiden moet verlevendigen, deden in principe alle algemene universiteiten mee, met uitzondering van de Katholieke universiteit van Nijmegen. Omdat niet alle teams op tijd de benodigde werkstukken hadden teruggestuurd, komen uiteindelijk alleen de rechtenstudenten van Leiden, Utrecht en de beide Amsterdamse universiteiten voor de rechtbank.

Open deur Elk team wordt ondergebracht in twee groepen van twee man plus een reserve. De ene helft van het team wordt eisende partij, de andere helft gaat verdedigen. De groepjes van twee krijgen in verschillende rondes steeds te maken met twee studenten van de andere universiteiten. "Maar voor de rest zijn zelfs ons de spelregels nog niet helemaal duidehjk", lacht Verkerk. De studenten zullen als vertegenwoordiger van hun universiteit optreden, krijgen ook als team één uitslag, "maar niemand weet van welke universiteit zijn tegenstander is", aldus Sadiek. Er zullen overigens ook individuele beoordelingen worden gegeven. De juristen in spe loven de hulp die zi)

De voorbereidingen voor de rechtszaak: 'Het zou natuurlijk aardig zijn als je je tegenstander met zijn mond vol tanden weet te zetten' Peter woiters - AVC/VU

van de vakgroep strafrecht van de vu bij hun voorbereidingen krijgen. De vakgroep heeft er niet alleen voor gezorgd dat met deelname aan het concours vier studiepunten worden verdiend, maar ook inhoudelijk staan de docenten hun studenten met raad en daad bij. "Als eerstejaars durf je de kamer van een hoogleraar nog niet binnen te kijken", lacht Verkerk. "Nu mag je 20 binnenlopen. Dat is heel prettig. We hebben een echte 'open-deuren'-faculteit." Zowel Sadiek als Verkerk zitten irmiiddels in de afrondende fase van hun studie. Het pleitconcours zien zij als mooie gelegenheid om wat praktijkervaring op te doen. "Je komt er zo goed achter of je dit werk leuk vindt of met", denkt Verkerk. "Voor deze casus moesten we bijvoorbeeld veel in de VN-bibliotheek zijn. Die is echt frustrerend groot. Als je daar een dag lang binnen zit en uitemdelijk drie regels overhoudt, valt het niet altijd mee."

De rechtenfaculteit van de vu heeft op pleidooigebied een naam hoog te houden. Waar ook in Nederland een pleitwedstrijd gehouden wordt, de vu eindigt over het algemeen bovenaan. Nog geen maand geleden was een vu-team de beste van zeven juridische faculteiten bij de jaarlijkse VAR-pleitwedstrijd aan de Erasmusuniversiteit van Rotterdam. In de finale stond zi) toen tegenover de universiteit van Nijmegen, de enige die in Leiden verstek zal laten gaan. Waar komen die successen vandaan? "De vu stimuleert en denkt mee", ziet Sadiek als mogelijke verklaring. "Je bent hier geen nummer", vult Verkerk aan. "Strafrecht is een betrekkelijk kleine vakgroep, waar je elkaar gauw genoeg kent." Beide studentes zijn ooit aan de Universiteit van Amsterdam met de rechtenstudie begonnen, maar stapten na één jaar al over naar de kleine broer in Buitenveldert. De redenen voor die overstap waren voor beiden

verschillend. Sadiek wou zich op criminologie gaan specialiseren en dat kon niet op de UVA. Verkerk verkoos de vu vanwege de kleinschaligheid. "Ik gedij niet in massaliteit. Hier heb je zelfs in het eerste jaar contact met je docenten, in werkgroepen en projecten. Daar word je wel gedisciplineerder van." Die discipline zal de pleiters komend weekemde waarschijnlijk goed van pas komen. De studenten hebben maar één grote angst: straks met de mond vol tanden staan. "Je hebt geen idee van wat er gaat komen", aldus Sadiek. Verkerk relativeert die angst echter meteen: "Dat geldt ook voor de andere teams. Misschien dat zij wel cruciale punten over het hoofd hebben gezien. En het zou natuurlijk wel aardig zijn als je dan je tegenstander met zijn mond vol tanden weet te zetten."

'Ik wil weten hoe alles in elkaar zit' Sander Janse: 'Veel mensen realiseren zich niet wat je allemaal met scheikunde kunt doen'

Geen anoniemere achternaam dan Jansen. Ad Valvas geeft de Jansen Janssens van de Vrije Universiteit wekelijks een gezicht. Deze week: Sander Janse, student

Sidney Vervuurt AVC/VU

scheikunde.

Peter Boerman

"Waarschijnlijk is het in een ver verleden ergens een ambtelijke fout geweest", verklaart Sander Janse (19) het gemis aan een laatste 'n' in zijn achternaam. "Daar zijn er in Nederland maar heel weinig van. In Huizen, waar ik vandaan kom, zijn we in ieder geval de enigen." Janse verliet een jaar geleden zijn ouderlijke woning in 't Gooi plaats om in de Amsterdamse wijk de Pijp op kamers te gaan wonen. "Dat ging vrij vlotjes", herinnert hij zich. "Een medestudente had een andere kamer gevonden en via haar kwam ik in mijn huidige kamer terecht." Janse studeerde toen al een halfjaar scheikimde op de vu. In de eerste plaats was die universi-

teitskeuze hem ingegeven omdat hij graag naar de hoofdstad wilde. De keus viel in de tweede plaats op de vu omdat het hier beter georganiseerd zou zijn dan bij de grotere stadsgenoot. "En dat was wel prettig", lacht hij veelbetekenend. "Zeker voor mij." Dat hij scheikunde zou gaan studeren, was hem overigens al veel langer duidelijk. "Ik wil graag weten hoe alles in elkaar zit. Naarmate mijn vwo vorderde, werd ik daar steeds zekerder van. Ik was sowieso beter in de bètavakken. Die vond ik ook het leukste." De studie verloopt vooralsnog voorspoedig voor de tweedejaars student. "We hebben een kleine groep en de sfeer is goed. Af en toe heb ik een her, maar ik loop bijna op schema." Het moeilijkste wat Janse tijdens zijn studie

is tegengekomen, is dan ook het kiezen tussen een van de twee hoofdstromen. "In februari moesten we een voorlopige keuze maken. In april werd dat definitief Maar ik twijfel er eigenlijk nog steeds over." Welke kant hij zich op wil specialiseren is hem dan ook nog helemaal niet duidelijk. "Veel mensen realiseren zich niet wat je allemaal met scheikunde kunt doen. Bij een gewoon blikje verf komt bijvoorbeeld al ontzettend veel scheikunde kijken. Probleem voor mij is dat ik de meeste gebieden wel leuk vind, of het nou DNA-onderzoek is, of meer theoretisch. Ik kan niet kiezen." Het zal niemand verbazen dat de bescheiden scheikundige in spe over de wereld na zijn studie al helemaal in het duister tast. "Ik hoop gewoon iets te

vinden dat ik leuk vind. Of ik er goed mee ga verdienen of wat dan ook, maakt me dan helemaal niet meer uit." Wanneer Janse niet op de vu is, is hij vaak op de atletiekbaan te vinden. Drie jaar geleden was hij nog vierde op de sprintafstand tijdens het Nederlands kampioenschap voor de junioren, maar tegenwoordig zijn z'n ambities wat naar beneden geschroefd. "Goed presteren, maar wel op mijn eigen niveau", noemt hij dat. "Ik schuif er niet meer alles voor aan de kant nu ik student ben. Maar ik ben nog wel actief." De scheikundestudent aüetiekt al zo'n tien jaar. Met name de tweehonderd en vierhonderd meter zijn daarbij zijn favoriete afstanden. "Bij die hele korte sprintjes komt het puur op talent aan. Je moet ook wel trainen natuurlijk.

maar het is niet zoals bij de lange afstanden. Daar kan je ook al heel ver komen als je alleen maar uithoudingsvermogen hebt." Veel tijd om te trainen heeft Janse tegenwoordig echter niet. Zijn studie bestaat voor zo'n veertig procent uit verplichte practica, "en daar kun je soms best lange dagen mee maken." Een grote last vindt de student dat echter niet. "De sfeer bij de practica is meestal goed. Je gaat veel meer om met de assistent dan in de colleges. Dat maakt het een stuk gezelliger."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen