Ad Valvas 1994-1995 - pagina 619

ADVALVAS22 JUNI 1995

PAGINA 5

'God moet nu en dan ook naar mijn mening luisteren' Studentenpastor Syb de Lange heeft vorige week afscheid genomen van de VU. Vijfentwintig jaar begeleidde hij studenten. "Ik heb getracht sommige aspecten binnen de wetenschappelijke wereld om te vormen", zegt hij. "Studenten worden te weinig opgeleid tot zelfstandig nadenken en te veel volgestopt met zogenaamde kennis."

Dirk de Hoog

Syb de Lange die vorige week na vijfentwintig jaar bij het Studentenpastoraat van de Vrije Universiteit gewerkt te hebben afscheid nam, was eerst gereformeerd predikant op Texel en in Deventer. In dat laatste stadje had hij een speciale taak. De Lange was 'evangelisatiepredikant'. Hijzelf noemt het liever 'dommee voor buitenkerkelijken'. En dat werk is naar eigen zeggen een leidraad m zijn verdere leven geweest. "Ik ben er niet op uit om mensen te bekeren tot het christelijke geloof. Ik ben geen zendeling. Maar ik vmd wel dat de kern van het geloof niet alleen maar voorbehouden mag blijven aan het eigen kringetje van uitverkorenen. Daarvoor is de boodschap te mooi." Om die kern van het geloof weer te geven, grijpt hij terug op oude bijbelse woorden. "Ik heb van genade geleefd, ik ben een begenadigd mens." Hij schnkt van zijn eigen woorden. "Ik weet niet of die termen tegenwoordig nog wel aanslaan. Voor mij is het een levensgevoel." Op de vraag om dat nader te omschrijven, antwoordt hij dat zijn leven telkens anders gegaan is dan hij had gedacht, "maar dat het elke keer weer zo wonderbaarlijk goed gegaan is". Hij noemt het bijbelse verhaal over de veertigjarige tocht van het joodse volk door de woestijn, wat een behoorlijk geploeter was, om zijn levensgevoel te verwoorden. "Maar toch staat in de bijbel dat het volk op adelaarsvleugels

door de woestijn is gedragen, zonder de voeten te verbranden aan het hete zand. Dat herken ik wel in mijn eigen leven." De Lange vond het in 1971 'een schitterend vervolg op wat ik deed' om studentenpastor bij de Vrije Universiteit te worden. "Ik voelde me aangetrokken tot de intellectuele wereld. Nadenken, kritische vragen stellen, discussieren, dat doe ik graag en dat verwachtte ik ook aan de universiteit aan te treffen. Maar niet alles was zoals ik het me voorstelde. Ik heb in mijn werk ook danig getracht sommige aspecten binnen de wetenschappelijke wereld om te vormen. Studenten worden te weinig opgeleid tot zelfstandig nadenken en te veel volgestopt met zogenaamde kennis."

Jongeren Maar niet alleen de wetenschappelijke wereld trok hem. Ook in zijn vorige werkkring had hij veel met jongeren te maken. "Ja, ik vind jongeren nog steeds een aantrekkelijk soort mensen om mee om te gaan. Het leven, de gedachten, de opvattingen zijn bij hen nog niet zo vastgelegd. Elke keer is er weer het enthousiasme om opnieuw aan dmgen te beginnen." <' Studenten zijn tijdens zijn carrière wel veranderd volgens De Lange. "Toen ik vijfentwintig jaar geleden hier begon, was er nog echt een generatieconflict gaande. Veel studenten hadden problemen met hun ouders over het geloof, over seks, over het hebben van vriendjes en vriendinnetjes, over samenwo-

nen. Heel veel studenten hadden het er erg moeilijk mee dat him levensstijl botste met die van hun ouders en zaten er oprecht over in dat hun ouders daar zoveel moeite en verdriet van hadden. Maar dat generatieconflict speelt niet meer. Nu ja, je ziet het zich natuurlijk voor een deel herhalen bij sommige groepen allochtone studenten die datzelfde proces nog moeten doormaken." Maar de huidige generatie heeft zo weer z'n eigen sores. "Ze maken zich op een andere manier zorgen over hun relatie met hun ouders. Soms hebben ze het gevoel die nauwelijks gekend te hebben, omdat ze allebei een drukke baan hadden. En scheidingen hakken er toch vaak diep in. Nu heb je te maken met sommige studenten die erg bezigzijn met de eenzaamheid van hun gescheiden vader of moeder."

Engagement Ook op een ander terrein is de studentenwereld veranderd. "Maatschappelijke betrokkenheid en politiek activisme is voor de meesten uit de tijd. Toen'ik hier kwam, was dat wel anders. Engagement en politiek; het leek wel of alles daar om draaide. Die politieke betrokkenheid had ik zelf ook vrij sterk, maar ik miste toch de aandacht voor het menselijke. Ik vond en vind het belangrijk om te praten over de eigen vreugde en het eigen verdriet in het leven. Maar daar moest je toen niet mee aankomen. Soms ervaarde ik het als een vrij anonieme wereld waar weinig mensen zich echt het persoonlijk lot van een ander aantrokken. Nu is dat weer een beetje de andere kant op doorgeslagen. Studenten hebben wel aandacht voor elkaar maar weinig voor de wereld om zich heen." De Lange vertelt hoe hij met een aantal mensen twee, drie jaar geleden een protestbijeenkomst organiseerde op de Dam tegen de beginnende oorlog in het voormalige Joegoslavië. "De opkomst en belangstelling was mmitnaal. Dat maakt me wel droef. Heel veel mensen hier kennen dat land omdat ze er op vakantie zijn geweest, maar ze blijven er bij wijze van spreken rustig skiën, terwijl vijftig kilometer verder de oorlog

studentenpastor Syb de Lange: 'Een avond over armoede in Afrika betekent een lege zaal'

slachtoffers eist. Dan vind ik dat het individualisme wel erg ver is doorgeslagen. Voor mij houdt individualisme ook in dat je jezelf verantwoordelijk acht voor wat er met de mensen om je heen gebeurt." De Lange heeft met zijn geloof in God nooit zoveel moeite gehad, ondanks al het onrecht dat hij in de wereld aanschouwde. "Het is vooral een mensenprobleem. Al dat leed doen we elkaar aan. Dat kun je God niet zomaar in de schoenen schuiven." Wel zijn in de loop der jaren de ideeën van De Lange over God veranderd. "Ik weet niet of het een man of een vrouw is. Misschien

Zingend en actievoerend neemt studentenpastor Syb de Lange afscheid is het wel een natuurkracht, een energiebron. Maar m mijn eigen omgang beschouw ik God toch wel als een persoon. Alleen is die met zo almachtig meer. Met God moet je ook kritisch om kunnen gaan. Het is met iets dat alleen maar boven je staat en geen tegenspraak duldt. God mag best weten hoe Syb de Lange over dingen denkt en hij heeft nu en dan maar naar mijn mening te luisteren."

Ontroerd Maar voor De Lange is het al of niet bestaan van een concrete God niet in de eerste plaats een rationeel probleem. "Er is geen overtuigend bewijs tegen het bestaan van God, maar ook niet voor. Het gaat mij er ook om hoe je religie in je leven ervaart. Ik ervaar het geloof bijvoorbeeld in muziek. Als ik de oude psalmen hoor of zelf zing, kan ik heel ontroerd raken." Gelukkig ziet hij de kloof tussen wel en

niet geloven afnemen. "Heel veel mensen, ook studenten, zijn er mee bezig. Je kunt er tegenwoordig weer veel makkelijker over praten." Bekeren hoeft van hem niet zo nodig. "Wat ik wel belangrijk vind, is dat er in de wereld centra overblijven waar iets met het christelijk geloof wordt gedaan; kleine gemeenschappen met een uitstraling naar buiten." Wat dat betreft is volgens hem het studentenpastoraat nog steeds heel levendig. "De opkomst is zeker niet minder geworden de afgelopen jaren, maar de bezoekers komen wel meer af op heel bepaalde programma-onderdelen." Wat goed m de markt ligt is moeilijk te voorspellen, is de ervanng van De Lange, "Het ene jaar lopen belijdenisgroepen bijvoorbeeld heel goed, maar een ander jaar weer met. Maar met maatschappelijke problemen hoef je niet meer aan te komen. Een avond over armoede in Afrika betekent een lege zaal. De belangstellenden komen voor onderwerpen die te maken hebben met 'het hogere'. Filosofische onderwerpen trekken. En ik heb zelf aandacht besteed aan antroposofie. Ja, alles wat een beetje riekt naar new a^e-achtige dingen is populair. Maar voor sommige bijbelkrmgen bestaat ook nog steeds aandacht." De Lange heeft nog geen duidelijke toekomstplannen. "Eerst maar een jaartje vrij om te lezen en te studeren. Dan zie ik wel. Maar ik wil de rest van mijn leven zo weinig mogelijk vergaderen. Dus ik zal niet snel in allerlei besturen stappen." Sommige mensen hebben hem aangeraden zijn memoires te gaan schrijven, omdat het een mooi tijdsdocument zou kurmen opleveren, maar zelf ziet hij dat niet zo zitten. "Misschien ben ik wel te lui om een boek te schrijven, ik ben meer een dichter. Zo zie ik het zelf vooral. Mijn levensverhaal is één groot gedicht."

NICO Boink - AVC/VU

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen