Ad Valvas 1994-1995 - pagina 620

ADVALVAS 22 JUNI 1995

PAGINA 6

Het Spel: de zin van het leven Paul Pestman Toen Johan Huizinga in 1938 zijn Homo Ludens schreef en deze studie als ondertitel proeve eener bepaling van het spel-element der cultuur meegaf, moet hij onwillekeurig aan de Britten gedacht hebben. Het Spel in al zijn vormen is aan deze kant van de Noordzee een hoogst serieuze bezigheid en dat pleit voor de Britten. Misschien zou je de kolossale belang­ stelling voor rugby, cricket en voetbal als sportverdwazing kunnen bestempe­ len, maar na de recente gebeurtenissen in Amsterdam lijkt me het als Neder­ lander wat misplaatst om dat te bewe­ ren. Nee, de Britse liefde voor het Spel verdient een positievere benadering. Het belang dat aan het Spel wordt ge­ hecht, is goed te zien in de intiemere sfeer. Een paar weken geleden werd er door de faculteit een quiz­avond georgani­ seerd. Zo'n zeventig tot tachtig post­ graduates, Ph.d's en stafleden bij el­ kaar, opgedeeld in teams, om een avond lang vragen te beantwoorden over sport, politiek, televisie en cultuur. Gastheer en presentator was het hoofd van de faculteit, die aan het eind van de avond zijn'Stem volledig kwijt was en de prijsuitreiking aan iemand anders moest overlaten. De gewonnen whisky smaakte uitstekend, Inaar liet was na­ tuurlijk in eerste plaats om het Spel zelf te doen. Dit soort quizzen lijkt een integraal on­

Afgestudeerd vu-politicoloog Paul Pestman volgt een jaar een MA-opleiding in het Engelse Essex. Eens per maand bericht hij over het internationale studentengezelschap waarin hij verlteert en over de wonderbaarUjIte gewoonten van de Engelsman. Deze keer: speelgoedwinkels voor volwassenen.

derdeel van de Britse cultuur te vormen en ook studenten geven zich grif aan deze gewoonte over. Zo komt een aan­ tal van hen elke zondagavond naar de studentenkroeg bij mij om de hoek om een pop­quiz te spelen. Het Spel moet de Brit tot in het diepst van zijn ziel raken. Speelgoedwinkels voor volwasse­ nen zijn heel gewoon en het is volko­ men normaal om dames en heren die keurig in het (mantel­)pak zitten, ach­ ter een gokkast in het station te zien. Beroemd is natuurlijk ook de toneelcul­ tuur en vanzelfsprekend vormen de de­ batten in het Britse lagerhuis ook een klucht met vaste bedrijven en thema's.

Regels Zoals gezegd, het pleit voor de Britten dat het spel belangrijker wordt geacht dan de knikkers. Het gaat er niet zozeer om of je wint, maar veel meer dat je de regels naleeft. In de liefde gaat dit al

niet veel anders. Vnjdagavond in High­ street blijft een spektakel. Veel sterker dan in Nederland zijn het de dames die zich uit en te na opdoffen en vanaf der­ tien jaar gekleed gaan in de klemst denkbare minirokken en zwaar bewier­ rookt en beschilderd het speelveld be­ treden. En natuurlijk wordt van de boys ver­ wacht dat zij het initiatief zullen nemen. Het spel hoort zo gespeeld te worden; vaste patronen, vaste ritmen en enkel kleine variaties. De huwelijks­ markt van Katwdjk is er hierbij vergele­ ken maar een ongeorganiseerde boel. Dat wij als buitenlandse studenten deze regels minder rigide hanteren, wordt voornamelijk gezien als spelbederf. Ook de universiteit kent zo zijn spellen. De examens vormen een bijna religieu­ ze gebeurtenis met vaste spelers en vor­ men: de voorbereiding, de strategische tips van de docenten, de zorgvuldig op­

gebouwde spanning, de dodelijke ernst in de examenzaal, het voorlezen van de examenreglementen ­ bijna een gebed ­ , en natuurlijk het etentje na afloop. De uiteindelijke diploma­uitreiking gebeurt vanzelfsprekend ook geheel in stijl, in­ clusief toga's en baretten; hoe kan het ook anders.

Boosaardig Blijft natuurlijk de vraag, hoe komt dat toch? Waar komt de liefde voor de vorm en het Spel vandaan? De geef­ het­volk­brood­en­spelenverklaring is me wat te gemakkelijk. Het zou een boosaardig, vooropgezet plan van de upper­class veronderstellen, maar de liefde lijkt dieper te zitten en gelet op het aantal profs dat meedeed aan de fa­ cultaire quiz-mght lijkt het dat zij niet is voorbehouden aan de lagere echelons. Hoor ik iemand 'verveling' roepen als alternatieve verklaring? Welnee, het

leven op een eiland kan saai zijn, maar het is toch een flink eiland met aardige plekjes en behoorlijk wat mensen. Eigenlijk kan ik maar een fatsoenlijke verklaring bedenken voor de Spelende Brit. Het Spel moet voor de Britten een soort zingevingsproces zijn, waar wij continentalen hoogstens maar een ge­ deelte van kunnen begrijpen. Soms voelt dat een beetje als dat Marsman­ netje dat op aarde komt en bevreemd opkijkt wanneer hij twee mensen op een bord ziet turen die af en toe stukje hout verplaatsen, niet wetende wat een schaakspel is. (Dat heb ik bij cricket bijvoorbeeld). Daar komt natuurlijk bij dat het hebben van spelregels direct de Brit van de niet­Brit onderscheid. De Britten kennen de regels van hun Spel en dat maakt dat duidelijk is wie tot de groep behoort en wie niet. Dat voor­ komt ook vervelende situaties want schaken tegen een dammer is echt niet leuk. Volgend jaar het EK­voetbal in Enge­ land. Mocht Nederland zich alsnog kwalificeren en mochten we tegen En­ geland loten, laten we dan een beetje voorzichtig zijn. Als de Engelsen er on­ verhoopt na de eerste ronde uitliggen dan kunnen we de Europese Unie hele­ maal wel vergeten.

^Sff^ 1

'Mijn vriend is mijn grootste hobby' Geen anoniemere achternaam dan Jansen, Ad Valvas geeft de Jansen Janssens van de Vrije Universiteit wekelijks een gezicht. Deze week: Su­ zanne Janse, studente na­ tuurkunde.

Suzanne Janse: 'Ik merk dat ik graag de journalistiek in zou willen' Peter Wolters - AVC/VU

Coen van Basten Suzanne Janse (21) is een goed voor­ beeld van een meid die voor exact kiest. Ze is derdejaars student natuurkunde en vindt het normaal dat ze het enige meisje in haar jaar is. "Maar ik kan me voorstellen dat het anderen afschrikt om in een marmenwereld terecht te komen." Janse heeft het wel gezellig zo tussen de jongens. "Ik krijg wat extra aandacht, maar niet op een vervelende manier hoor." Janse komt uit een technisch onderlegd gezin. Haar pa heeft werktuigbouwkun­ de in Delft gestudeerd. En haar zus studeert materiaalkunde. "Volgens mij is dat precies wat de naam inhoudt", lacht Janse. "Meer kan ik er niet over zeggen." Op de middelbare school was Janse al goed in natuurkunde. En ze had er ple­ zier in. Dus was het niet vreemd dat.ze besloot natuurkunde te gaan studeren.

Ze ging wat open dagen langs. Die aan de vu sprak haar wel aan. Ook leek het haar wel wat om woonplaats Zoeter­ meer te verruilen voor Amsterdam. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels is ze al derdejaars. De studie verloopt naar wens. Alhoewel Janse over de toekomst nu andere ideeën heeft. "Aanvankelijk wilde ik na het be­ halen van m'n bul onderzoek gaan doen, bij TNO bijvoorbeeld. Maar nu merk ik dat ik graag de journalistiek m zou willen. De wetenschapsjoumalis­ tiek. Dan kan ik natuurkunde mooi met journalistiek combineren." "Heel vroeger", zo herirmert ze zich, "wilde ik ook journalist worden. Be­ kende mensen ontmoeten en intervie­ wen." Maar vooralsnog moet ze nog twee jaar studeren. Aan het werken met computers heeft ze een hekel. "Met z'n allen in zo'n hok waar acht computers staan, bah! Bovendien heb ik geen ta­ lent voor computers." Wat Janse leuk

vindt is de relativiteitstheorie van Ein­ stein, een eerstejaarsvak. Ook practica doet ze graag. "Het is jammer dat er nog steeds zo weinig meisjes natuurkunde doen. Een gemengde groep is veel gezelliger, zegt Janse. "Wat niet weg neemt dat ik het niet naar m'n zin heb. Maar ik zorg er wel voor dat ik buiten m'n studie ge­ noeg andere mensen zie. Ik wil niet de hele dag alleen maar tussen de jongens zitten." De jongens van haar studie maken bij Janse geen enkele kans. Ze heeft al ruim drie jaar een vriend. Hij studeert communicatiewetenschappen aan de UVA. "Mijn vnend is mijn grootse hobby", verklaart Janse grijnzend. "Want m een relatie gaat veel tijd zit­ ten." En behalve met haar studie is Janse ook druk met bestuurlijke activi­ teiten. "Ik zit in het bestuur van onze studievereniging Alk. We organiseren feesten en zo."

In het eerste semester van dit studiejaar heeft Janse vijf maanden natuurkunde in de Zuidspaanse stad Granada gestu­ deerd. Ze had sinds een jaar Spaans als bijvak. "Ik had genoeg van alleen maar natuurkunde. Spaans is als bijvak goed te doen. Je bent er ongeveer vier tot zes uur per week mee bezig. Dus dat is mooi te combineren." Een maand voordat de colleges aanvin­ gen, volgde Janse nog een talencursus. Ze woonde aanvankelijk met allerlei na­ tionaliteiten in een huis. Later ging ze met twee Spaanse meisjes in een appar­ tement wonen. Janse heeft er veel van geleerd. "Jezelf te redden m een vreemd land, maar ook de Spaanse taal." Ze volgde drie vakken en afgelo­ pen januari kwam ze weer terug. Deze zomer gaat ze met haar vnend weer de hort op. Interrailen door Euro­ pa. "Noorwegen, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland", somt Janse op. "Over­ dag gaan we steden bekijken en berg­

wandelingen maken en 's nachts reizen we." Om deze reis te kunnen maken werkt ze momenteel als kofBemeisje op een advocatenkantoor. Koffie schenken, de lunch voorbereiden en de wc schoon­ maken. Taken die in schril contrast staan met natuurkundig onderzoek. "Ik vind het juist wel leuk, zo'n baantje", roept Janse enthousiast. "Niemand be­ moeit zich met je. Je kunt zelf je tijd in­ delen. Werken met je handen, lekker simpel. Hoefik ten minste niet na te denken." Maar ze geeft onmiddellijk toe dat ze blij is dat ze met haar na­ tuurkimdestudie meer kansen heeft in de toekomst dan als kofBemeisje.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen